Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Prowokacja kłamców i ukrainofobów

Слово Просвіти, №04 за 2012 рік

Zaporoskie Obwodowe Zrzeszenie Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki jest oburzone antyukraińskimi działaniami deputowanych ludowych W. Kolesniczenki i W. Bohusłajewa, organizatorów prezentacji książki „Gorzka prawda” (autor — Wiktor Poliszczuk), która odbyła się 17.01.2012 r. w obwodowej uniwersalnej bibliotece naukowej. Działania organizatorów, naszym zdaniem, są zbrodnicze, ponieważ sieją waśnie narodowościowe i nienawiść między narodem polskim a ukraińskim. W istocie organizatorzy przyczyniają się do wzburzenia ukraińskiego społeczeństwa, wykorzystując historycznie skomplikowane stosunki ukraińsko-polskie. W trosce o spokój zaporoskiej społeczności i Ukrainy w ogóle, „Proświta” skierowała do naczelnika Zarządu Służby Bezpieczeństwa Ukrainy w obwodzie zaporoskim stosowne oświadczenie, w którym żądamy pociągnięcia do odpowiedzialności zuchwałych, szowinistycznie nastawionych organizatorów wyżej wspomnianej „prezentacji”, nakierowanej na destabilizację społeczeństwa i rozniecanie waśni narodowościowych. W oświadczeniu mowa jest również o tym, że organizatorzy „prezentacji” zajmują się fałszowaniem i przekręcaniem wydarzeń historycznych dotyczących działalności OUN-UPA. Przecież powszechnie wiadomo i nie wymaga to dowodów, że członkowie OUN-UPA to bohaterowie, ponieważ bronili ojczystej ziemi, chroniąc Ukrainę przed niemieckimi, sowieckimi i innymi ciemiężycielami. Podczas prowadzenia haniebnej konferencji zaporoscy patrioci wystawili pikietę: „Precz z antyukraińcami i kłamcami z ukraińskiej ziemi”. Kolesniczenko i Bohusłajew deklarują, że konieczne jest uformowanie obiektywnej opinii o tragicznych wydarzeniach ukraińskiej historii, jakkolwiek gorzkie by one nie były. I jako jedno z najlepszych źródeł proponują „pracę” W. Poliszczuka. Ale historycy takiego źródła nie uznają. Tak, polski historyk Grzegorz Motyka (doktor habilitowany nauk humanistycznych, pracownik PAN, członek Rady Nadzorczej Instytutu Pamięci Narodowej Polski), który jest jednym z autorytatywnych badaczy tragedii wołyńskiej zarówno w Polsce, jak i na Ukrainie, klasyfikuje pracę Poliszczuka jako „pozanaukową”. Co więcej, w 2005 roku w Warszawie pod jego redakcją ukazała się książka „Służby bezpieczeństwa Polski i Czechosłowacji przeciwko Ukraińcom 1945—1989”, gdzie we wstępie zaznacza, że w przededniu rozpadu ZSRR służby specjalne Polski i Związku Radzieckiego zorganizowały „przeciek” do mediów masy dokumentów w celu oczernienia ukraińskiego nacjonalizmu, wśród nich także wspomnienia Polaków, którzy mieszkali na Wołyniu podczas wojny. Wiele z tych wspomnień było sfabrykowanych i nie potwierdzało się dokumentalnie. Właśnie te wspomnienia z mediów, pisze Motyka, wykorzystał później w swojej książce Poliszczuk. Nasuwa się pytanie: jak książka, która w przekonaniu badaczy nie ma nic wspólnego z nauką, napisana na wątpliwych materiałach, bez wykorzystania źródeł archiwalowych, może pretendować do obiektywności i unikalności? A właśnie to deklarują deputowani Kolesniczenko i Bohusłajew. Tragedia wołyńska to jedna z krwawych kart w historii stosunków narodu polskiego i ukraińskiego. Nad tym problemem aktywnie pracują historycy obu krajów. Nawiasem mówiąc, na Ukrainie autorytatywnym znawcą tej problematyki jest doktor nauk historycznych, profesor Ihor Illuszyn, który nie jeden rok swojego życia poświęcił badaniu problemu. Wchodzi on również w skład grupy roboczej ekspertów Ukrainy i Polski ds. prowadzenia dodatkowych badań naukowych tragicznych wydarzeń na Wołyniu w latach 1943—1944 okresu II wojny światowej. W 2003 roku ukazała się jego książka o tych