Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

DUSZA PRAGNIE CIEPŁA

Слово Просвіти, №78 за 2000 рік

W galerii „Mistecki kurin”, znajdującej się w centrum Kijowa, obecna jesień jest ciepła i przytulna. Tu, w kilku niestety niewielkich salach, trwa wystawa malarza Serhija Szczerbakowa. To nazwisko jest już znane miłośnikom akwareli. Jest on uczestnikiem wielu wystaw, a wiele jego prac znajduje się w prywatnych kolekcjach zarówno na Ukrainie, jak i w dalekim i bliskim zagranicznym świecie. Artysta pracuje dużo, owocnie i ma swoją twórczą twarz. Geografia jego motywów pejzażowych (właśnie motywów, a nie faksymilowych odbitek tego czy innego zakątka przyrody) jest dość szeroka. Są tu i Kijów, i Nadbałtyk, i Białoruś. Cząstka duszy oddana jest Krymowi, gdzie upłynęły młode lata artysty. Akwarela to uczucie, czystość i przezroczystość kameralnego brzmienia. Takie są możliwości i właściwości tego materiału. A do tego — nasycenie i delikatność barw, energia i płynność pociągnięcia pędzla, tempo pracy. Odpowiadają one głębi uczucia, odcieniom przeżycia. Takie myśli pojawiły się podczas niespiesznego oglądu wystawy. Akwarela, trudna i złożona w opanowaniu, nie każdemu odsłania tajemnicę tego materiału. Jednak liczba artystów-akwarelistów jest dość duża. Jednych pociąga szeroki zakres jej możliwości, który pozwala rozwiązywać złożone zadania obrazowo-kolorystyczne. Innych zachwyca ruchliwość materiału, możliwość improwizacji, niepowtarzalność i aktywne działanie samej techniki na myśl i uczucia autora. Dla części akwarelistów najważniejsza jest możliwość malowania jednym podejściem, „a la prima”, na jednym oddechu. Inni, by urzeczywistnić zamysł, pracują w kilku etapach. Być może do tych ostatnich należy Serhij Szczerbakow. W każdym razie za lekkością i przejrzystością „Śpiewnej zatoki” — najbardziej poetyckiej, moim zdaniem, akwareli — czuć wyraźny zamysł i wielki wysiłek. A poezja to już rezultat. Interesujący w planie koncepcyjnym jest duży arkusz „Cicha przystań, czyli miasto pojednania”. Sądzę, że to nie tylko myśli samego autora — to odwieczne dążenie człowieka do zgody i dobra. Niepokój i współczucie dla bliźniego wypełniają akwarelę „Spisani”. W głębszym znaczeniu dziś wszyscy my, przynajmniej większość z nas, jesteśmy spisani, porzuceni i zapomniani. Dlatego tak chce się, wpatrując się w „Miasto z słonecznego kamienia”, choćby w myślach ogrzać się. Dusza pragnie ciepła. Tę ciepłotę promieniują także „Cisza, bo dzwoni”, „Ciepły smutek” i „Smak miodu”. Tytuły mówią same za siebie. Być może dlatego tak ciepło i przytulnie w galerii „Mistecki kurin”, której dyrekcja bez zbędnego hałasu wykonuje swoją szlachetną pracę wychowywania prawdziwą sztuką. Wystawa Serhija Szczerbakowa jest tego potwierdzeniem. Adler KOROLOW, członek Narodowej Spilki Artystów Ukrainy

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn