Strona · s. 11strona oryginału ↗
Roman ŁUBKIWSKYJ Z NOWEJ KSIĄŻKI «ANIOŁ W ŚNIEGACH»
Слово Просвіти, №52 за 2005 рік
ANIOŁ W ŚNIEGACH
Tarasowi Salyze
Coś tam bieleje, coś widnieje, Coś gdzieś dokądś toruje szlak, — To niby ciemnieje, to jaśnieje, — Pewnie anioł w śniegach.
Komu niesie święte głagole? Pańską wieść niesie — komu? Bezrodne przydrożne ziele Zastępuje drogę mu.
Lecz srebrny odrzuca kostur Koronę Heroda straszną; I tam, gdzie ślad od stóp bosych, Obudził się przebiśnieg ze snu.
Miniaturową trąbką W białe niebo zatrąbi, Nad nieskończonością niemą Zatriumfuje choć na chwilę.
Tobie sądzono budzić I lud, i kwiat, i zgasły ród, I męczyć się, i cierpieć, Nieść w świat nowy testament.
Swoje zbawienne objawienie I oznajmij, i obwieść: W zabity duch nasz i w imiona Już znów zakopują krzyże.
Śmiertelną imperialną czystkę Powstrzymaj i przeklnij, Dopóki, wykąpani w lubczyku Uratowani, wyrosną synowie.
Choć ich, lecz wyprowadź z niewoli, Choć ich, ale uczyń ludźmi. Ostatni raz, może, naszej Doli Machnij skrzydłami pośród zimy…
PRAGNIENIE Nie Aniołem, nie Czartem, nie Carem, — Nie, nie, to nie moje szopkowe role; — W gromadzie chciałem być Gwiazdorem, Nieść bożonarodzeniową gwiazdę w aureoli.
My, ostrowieccy chłopcy, nie święci; Ja do świętych czy grzesznych nie należałem. Śniegi miesiłem. Kąpałem się w czystości Olśniewających, białych, srebrnych koronek.
Wrażliwy byłem na gwiezdne ogrody Tam, na Pidzemczu, blisko Trembowli… I upłynął czas… Ja darem władałem Nie wpaść w sieć w szatańskim łowie.
Zakazywali Świąt! Kolędę Wypędzali z dusz, chwytali do więzień,
Deptali złotą moją gwiazdę, Archanielskie na złom łamali trąby.
Coś dziwnego chroniło mnie. Chociaż Jakie w tamtym czasie modlitwy-amulety?! Ale było uśmiechnięte dziewczę I spojrzenie — niby morze bezbrzeżne…
A ciemna krzywda, nieskończone zło Patrzyło na mnie wzrokiem Żmii. Ja zaś, niby bursak wspominałem czoło, — Nie martwe, nie: żywa była nadzieja!
Ta dziewczynka w koronie złotej — Podobieństwo słońca na luksusowych warkoczach — Do mnie uśmiechała się: nie stój Pomiędzy krzykliwymi, pomiędzy bezgłosymi.
…Nie zostałem ani carem, ani gwiazdorem, Kolędnikiem zostałem. Ich wielu. Pochylony pod innym ciężarem, Niż niebieski, zwiastując Święto.
Kolędnicy mijają. I ja Pójdę za nimi dla kolędowania. Lecz żyć będzie — niby słońce czy gwiazda — Dawczyni Miłości i Cierpienia.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
