Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

POSTAWA TOCZONA PRZEZ KORNIKI...

Слово Просвіти, №52 за 2005 рік

WACHTANG KIPIANI O KONFORMIZMIE I NONKONFORMIZMIE — Tak jak każdemu drewnu właściwe jest wyginanie się, tak i człowiek pod wpływem życiowych okoliczności się ugina. Tymczasem bohaterowie to także ludzie... Ale od innych różnią się tym, że nie pragną dostosowywać się do otaczającego świata. Inni zaś — po prostu żyją. Ich konformizm jest właśnie tym podstawowym materiałem społecznym, który nie jest zdolny stawiać opór, wziąć broń czy powiedzieć „nie”, kiedy jest to konieczne... — Majdan — to wybuch nonkonformizmu? — Bez wątpienia, to był wybuch dojrzałości obywatelskiej, wybuch patriotyzmu narodowego. To był happening. Trzeba rozumieć, że bardzo duża część ludzi przychodziła, by się powłóczyć, posłuchać muzyki, pokrzyczeć... I wreszcie — to była odwaga bez zagrożenia. Doskonale rozumiałem, że gdyby tylko mityczne czołgi czy oddziały OMON-u rzeczywiście były gdzieś w pobliżu, to jedna trzecia ludzi zniknęłaby natychmiast. A jeszcze jedna trzecia uciekłaby, usłyszawszy ten czołg jeszcze na rogu Hruszewskiego... — A ta „parada planet” w „5 kanale”, kiedy dziennikarze zaczęli schodzić się z pełnymi skruchy twarzami... — Dziennikarze popierali Majdan. Dlatego że tak dalej żyć, jak za czasów Kuczmy, było niemożliwe. Gdyby nie brutalny nacisk ze strony władzy, to, bez wątpienia, nie byłoby też szczerego pragnienia zwycięstwa Juszczenki... — Czy tak już szczere było to pragnienie... Czy nie był to wariant konformizmu? — Myślę, że o ludziach z „1+1” nie trzeba mówić, że odeszli z powodu koniunktury. Choć, ostatecznie, i nie z powodu cenzury. A z powodu zdrady i niemożności w swoim zespole obronienia pewnych zasad. Przede wszystkim zasady polityki redakcyjnej i zasady zachowania w zespole. Chodzi o to, kiedy ludzie umawiają się na „jedno”, a po dwóch godzinach, po rozmowie z kimś z menedżerów czy kierowników, część już się wycofuje: „No, odłóżmy nasze plany...” Jutro oni w ogóle mogą zmienić swoją decyzję. Miałem porażający moment rozczarowania, kiedy zbierałem podpisy pod wewnętrznym listem do menedżerów. To był ostry tekst. Mowa była w nim o tym, że kiedy przyjmowano nas do pracy, to nikt nie wspominał o przestępczych rozkazach Bankowej i przymusie ich wykonywania. Prawie wszyscy dziennikarze TSN podpisali. A po pewnym czasie poszczególni ludzie zaczęli cichaczem podchodzić: „Daj, wycofamy swój podpis...” Wkrótce zrozumiałem, że liczba ludzi, która żąda wycofania swojego podpisu, poważnie przekracza normę... Z nimi, oczywiście, przeprowadzono pracę wyjaśniającą. Pamiętam, powiedziałem: „Historia — to nauka ścisła. Faktem jest to, że wy te podpisy złożyliście, ale nie mniej bezspornym faktem jest niemożność opublikowania i ogłoszenia tego listu. Kiedy połowa nazwisk jest już zamalowana markerem, będzie mi niezręcznie przed tymi, którzy złożyli podpisy i są gotowi bronić swojego zawodu oraz prawa do godności. Więc niech ten list pozostanie faktem historii u mnie w archiwum. Może kiedyś trzeba będzie go wydrukować z wyjaśnieniami. Ale na razie wszystko: historia o oporze i nonkonformizmie w jednym ko-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn