Сторінка · с. 7сторінка оригіналу ↗
BEZ WZGLĘDU NA POGODĘ
Слово Просвіти, №01 за 2011 рік
Ustalono również, że pod powierzchnią Marsa znajduje się woda w stanie zamarzniętym. To położyło kres długim sporom o to, czy woda tam kiedyś była, i dlaczego na powierzchni Marsa jest tyle wyschniętych koryt i kanałów. Woda była, prawda, dawno, miliony lat temu. Być może gdzieś woda wydostaje się na zewnątrz, ale tylko na bardzo krótko. Istnieją zdjęcia, na których widać, jak ze zbocza spływa coś podobnego do kropli wody. Dwie amerykańskie międzyplanetarne stacje kosmiczne „Wiking-1” i „Wiking-2” w 1975 roku wylądowały na Marsie i szukały tam życia, pobierały próbki gleby, a następnie je badały, ale niestety nie powiedziały nic konkretnego o możliwym życiu na planecie. Do dziś utrzymuje się stan stabilnej równowagi, jak mówią fizycy, to znaczy nikt nie odważy się stwierdzić, że na Marsie nie ma życia. Kiedy Związek Radziecki zamierzał wysyłać na Księżyc aparaty kosmiczne, Serhij Korolow zwołał naradę przedstawicieli branży kosmicznej, na której rozstrzygano kwestię, jaka jest powierzchnia Księżyca: twarda czy piaszczysta, czy aparat może w niej ugrzęznąć. Dyskusje toczyły się bardzo długo, a potem Korolow wziął na siebie odwagę i napisał: „Księżyc jest twardy” i postawił wykrzyknik. Aby dowiedzieć się, czy na Marsie jest życie, potrzebne są dodatkowe badania. Ku planecie kieruje się jeszcze kilka aparatów kosmicznych, które w ciągu najbliższej dekady w końcu dadzą odpowiedź na to pytanie. — Czy być może w jakichś ostępach Układu Słonecznego istnieje życie? — Na innych planetach życia nie ma, bo tam są niesprzyjające warunki do jego powstania. Jeśli jednak jest, to jest specyficzne, mikrobiologiczne. Możliwe jest jednak życie na księżycach wielkich planet. Jakieś 20 lat temu pracownik naszego obserwatorium napisał artykuł „Czy na Europie jest życie?”. Wszyscy myśleli, że chyba postradał zmysły. Potem okazało się, że miał na myśli Europę, księżyc Jowisza. Jest ona interesująca tym, że w całości pokryta jest wodą: górna warstwa to lód, który popękał, a pod lodem znajduje się ciekła woda. Wielu jest ciekawych, co może być w tym oceanie. Jednak dowiedzenie się tego jest trudne, bo aby dotrzeć do wody, trzeba przebić kilometrową warstwę lodu. W naszym Układzie Słonecznym praktycznie wszystkie obiekty widzimy w całości, jedynym wyjątkiem jest Księżyc. Jeśli znajdziemy jakiekolwiek najprostsze oznaki życia na naszych planetach, będzie to ważnym dowodem na to, że życie jest właściwe Wszechświatowi. Kiedy myślę o życiu we Wszechświecie, robi mi się straszno. Strach ogarnął także fizyka Fermiego, który wpadł na pewną myśl, dziś nazywaną paradoksem Fermiego. Dlaczego nie widzimy ani jednego kosmity, skoro Wszechświat istnieje i będzie istniał nieskończoną liczbę lat? Jeśli Wszechświat jest nieskończony, to planet takich jak Ziemia jest nieskończenie wiele, a zatem i życia jest nieskończenie wiele. W związku z tym na Ziemi powinno być wielu kosmitów, a jednak ich nie ma.
— Czy Układ Słoneczny został zbadany i czy ma wyraźną strukturę? — Plutona wykreślono z listy wielkich planet, ponieważ zaczęto odkrywać obiekty za orbitą Plutona, które są większe od Plutona. Znaleziono Erydę, która znajduje się znacznie dalej niż Pluton, ale jest większa rozmiarami. W 2006 roku na zjeździe Międzynarodowej Unii Astronomicznej pojawił się dylemat: czy warto mówić, że istnieje dziesiąta planeta w Układzie Słonecznym, a za rok znów się zebrać i ogłaszać o jedenastej itd. Poszli banalną drogą: zrobić tak, jak prościej. Postanowiono, że jest osiem planet, a Pluton i wszystko, co wokół niego, to „planety karłowate”. Wówczas już wiedziano, że istnieje pas Kuipera. Już w 1950 roku Kuiper przewidział jego istnienie. Stało się wiadomo, że Pluton jest obiektem tego pasa i stało się jasne, że to jeden z pewnej liczby obiektów w pasie Kuipera. W jednym ze stanów USA, gdzie znajduje się obserwatorium, na którym odkryto Plutona, uchwalono prawo uznające Plutona za dziewiątą planetę. Obiektów w pasie Kuipera jest tysiące, „planet karłowatych” jest około dziesięciu. Naukowcy aktywnie obserwują ten pas. Obecnie do Plutona leci kosmiczny statek „New Horizons”. W 2015 roku powinien już tam być i wtedy przeprowadzi bezpośrednie rozpoznanie. NASA poinformowała, że ich statek osiągnął granicę Układu Słonecznego. Jednak jeśli spojrzeć na chronologię, to przekraczał ją już kilka razy. W rzeczywistości granica Układu Słonecznego to pojęcie dość umowne. Rozmiaru Układu Słonecznego nie ma, ponieważ nie wiadomo, co przyjąć za jego początek. — Obecnie w Internecie stale pojawiają się ciekawe fakty astronomiczne. Czy można im ufać? — Jesteśmy za czystością przestrzeni informacyjnej, w tym także astronomicznej. Jestem za astronomiczną prawdą. Pracuję długo i o północy przeglądam wiadomości w Internecie. Pojawiła się informacja, że minister obrony NASA poinformował dziennikarzy, iż odbył spotkanie z astronomami, którzy powiedzieli, że w 2013 roku będą niesamowite rozbłyski na Słońcu i Ziemia zostanie spalona. Dzieje się tak, mimo że w NASA nie ma ministra obrony. No, myślę, jutro do pracy przyjadą z kanałów telewizyjnych. Rzeczywiście, rano już na mnie czekali przedstawiciele mediów. Do wiadomości, które pojawiają się w Internecie, trzeba podchodzić bardzo ostrożnie. Kanały telewizyjne czasem same „miotają się” i wprowadzają w błąd wielu ludzi. Dzwonią do mnie i mówią: „Iwanie Pawłowiczu, w telewizji powiedziano, że na Ziemię leci planeta i będzie u nas coś strasznego”. Uspokajam ich i mówię, że do nas nic nie leci, ale nie wierzą — przecież tak powiedziano w telewizji! Ludzie starszego wieku przyzwyczaili się wierzyć, że wszystko, co napisano w gazecie i powiedziano z ekranów telewizorów, jest prawdą. Do nas może lecieć wiele rzeczy, a my możemy na kogoś wpaść. Ziemia porusza się wokół Słońca z prędkością 30 kilometrów na sekundę. A nasz Układ Słoneczny z jeszcze większą prędkością leci w Galaktyce i to, co jest na naszej drodze, mogą powiedzieć tylko astronomowie. Astronomowie są swoistym drogowskazem, oddziałem idącym przed cywilizacją, który ostrzega o niebezpieczeństwie. Dokładnie przeszukują cały przestrzeń wokół Ziemi, obserwują niebo codziennie i każdej nocy. — Jak Pan skomentuje informację o planecie Nibiru? — Rozmowy o planecie Nibiru wiążą się z ciekawym paradoksem astronomicznym: większość gwiazd, które obserwujemy we Wszechświecie, tworzy określone układy. Najprostszy z nich to gwiazda podwójna. Gwiazdy unikają samotności, zazwyczaj żyją w grupach. Nasze Słońce — niemal jedyne — nie ma satelity i pozwala to niektórym zawodowym astronomom mówić, że tak nie jest, że w rzeczywistości Słońce ma satelitę —
...ot Nibiru czy gwiazdę Nemezis — kolejny mityczny obiekt. O tej gwieździe nic nam nie wiadomo, pytanie pozostaje otwarte. — Za ile lat może nadejść niebezpieczeństwo dla Ziemi? — Wielkich ciał, które mogłyby zderzyć się z Ziemią i wywołać ogólnoplanetarną katastrofę, nie ma. Jednak Słońce nie jest wieczne, za pięć miliardów lat zakończy swoje życie, a wraz z nim zakończy życie cały Układ Słoneczny. Astronomowie intuicyjnie szukają życia na innych planetach po to, aby przyszłe pokolenia mogły ocaleć.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
