Strona · s. 10strona oryginału ↗
NA PROGU RADOŚCI
Слово Просвіти, №52 за 2005 рік
Zdjęcie O. Ceacury
Skąd ma się wziąć ta radość, kiedy nie ma święta w duszy? Kiedy przebierasz dni i nie widzisz prześwitu ani wielkiego celu? A co tam cel — siebie nie widzisz w tym wielogłosowym chórze. A najgorzej, gdy i chóru nie słyszysz: tylko szczekanie w wolierze... Wychodzę z pracy prosto na Chreszczatyk. Witryny błyszczą świątecznymi napisami, zabawkami, sztucznymi prezentami. Wszyscy przygotowują się do Nowego Roku i cieszą się na zapas — jakby po świętowaniu nie nastały takie same dni. A widzieliśmy już, i nie raz... Na uśpione drzewa powieszono świąteczne girlandy. W zmierzchu samych drzew nie widać, a światełka wydają się dziwacznymi figurami, zastygłymi w powietrzu. A podejdziesz bliżej — takie bezsensowne są na gołych gałęziach, żadnej tajemnicy...
Czym powinszujesz mi w ten poranek Bożonarodzeniowy? Mróz na włosach twoich śpiewa tak cienko, zrywa się chmurką z ust białe jagniątko, dzwoni dzwoneczek jego przed naszym progiem. Otworzą się drzwi — wejdą trzej królowie do gospodarzy i usiądą skraj stołu, skraj czystego białego pola, i wzejdzie pod obrusem jara pszenica, i zejdzie z tronu do stołu Święta nasza babcia Dokija. Ten pierwszy — Mykoła, kładzie kołacze aż po piersi: — Mój, żono, — woła do babci, — czy ty mnie widzisz? — Widzę cię, mężu.
Popycham szklane drzwi metra i nagle... zawracam. Nie chce się pod ziemię. Przechodzę przez ulicę, wsiadam do autobusu i jadę w górę ulicą Hruszewskiego — do Ławry. ...Wkraczam w zaśnieżoną siedzibę — i świat po tamtej stronie bramy od razu gaśnie. W świątyniach świeci się, przez okna widać ikony, a ludzi jakby nie było — tak cicho. Chyba ledwo słyszalnie przejdzie mnich, spojrzy na ciebie — i od razu wykreśli z pola widzenia. Na tarasie widokowym za pracowniami artystów — też nikogo. Z ciemności ledwo daje się odgadnąć Dniepr i nie odróżnisz, gdzie jeszcze Dniepr, a gdzie już niebo. Czujesz tylko przestrzeń i głęboki spokój. Ziemia wchłonęła ciepło, otuliła się i zasnęła.
Ziemia zasnęła i cicho zaczęło schodzić niebo. Drzewa uniosły ręce i łapały migotliwy śnieg, i jakby dziękowały. Śnieg lekko, powoli wyrysowywał ich kontury i one coraz wyraźniej wyłaniały się z ciemności. A razem z nimi — i mój sylwetka. …Wsiadać do autobusu nie chciało się i szłam pieszo do stacji „Arsenalna”, potem — w dół ulicą Hruszewskiego do Chreszczatyka, potem przez cały Chreszczatyk... Tak szłabym i szła przez ognisty Kijów, wchłaniając niepowstrzymane przeczucie święta, i radości, i nowych zmian. Tak przecież wszystkie bajki się zaczynają: nie ma ani szczęścia, ani nadziei, i nagle... Cóż, początek już jest, a „nagle” — gdzieś tuż-tuż, za rogiem. W Nowym Roku.
z
Marija ŁYTWYN
WIECZNOŚĆ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
