Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
STUDENCI KUPUJĄ OCENY NA AUKCJI ZORGANIZOWANEJ PRZEZ DZIEKANAT
Слово Просвіти, №03 за 2004 рік
O tym opowiedział w redakcji „Słowa Proświty” docent katedry „Finanse i bankowość” wydziału rachunkowo-finansowego Donieckiego Uniwersytetu Narodowego Jewhen Anatolijowycz SYTNYK. „Ukraina kryminalna” — to nie gazetowa rubryka i nie sensacyjny nagłówek, a smutna prawda teraźniejszości w warunkach kuczmonomiki. Prawda, którą daleko nie każdy jest w stanie ujawnić, pomimo zrozumiałego strachu. NIE SENSACJA Rozwój systemu kryminalnego w regionie donieckim i późniejsza nominacja pana Janukowycza na stanowisko Premiera rządu Ukrainy wywołały zrozumiałe zaniepokojenie nie tylko rok temu i nie tylko w kręgach parlamentarnych. O spekulacjach w sektorze energetycznym, o korupcji w węglowym i o nadużyciach w branży metalurgicznej regionu donieckiego prasa przypomina od czasu do czasu nowymi ujawnieniami, a władza — kolejnymi represjami przeciwko dziennikarzom. A jaka (i czyja) władza jest w Doniecku — cały świat zobaczył w telewizyjnych kadrach „spotkania”, przygotowanego przez miejscową władzę dla lidera ruchu opozycyjnego Wiktora Juszczenki. A potem organy ścigania w tej ewidentnie antyukraińskiej akcji nie znalazły niczego niezgodnego z prawem. Po takim wsparciu ze strony oficjalnych kręgów, już nic nie powstrzymywało dalszego rozwoju systemu kryminalnego, który, coraz bardziej się rozprzestrzeniając, objął, w szczególności, także edukację. Początkowo zamknięto ukraińską szkołę w Doniecku, potem w dość oryginalny sposób zabrano się za uniwersytety. Jak opowiedział naszej redakcji Jewhen Sytnyk, na początku grudnia 2003 roku zastępczyni dziekana wydziału rachunkowo-finansowego Donieckiego Uniwersytetu Narodowego docent Choroszewa obeszła wykładowców z propozycją „wydzielenia” po kilka ocen egzaminacyjnych dla ich wystawienia na aukcyjną sprzedaż (!). „Propozycja” (z oczywistym wskazującym podtekstem o obowiązkowości wykonania) została przyjęta niejednoznacznie, nie bez cichego oburzenia. W każdym razie, znaczna część wykładowców zareagowała na organizacyjną aktywność dziekanatu w sferze wątpliwej inicjatywy komercyjnej nie bez humoru, uważając to za nieudany żart. Niemniej jednak, wskazówkę wykonano — oceny naniesiono na odpowiednie specjalnie wydrukowane kartki (loty) i w odpowiedni sposób opatrzono podpisami pani Choroszewej i dziekana wydziału Petra Wołodymyrowycza Jehorowa. Zatem fakt wystawienia ocen egzaminacyjnych studentów na aukcję w formie lotów w państwowej placówce edukacyjnej nabrał oficjalnego państwowego statusu, jak i sama aukcja. Jednak wciąż pozostawała nadzieja, że ta akcja, która bardzo przypominała kryminalną, mimo wszystko zostanie odwołana. Bo pierwsze, co przychodzi do głowy: toż to jaki wstyd — sprzedawać oceny za jeszcze niezdane egzaminy! Ale, widocznie, u organizatorów tej akcji wstyd nie wchodził w skład ważnych czynników, bo, jak nam opowiedział docent Jewhen Sytnyk, 22 grudnia 2003 roku w auli na drugim piętrze głównego gmachu DONU odbyła się jednak aukcja. A oto i oryginały — lot nr 327 i lot nr 328, — kupione na aukcji przez studentów 4 roku wydziału UFF, które przekazał nam pan J. Sytnyk. Wyraźnie widać podpisy: dziekan P. W. Jehorow i zastępczyni dziekana J. Choroszewa. W dniu aukcji (na locie czytamy: „Noworoczna aukcja egzaminów 2003/2004 r.”) sprzedawano prawdziwe oceny, które po ostatnim uderzeniu młotka w obecności wykładowców i około dwustu studentów (wstęp do sali, jak opowiedział J. Sytnyk, również był płatny) ogłaszano w postaci wyżej wymienionych kartek. Rozmowę z panem J. Sytnykiem nagrałem na taśmę magnetyczną, wziąłem także jego pisemne świadectwa o tym unikalnym przedsięwzięciu, zorganizowanym w murach państwowej wyższej uczelni, zadzwoniłem do Doniecka i nagrałem rozmowę z dziekanem wydziału P. W. Jehorowem. Na moje całkowicie zrozumiałe pytanie: „Czy rzeczywiście przeprowadzono aukcję ocen egzaminacyjnych na Pańskim wydziale?” — pan P. Jehorow początkowo kilka razy dopytywał mnie — kim jestem, co i skąd, a potem zaproponował przyjazd do Doniecka. Uprzejmie wyjaśniłem, że raczej nie jest celowe specjalne jechanie przez pół Ukrainy, żeby usłyszeć „tak” lub „nie”. Na ponowną prośbę o potwierdzenie lub zdementowanie informacji o aukcji, — „loty której leżą oto przede mną i na nich widzimy Pańskie nazwisko — P. W. Jehorow”, — pan Jehorow odpowiedział: „Przyjeżdżajcie, my z Wami pogoworim!” Za trzecim razem — taka sama odpowiedź. Oczywiście, w języku innego państwa. A na moje naleganie: „To Pan, Petrze Wołodymyrowyczu, nie dementuje tego faktu?” — pan dziekan (onże kierownik katedry) ostrzegł o zakończeniu rozmowy i dodał: „Izwinite, ja na rabotie…” Na co odpowiedziałem, że również zajmuję się tą sprawą zgodnie ze swoimi obowiązkami w pracy… Natomiast docent tej samej katedry Jewhen Sytnyk w swoich refleksjach nad sytuacją był całkowicie szczery: „Ja oceniam tę aukcję jako wyższe stadium rozwoju korupcji, jej otwarty, bezczelny, bezkarny przejaw. Dalej — nie ma dokąd. Tu trąci księgą Guinnessa. To, że wielu wykładowców grzeszy w części łapówek, — dla nikogo nie jest sekretem. Jednak w danym przypadku straszne jest co innego — po raz pierwszy dzieje się to tak otwarcie, publicznie, zorganizowane przez sam dziekanat. Swoją drogą, dokąd dziekanat wydziału rachunkowo-finansowego wyda te pieniądze, — nie wiadomo. W każdym razie, ta aukcja demoralizuje studentów, przekonując ich, że wszystko można kupić za pieniądze, że korupcja w systemie edukacji nabrała oficjalnego statusu, że wykładowcy i wiedza nic nie są warte, bo wystawiają ocenę nie za wiedzę, a za kupionym na aukcji lotem. A oprócz tego, rośnie napięcie w grupach studenckich, gdzie uczciwy student może otrzymać niższą ocenę, niż ten, kto ją wykupił”. Zatem, co mamy? Nie mogę nie zgodzić się z J. Sytnykiem, który uważa, że aukcja ocen egzaminacyjnych w państwowym uniwersytecie — to kolejna dywersja, skierowana przeciwko państwu ukraińskiemu i zbrodnia przeciwko jego międzynarodowym zobowiązaniom. Jewhen HOLYBARD P.S. Podczas spotkania z wiceministrem edukacji i nauki Mychajłem Stepkiem, który w rozbudowanym wywiadzie przytoczył bardzo ciekawe fakty w sferze wyższej edukacji, zainteresowaliśmy się jego opinią odnośnie aukcji ocen egzaminacyjnych w DONU: czy została przeprowadzona za sankcją ministerstwa? Odpowiedź Mychajła Fyłymonowycza była jasna i ostra: „Sankcji na taką głupotę po prostu być nie może! Inaczej musielibyśmy napisać oświadczenia i odejść stąd. (…) To nonsens, żeby sprzedawać oceny… To — marazm (…) Ja oto zaraz zadzwonię do rektora i poproszę o udzielenie mi wyjaśnień w tej sprawie…” I my również uważamy, że „aukcyjna” sprawa rzuca niedobry cień na pewne pozytywne rezultaty branży edukacyjnej. Wywiad pana Mychajła Stepka opublikujemy w jednym z kolejnych numerów naszego tygodnika. Dzisiaj w numerze: Scenariusz Antona Butejki str. 3 Wojsko XXI wieku str. 4 Moskiewszczyzna i Perejasław str. 5 Echo wielkiego głodu str. 6 Cerkiew Tarasowa str. 8—9 Globalizację trzeba rozumieć str. 10 Wigilia na Pokuciu str. 12—13 Styl życia Olhy Sumskiej str. 15
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
