Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Terror wobec sekretarz Charkowskiego Obwodowego Oddziału WUT „Proświta”

Слово Просвіти, №04 за 2012 рік

Wydarzenia te rozpoczęły się zaraz po wystąpieniu na posiedzeniu Rady Najwyższej oraz publicznym apelu deputowanego ludowego Ukrainy, przewodniczącego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” Pawła Mowczana do Prezydenta Ukrainy i Prokuratury Generalnej z prośbą o zwrócenie uwagi na rażące bezprawie, które ma miejsce w Charkowie („Słowo Proświty”, nr 2 z 2012 roku, „Zbrojny napad na charkowską „Proświtę”). Jednak władze lokalne kontynuują prześladowania działaczy „Proświty”, próbując ich zastraszyć i skompromitować. — Ja, Oksana Żywotkowa, jestem odpowiedzialnym sekretarzem charkowskiej „Proświty”, aspirantką jednej z wyższych uczelni Charkowa. 12.01.2012 r. zostałam zaproszona na godzinę 11:00 do rektoratu. W poczekalni rektora czekały na mnie 3 osoby, jak się później okazało — funkcjonariusze „organów ścigania” oraz moje kierownictwo. Funkcjonariusze „organów” nie okazali legitymacji, a traktowali mnie dość brutalnie: wzięli mnie w kółko, udając, że próbuję uciec. W grubiański sposób oskarżyli mnie o ciężkie przestępstwa — od podrobienia podpisu i „fałszerstwa dokumentów” aż po działalność w grupie terrorystycznej oraz „udział w usiłowaniu zabójstwa przez grupę trzech osób, z których każdemu grozi 10 lat więzienia”. Zrobiono to celowo publicznie, głośno, przy otwartych drzwiach. Następnie wręczyli mi wezwanie na przesłuchanie w charakterze świadka, nakazali je podpisać, a w razie odmowy zagrozili przymusowym doprowadzeniem w „kajdankach”. Na moje pytanie, dlaczego przynieśli wezwanie na uczelnię, odpowiedzieli, że cztery razy przynosili do domu, ale ja się ukrywam i w domu nikogo nie ma. To kłamstwo, ponieważ pracuję w domu nad dysertacją i przebywam tam stale, razem z innymi członkami rodziny. Na moją uwagę, dlaczego wezwanie nie jest w języku państwowym, zagrozili, że zaprowadzą mnie w „kajdankach”. Zapytałam, czy mam prawo zadzwonić do adwokata? Odpowiedź: „Nie radzę, im więcej będziesz dzwonić — tym gorzej dla Ciebie”. Mimo wszystko zdążyłam zadzwonić do swojego adwokata. Demonstracyjnie konwojowano mnie jak przestępcę przez cały budynek, a potem na ulicę do samochodu, nieustannie grożąc „kajdankami”, szczelnie otaczając w kółko, cały czas próbując chwycić za ramię lub rękę, jakbym rzeczywiście chciała uciec. I nie pozwalali dzwonić. W towarzystwie 2 osób wsadzono mnie do samochodu i zawieziono do miejskiego oddziału milicji. Wywierano na mnie presję psychiczną: opowiadali, ile przestępstw popełniłam, z jakimi przestępcami się związałam, że śledczy ma wszystko, „żeby zamknąć cię na długo, jeśli nie będziesz się odpowiednio zachowywać” i że wszyscy moi znajomi złożyli już przeciwko mnie „zeznania”. Mówili, że znają wszystkie moje telefony, moje rozmowy są podsłuchiwane i nagrywane. Powiedziałam, że nie popełniłam żadnego czynu zabronionego i jako praworządny obywatel jestem gotowa na pierwsze wezwanie stawić się w milicji. Kiedy dotarliśmy do miejskiego oddziału milicji i moje nazwisko zapisywano na punkcie kontrolnym, zrozumiałam, że konwojenci nie są miejscowi, być może to funkcjonariusze SBU, bo nawet dyżurnemu odmawiali podania nazwisk i podpisania się w dzienniku za mój konwój. Mnie również się nie przedstawili, legitymacji nie okazali, nawet wezwania na przesłuchanie nie dali do ręki. Przesłuchiwał mnie śledczy Lełecki, który obecnie prowadzi sprawę dotyczącą strzelaniny na podwórzu „Proświty” 23.08.2011 r. Próbowano odebrać mi telefon komórkowy, nie oddałam go, telefon wyłączono i położono obok. Przez dwie godziny śledczy opowiadał mi szczegóły tej i innych spraw, z którymi nie mam nic wspólnego. Śledczy pytał mnie o dokumenty ChOO WUT „Proświta” im. Tarasa Szewczenki i z jakiegoś powodu uporczywie interesował się dokumentami dotyczącymi lokalu. Nakazał je przynieść. Na prośbę o wypisanie na piśmie, jakie dokładnie dokumenty należy dostarczyć, abym o czymś nie zapomniała, śledczy coś napisał, ale tej kartki nie oddał. Śledczy Lełecki w formie ustnej żąda ode mnie wszystkich oryginałów dokumentów ChOO WUT „Proświta” im. Tarasa Szewczenki (nie wiadomo na jakiej podstawie), włącznie z rejestracyjnymi, dokumentami dotyczącymi lokalu, zarządzeniami, protokołami zebrań, danymi o członkostwie (dla następnej fali represji?), sprawozdaniami finansowymi. Na moją uwagę, że podczas napadu spalono znaczną część dokumentacji, śledczy zagroził przeszukaniem w moim domu i „zajęciem” sprzętu biurowego. Potem zaczęła się „oficjalna” część przesłuchania. Na moją prośbę o prowadzenie go w języku państwowym, odpowiedział grubiańsko, że postępowanie sądowe prowadzi się po rosyjsku. Po wypełnieniu danych osobowych zapytałam, czy mam prawo do adwokata lub obrońcy? Śledczy znów dość grubiańsko odpowiedział, że nie musi mnie o tym informować, nie jest zobowiązany zapewniać adwokata, którego teraz nie ma, i dalej będzie prowadził przesłuchanie bez adwokata. Poprosiłam o naradzenie się ze swoim adwokatem, czego nie mógł odmówić. Przez telefon adwokat poradził mi odmówić przesłuchania bez niego i przenieść je na inny czas, na czym też nalegałam. Powiedziano mi, że jestem wolna. Na korytarzu poczułam się źle, usiadłam. Podchodzili do mnie konwojenci, ale byli już łagodni i uprzejmi. Nieoficjalne przesłuchanie w formie szczerej rozmowy trwało jeszcze przynajmniej pół godziny. Przy okazji przypomnieli, że mam dzieci, a nawet powiedzieli, gdzie się uczą. Odprowadzili mnie aż na ulicę. Obecnie żyję w stanie niepokoju — bardzo martwię się o bezpieczeństwo swoje i członków mojej rodziny. Ze zrozumiałych względów nie ujawniam nazwy swojej uczelni ani nazwisk moich przełożonych, w obecności których oskarżono mnie o ciężkie przestępstwa. Wszystkie działania funkcjonariuszy „organów ścigania” kwalifikuję jako jawny terror wobec mnie jako aktywistki najstarszej ukraińskiej organizacji społecznej, próbę zastraszenia mnie i zmuszenia do złożenia z góry nieprawdziwych zeznań przeciwko sobie, znajomym i nieznajomym mi osobom. Żądanie dokumentów „Proświty”, które nie mają żadnego związku ze sprawą prowadzoną przez śledczego Lełeckiego (poza tym, że działacze „Proświty” chodzą po podwórzu, które należy jeszcze do pięciu firm i organizacji), oraz podobne żądania traktuję jako kolejną próbę pozbawienia „Proświty” lokalu. Od redakcji. Mamy nadzieję, że ta publikacja w „Słowie Proświty” zostanie zauważona w Charkowskiej Prokuraturze Miejskiej, SBU, radzie miejskiej, a redakcja otrzyma odpowiedzi na proste, ale pilne pytania: kto terroryzuje Oksanę Żywotkową? Dlaczego prześladują charkowską „Proświtę”? Kto czyha na lokal organizacji społecznej?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин