Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Roman ŁUBKIWSKYJ Z NOWEJ KSIĄŻKI «ANIOŁ W ŚNIEGACH»

Слово Просвіти, №52 за 2005 рік

ANIOŁ W ŚNIEGACH Tarasowi Salyze Coś tam bieleje, coś widnieje, Coś gdzieś dokądś toruje szlak, — To niby ciemnieje, to jaśnieje, — Pewnie anioł w śniegach. Komu niesie święte głagole? Pańską wieść niesie — komu? Bezrodne przydrożne ziele Zastępuje drogę mu. Lecz srebrny odrzuca kostur Koronę Heroda straszną; I tam, gdzie ślad od stóp bosych, Obudził się przebiśnieg ze snu. Miniaturową trąbką W białe niebo zatrąbi, Nad nieskończonością niemą Zatriumfuje choć na chwilę. Tobie sądzono budzić I lud, i kwiat, i zgasły ród, I męczyć się, i cierpieć, Nieść w świat nowy testament. Swoje zbawienne objawienie I oznajmij, i obwieść: W zabity duch nasz i w imiona Już znów zakopują krzyże. Śmiertelną imperialną czystkę Powstrzymaj i przeklnij, Dopóki, wykąpani w lubczyku Uratowani, wyrosną synowie. Choć ich, lecz wyprowadź z niewoli, Choć ich, ale uczyń ludźmi. Ostatni raz, może, naszej Doli Machnij skrzydłami pośród zimy… PRAGNIENIE Nie Aniołem, nie Czartem, nie Carem, — Nie, nie, to nie moje szopkowe role; — W gromadzie chciałem być Gwiazdorem, Nieść bożonarodzeniową gwiazdę w aureoli. My, ostrowieccy chłopcy, nie święci; Ja do świętych czy grzesznych nie należałem. Śniegi miesiłem. Kąpałem się w czystości Olśniewających, białych, srebrnych koronek. Wrażliwy byłem na gwiezdne ogrody Tam, na Pidzemczu, blisko Trembowli… I upłynął czas… Ja darem władałem Nie wpaść w sieć w szatańskim łowie. Zakazywali Świąt! Kolędę Wypędzali z dusz, chwytali do więzień, Deptali złotą moją gwiazdę, Archanielskie na złom łamali trąby. Coś dziwnego chroniło mnie. Chociaż Jakie w tamtym czasie modlitwy-amulety?! Ale było uśmiechnięte dziewczę I spojrzenie — niby morze bezbrzeżne… A ciemna krzywda, nieskończone zło Patrzyło na mnie wzrokiem Żmii. Ja zaś, niby bursak wspominałem czoło, — Nie martwe, nie: żywa była nadzieja! Ta dziewczynka w koronie złotej — Podobieństwo słońca na luksusowych warkoczach — Do mnie uśmiechała się: nie stój Pomiędzy krzykliwymi, pomiędzy bezgłosymi. …Nie zostałem ani carem, ani gwiazdorem, Kolędnikiem zostałem. Ich wielu. Pochylony pod innym ciężarem, Niż niebieski, zwiastując Święto. Kolędnicy mijają. I ja Pójdę za nimi dla kolędowania. Lecz żyć będzie — niby słońce czy gwiazda — Dawczyni Miłości i Cierpienia.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn