Strona · s. 2strona oryginału ↗
NAWET Z TŁUMACZEM...
Слово Просвіти, №78 за 2000 рік
W Święto Ukraińskiego Piśmiennictwa i Języka Gwarant Konstytucji sprawił nam radość długo oczekiwanym Dekretem „O dodatkowych środkach dotyczących państwowego wsparcia ukraińskiego wydawnictwa i dystrybucji książek”. Czytam wiersze tego Dekretu i nie mogę ukryć pewnego rozczarowania. Wieje z nich czymś sowieckim: „opracować... kompleksowe środki...”; „rozstrzygnąć w ciągu pierwszego półrocza 2001 roku kwestię...”; „rozstrzygnąć kwestię możliwości zmniejszenia...”; „rozpatrzyć do 15 stycznia 2001 roku kwestię utworzenia...” Celowo nie wdaję się w szczegóły, które kryją się za wielokropkami. Dał Bóg, aby wszystko, co ogłoszono w Dekrecie, zostało wykonane. Ale moim zdaniem Dekret, mimo swojej wagi i aktualności, nie porusza głębokich dzisiejszych procesów, nie oddaje wszystkich tych aspektów, które są charakterystyczne dla życia wydawniczego. A ono, życie, jak wiadomo, nie stoi w miejscu. Porusza się według własnych praw, codziennie obdarowując nas nowymi niespodziankami, czasem przyjemnymi, czasem gorzkimi. Czasem chcę zawołać: bracia, nie smućcie się! Nie jest tak gorzko, jak czasem się wydaje. Płaczemy, że zalała nas fala drukowanego „ruskojęzyczia”, milczymy, kiedy w tych samych „rosyjskojęzycznych” czytamy czasem całkiem rozsądne publicystyczne artykuły państwowe, skierowane na nasz rozwój, na obronę naszych wartości duchowych. Milczymy, choć osobiście mnie jednak razi, gdy robi się coś za nas i nie po naszemu. Czasem wołamy: czy doczekamy się Waszyngtona? Chwała Bogu, doczekaliśmy się. Ilu ich tu, wykształconych, rozumnych, z „czołami wysokimi i jasnymi”! I brakuje im tylko jednego. Czego? Zgadnijcie. Powiem — czystego, wytwornego, naturalnego języka ukraińskiego. I niech wtedy podsłuchują ich nasi wrogowie. Jestem przekonany — nic nie zrozumieją. Nawet z tłumaczem... Tymczasem wchodzimy w nowe tysiąclecie z prezydenckim Dekretem i nie wiemy, czy się cieszyć, czy nie? A ja powiem, choć sam z natury jestem optymistą, że pociesznego jest mało. Ponieważ problemów, które pojawiają się w branży wydawniczo-poligraficznej, jednym pociągnięciem pióra nie rozwiążemy. I nie warto myśleć, że tylko te, które widać na powierzchni, tworzą główne trudności. Kwestie są tu znacznie głębsze i poważniejsze. Przemysł poligraficzny to gałąź gospodarki. Wszystkie procesy trzeba przeliczyć, i to tak, by przynosiły zysk, nie tylko dla siebie, ale i dla państwa. W Kijowie zyskało rozgłos przedsiębiorstwo poligraficzne „Bliciinform”. Drukują się tu czasopisma „Natali”, „Kapital”, „Biznes” i wiele innej produkcji. Wszystko po rosyjsku. W 1999 roku to przedsiębiorstwo odprowadziło do budżetu podatki w wysokości 60 milionów hrywien. Kim więc są inwestorzy? Kto kupuje całą tę produkcję, wspierając jej wytwórcę? Nie kosmici, oczywiście. Podobnie powstało jeszcze kilka przedsiębiorstw, w których jest częściowy kapitał zagraniczny (czytaj — z Rosji) oraz krajowy kapitał oligarchiczny. Wielu dzisiejszych polityków-biznesmenów ma własne zakłady poligraficzne z supernowoczesnym sprzętem. Na przykład przed noworocznymi i bożonarodzeniowymi świętami wykonuje się tu na pełnych obrotach kartki z życzeniami, broszury, kalendarze. Mogą też powstawać niewielkie broszury w miękkiej okładce. Tymczasem znane w Ukrainie drukarnie, istniejące od wielu, wielu lat, zmierzyły się z najcięższymi problemami. I jeśli ich nie rozwiążą, te przedsiębiorstwa po prostu staną.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
