Strona · s. 4strona oryginału ↗
«SŁONECZNIK» WYRZUCAJĄ NA ULICĘ
Слово Просвіти, №49 за 2005 рік
Nina DEMCZENKO, Pierwszy kanał Radia Narodowego: — Jedyny magazyn skierowany do dzieci, który zachęca je do pisania, tworzenia. Inne promują konsumpcję. Tutaj rozmawia się z dziećmi jak z równymi — z szacunkiem i poważaniem. Przykro, że nikogo z władz nie obchodzi ratowanie tego wydawnictwa. Zirka MENZATIUK, pisarka dziecięca, autorka bajek, prowadzi w magazynie rubryki edukacyjne: — „Słonecznik” to swoiste laboratorium kadr. Młodzi artyści, którzy współpracują z magazynem, z czasem stają się znanymi artystami, młodzi pisarze, którzy zaczynali tu publikować, teraz pracują w literaturze dziecięcej. Wydaje się, że we władzach wszyscy oślepli, jeśli nie widzą, co robi magazyn — dzięki poświęceniu, przy braku środków. Bracia KAPRANOWI: — Jakie będzie w przyszłości centrum Kijowa, jeśli wszystko, co kulturalne, wywozi się na peryferia lub w niebyt, jak w przypadku „Słonecznika”? Dzieci nie wolno krzywdzić, nawet jeśli jest to opłacalne. Dzieci są święte nawet dla wojskowych i bandytów. Mykoła GROCH, dyrektor studia artystycznego przy Centralnym Domu Artysty: — Wypychanie „Słonecznika” to kolejne antykulturowe działanie w szeregu tych, które mają miejsce w Kijowie. Taką sprawę, jaką prowadzi Łesia Woronina, mogą prowadzić tylko pasjonaci. A kiedy patrzę podczas posiedzenia Rady Miasta Kijowa na naszych wybrańców, jak błyszczą im oczy, gdy dzielą ziemię, lokale, to nie ma żadnych nadziei, że którykolwiek z nich ruszy palcem, aby przyznać „Słonecznikowi” nowy lokal. Katia SHTANKO, artystka magazynu: — W porównaniu z innymi wydawnictwami dziecięcymi, które działają w nurcie stereotypowych, mentorskich tonów, tutaj wrażenie jest zupełnie inne. Łesia Woronina to osoba otwarta na eksperymenty. Z punktu widzenia artystycznego, w „Słoneczniku” grafika jest ostra i nowoczesna. Byłoby zbrodnią stracić jedyny ukraiński magazyn, który posiada nowoczesne tendencje w dziedzinie grafiki prasowej. Anatolij WASYLENKO, artysta: — Często publikowałem w tym magazynie. Boli, że trwa tendencja niszczenia wydawnictw dziecięcych. Zniknęło już „Perczenia”… „Słonecznik” zasługuje na lepszy los. Iryna BALBEK, projektantka „Słonecznika”: — To potrzebny magazyn, jakościowy, bo utrzymuje wysoki poziom artystyczny i literacki, jest tu wspaniały język ukraiński. Przez 15 lat „Słonecznik” wychował swoich stałych czytelników. Wspomniana akcja stała się kulminacją długotrwałych perypetii i negocjacji z władzami. Swoje słowo w obronie „Słonecznika” powiedzieli deputowani ludowi Wołodymyr Jaworiwski i Pawło Mowczan: zwrócili się listownie do władz miejskich. Pożądanego rezultatu to nie dało. W liście odpowiedzi na zapytanie deputackie Pawła Mowczana Kijowska Administracja Miejska, powołując się na Ustawy Ukrainy „O samorządzie lokalnym na Ukrainie” oraz „O własności”, twierdzi, że jest właścicielem wspomnianego lokalu i „według własnego uznania włada, korzysta i rozporządza należącym do niego mieniem”. Dlatego zgodnie z decyzją Kijowskiej Rady Miejskiej, „magazynowi „Słonecznik” odmówiono przedłużenia terminu obowiązywania umowy najmu w pomieszczeniach budynku niemieszkalnego…”. Urzędnicy dają nadzieję, że będą szukać lokalu dla „Słonecznika”. List podpisał zastępca mera miasta, p. I. Łysow. Ostatecznie Pawło Mowczan zaadresował osobiście do mera Kijowa, Ołeksandra Omelczenki, już trzeci list z prośbą o udzielenie informacji o tym, dokąd władze miejskie planują przenieść redakcję magazynu. Sądzę, że od teraz tej odpowiedzi będą oczekiwać wszyscy nasi czytelnicy — aby nie przerzucać spraw ochrony naszych narodowych, duchowych wartości na barki Łesi Woroniny, osoby, która z natchnieniem dba o wychowanie ukraińskich dzieci. Albo na barki jednego czy dwóch deputowanych: bez wsparcia narodu — jeden w polu nie wojownik. Łesia TKACZ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