wydarzeniach, która legła u podstaw rozprawy doktorskiej. Monografię wysoko ocenili polscy i ukraińscy naukowcy, a w 2009 roku za wkład w rozwój dobrosąsiedzkich stosunków Illuszyn został nagrodzony przez Kapitułę Pojednania Polsko-Ukraińskiego. Ciekawe, dlaczego Kolesniczenko prezentował nie jego książkę? Przecież jest ona rzeczywiście napisana na podstawie mało znanych dokumentów i, sądząc po jej ocenie wśród naukowców, pretenduje do obiektywności. Jeśli Kolesniczenko rzeczywiście pragnie, aby kwestia tragedii wołyńskiej i miejsca w niej OUN oraz UPA była wszechstronnie naświetlona na Ukrainie, można mu doradzić wydanie zbioru badań autorytatywnych polskich i ukraińskich historyków w tej kwestii i rozpowszechnienie go w bibliotekach kraju. A póki co, jego „prezentacje” to kolejna prowokacja przedstawiciela partii władzy. Z upoważnienia Zarządu, przewodniczący Zaporoskiego Obwodowego Zrzeszenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. H. Szewczenki O. W. TKACZENKO. Serhij SŁOBOŻANSKYJ. W Dzień Jedności, 22 stycznia, w Chersoniu uroczyście odsłonięto tablicę pamiątkową ku czci pierwszej w kraju ukraińskiej organizacji społeczno-politycznej — „Ukraińska Chata”. Została ona zainstalowana na budynku przy ul. Suworowa 34, gdzie w marcu 1917 roku inicjatywna grupa ukraińskich patriotów stworzyła towarzystwo, które ogłosiło swoim celem „odrodzenie narodu ukraińskiego i nabycie dla niego odpowiednich do czasu praw w Państwie Rosyjskim”. Na ozdobionej herbem-trójzębem tablicy wyryto informację o licznych dobrych uczynkach pierwszych narodowych demokratów, którzy później odrodzili ducha „Ukraińskiej Chaty” w „Proświcie”. Zainicjowali instalację tablicy pamiątkowej działacze „Proświty”, których wsparli radni miejscy S. Troszyn, W. Hawryluk oraz M. Chałupenko. Oni też wraz z kijowianinem Władysławem Kucenkiem wyasygnowali środki na jej wykonanie. A zrealizować ten zamysł udało się dzięki organizacji społecznej „Heroika”, w szczególności koordynatorowi tej charytatywnej inicjatywy Pawłowi Podobiedowi. Wydarzenia, o których chersończykom przypomina tablica pamiątkowa, miały miejsce 95 lat temu. Oto jak wspominał tamten czas ukraiński poeta z obwodu lwowskiego Petro Karmanskyj, który przybył do Chersonia z frontów I wojny światowej i został tu kaznodzieją, a później wykładowcą ukrainoznawstwa na kursach nauczycielskich: „…w tym całkowicie zmoskwiczonym mieście naocznie widziałem, jaka potężna siła drzemie w idei ukraińskości, że wystarczyło popracować dwa-trzy lata, i dusza ukraińska, którą usypiano propagandą, zakazami, więzieniami i Syberią, obudziła się i przemówiła tak głośno, jak tego pragnął i spodziewał się wielki Szewczenko”. W tamtym czasie „pracował dla rozwoju sprawy ukraińskiej” tu także etnograf, językoznawca, pedagog Nestor Małecza. W jednej z gazet opublikował ogłoszenie: „Ukraińcy! Jednoczmy się! Wolna Ukraina wymaga naszej natychmiastowej pracy. Aby zwołać zebranie, trzeba utworzyć komitet. Zwracajcie się pod adres…”. A 19 marca o godzinie 12-ej w południe w pomieszczeniu II Towarzystwa Wzajemnego Kredytu odbyło się oficjalne zebranie chersońskich Ukraińców, którzy zdecydowali o założeniu kulturalno-oświatowo-politycznego towarzystwa „Ukraińska Chata w Chersoniu”. O niej jest gruntowna opowieść, napisana na podstawie dokumentów archiwalnych w pierwszym tomie „Historii „Proświty” Chersońszczyzny”, którą przygotował i wydał wielki zespół redakcyjny na czele z przewodniczącym Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki, deputowanym ludowym Ukrainy Pawłem Mowczanem. Przeglądając strony tego zbioru, dowiadujemy się, że pierwsza komórka „Proświty” pojawiła się w Chersoniu z...

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин