Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

LISTY NASZYCH PRENUMERATORÓW

Слово Просвіти, №01 за 2011 рік

My, czytelnicy „Słowa Proświty”, szczerze dziękujemy redakcji za wysoki obywatelsko-patriotyczny poziom wydawnictwa, za jasne i jednoznaczne stanowisko w sprawie języka ukraińskiego w Ukrainie, za obronę naszego konstytucyjnego prawa do otrzymywania informacji w języku ojczystym. Zdajemy sobie sprawę z tego, że gazeta „Słowo Proświty” nie jest w stanie udźwignąć wszystkich problemów, które nie pozwalają nam się wyprostować i poczuć się Europejczykami w Europie. Uważamy, że obecnie należy zintensyfikować działalność „Proświty”. Trzeba, aby ogniwa prosvityan aktywnie pracowały w każdej wsi, osiedlu, mieście, w szkołach, liceach, na uniwersytetach. Do pracy należy szerzej angażować emerytów, młodzież, pracowników kultury, duchownych. Szanowna Pani Redaktor! Składamy Pani i pracownikom redakcji świąteczne życzenia z okazji Nowego Roku i Bożego Narodzenia Chrystusowego oraz życzymy mocnego postępu, ostrego pióra i przekonywającej myśli w obronie ukraińskości. Zdrowia Pani i optymizmu. Prawda zwycięży, bo z nami Bóg i Ukraina. Lubomira MUKOWOZ, Wołodymyr MUKOWOZ, Serhij SZENDERA, m. Równe DOBRY DZIEŃ, SZANOWNA REDAKCJO „SŁOWA PROŚWIATY”! Pisze do Państwa Ludmiła Jewhenijiwna Juszczuk z Eupatorii. Od dwóch lat prenumeruję „Słowo Proświty”. Dowiedziałam się o nim z „Krymskiej świetlicy”. Wasze pismo doskonale wypełnia swoje zadania: zachowanie i rozwój języka ukraińskiego, pamięci historycznej, odbudowa historii i ducha patriotycznego. Mam 50 lat. Jestem gospodynią domową. Wychowuję siedmioro dzieci. Do 2004 r. nie zwracałam uwagi na nic poza rodziną i swoimi dziećmi. Zresztą czasu brakowało. Dzieci małe, kłopotów dużo. Ale wydarzenia Pomarańczowej Rewolucji jakby obudziły mnie ze snu. Wtedy Ukraińcy poczuli, że nie są bydłem, że są wolni i sami potrafią rozporządzać własną wolnością. Te wydarzenia zmieniły całe moje życie. Zaczęłam uczyć się języka ukraińskiego, czytać prasę i książki po ukraińsku. Rozmawiam w domu z dziećmi po ukraińsku. Przynajmniej staram się to robić. Oto po raz pierwszy piszę list po ukraińsku. Rodzina mojego taty mieszkała w Polsce do 1947 r. Dziadek był Ukraińcem. Nawiasem mówiąc, nazywał się Iwan Juszczuk. I kiedy w „Słowie Proświty” czytam artykuły kijowskiego profesora I. Juszczuka, zawsze wspominam dziadka. Babcia była Polką. Nazywała się Anna-Maria. Krewni mojej mamy pochodzą z białoruskiego Polesia. Tak więc jakby nie jestem do końca Ukrainką. Ale uważam się za Ukrainkę. I moje dzieci są Ukraińcami, chociaż ich ojciec jest Rosjaninem. I dzieci mają inne nazwisko niż ja. Wychodząc za mąż, zachowałam swoje panieńskie nazwisko. Interesuję się ziołami, tradycjami, obyczajami naszych dawnych przodków, obrzędami dawnego lecznictwa. Kiedy moje dzieci chorują, leczę je ludowymi (naturalnymi) środkami. Składam serdeczne życzenia całemu zespołowi „Słowa Proświty” z okazji Nowego Roku i Bożego Narodzenia. Życzę wszystkiego najlepszego! Dobrego zdrowia! Z wyrazami szacunku Ludmiła JUSZCZUK, m. Eupatoria, Krym

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин