Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Lekcje historii: jeśli interesy polityczne przeważają nad państwowymi…

Слово Просвіти, №04 за 2018 рік

Zakończenie. Początek na str. 1. Nie bezpodstawnie krwawe miesiące bolszewickich rządów w 1918 roku zyskały miano murawiowszczyzny — od nazwiska odrażającego dowódcy bolszewickiej armii Murawiowa, który przyniósł Ukrainie, jak sam to ujął, „wolność na bagnetach”. Od razu nałożył on na burżuazyjną ludność ogromną kontrybucję, zarządził konfiskatę artykułów spożywczych, manufaktury, obuwia. Do wsi wysyłano oddziały wojskowe, które siłą odbierały chłopom chleb, inwentarz… Wszystko, co zrabowano, bolszewicy operatywnie ładowali do wagonów i wywozili na Moskowszczyznę. Grabieże i rozstrzeliwania stały się zjawiskiem powszechnym. Co więcej, wielu ludzi bolszewicy rozstrzeliwali pod pretekstem bycia „burżuazyjnym generałem Petlurą”; wystarczyło, by szwajcar, dozorca lub kucharka powiedzieli na ulicy bolszewickiemu patrolowi, że w tym oto mieszkaniu mieszka Petlura lub jakiś ukraiński burżuj, a osobę tę natychmiast rozstrzeliwano. Przewodniczący komitetu armijnego 1. Armii Rewolucyjnej S. Mojsiejew, który znał M. Murawiowa, opowiadał: „Kiedy na miejsce rozstrzeliwań przyjechał Murawiow i zobaczył, że otacza go tłum zdziczałych czerwonoarmistów ze zrabowanym mieniem, to nie powiedział nic o tym, żeby nie grabili, a przeciwnie, zaczął wzywać do dalszych rozstrzeliwań”. W. Lenin nazywał ich „dzielnymi bohaterami wyzwolenia Kijowa”. Murawiow wyróżnił się w styczniu 1918 roku także w Połtawie. Tak oto 12 stycznia 1918 roku wydał rozkaz aresztowania członków Połtawskiego komitetu wykonawczego Rady deputowanych robotniczych, żołnierskich i chłopskich — rosyjskich i ukraińskich eserów. Rozkaz wykonano. 12 stycznia 1918 roku na przedstawicieli miejscowej burżuazji nałożono ogromne kontrybucje: Malamie — 4 000 rub., Bulubaszowi — 4 000 rub., ks. Mieszczerskiej — 10 000 rub., Leszczowi — 15 000 rub., Musinowi-Puszkinowi — 10 000 rub., Achszarumowowi — 2 000 rub., Starickim — 2 000 rub. Wszyscy oni zostali natychmiast aresztowani przez nową władzę. Odpowiedzialność przywódców politycznych przed narodem. Naukowcy podkreślają, że bolszewickie oddziały w pierwszych miesiącach 1918 roku żywiły po prostu jakąś patologiczną nienawiść do Ukraińców w szczególności i do Kijowa w ogólności. Masowo rozstrzeliwali Ukraińców, plądrowali miasto tak, jak mogli to robić tylko dzicy zdobywcy. Jak wspominał jeden z przywódców Ukraińskiej Centralnej Rady M. Kowalewski, „ta zwierzęca nienawiść rosyjskich bolszewików do Kijowa była tym większa, że na prowincji nie mogli stanąć twardo na nogach i czuć się bezpiecznie”. Na prowincji, w szczególności na Połtawszczyźnie, ich sytuacja była zupełnie inna — nie zaznawali spokoju od licznych oddziałów powstańczych i z wielkim trudem utrzymywali się w większych węzłowych punktach kolejowych. Kijów, Połtawa i inne miasta już wtedy, w styczniu 1918 roku, zapłaciły bardzo wysoką cenę za pierwsze zapoznanie się z rosyjskimi bolszewikami. Budowa młodego niepodległego państwa w latach 1917–1918 wymagała od przywódców Ukraińskiej Centralnej Rady przede wszystkim mądrych decyzji, jedności i wielkiego napięcia sił, ale o konsolidacji elit politycznych i rozgorączkowanego rewolucją społeczeństwa nie można było nawet marzyć. Choć przykro o tym mówić, u większości liderów Ukraińskiej Centralnej Rady interesy polityczne były wyższe od państwowych, co bez wątpienia szkodziło ogólnej sprawie ukraińskiej. Świadomość tego, że bez własnych sił zbrojnych nie da się obronić narodowo-demokratycznych zdobyczy Ukraińskiej Republiki Ludowej, oraz tego, że pierwszym wrogiem młodego państwa jest bolszewicka Rosja, przyszła zbyt późno. Uniwersału Jedności uroczyście brzmiały na placu Sofijskim w Kijowie 22 stycznia 1919 roku. Tego dnia wydawało się, że odtąd i na wieki Ukraińcy zapanują w pokoju i zgodzie na swojej ziemi. Ale inaczej myśleli imperialni wrogowie. I już wkrótce nasz kraj zaczęto szarpać ze wszystkich stron, odrywając kawałki terytorium i próbując zdusić ducha jedności. Państwo ukraińskie wtedy nie przetrwało. Jeszcze na dziesięciolecia Ukraińcy trafili pod radziecką okupację. Ale idea jedności nabrała w świadomości Ukraińców wzniosłych zarysów państwowości, stała się czynnikiem jednoczącym w walce o niepodległość Ukrainy. Heroiczne dzieło uczestników zmagań wyzwoleńczych kontynuowali Niebiańska Sotnia Majdanu Godności oraz patrioci nowej Ukrainy, którzy bronią naszej ziemi i całego cywilizowanego świata przed rosyjskimi okupantami. Kiedy nad krajem zawisła groźba totalnej okupacji przez siły terrorystyczne odwiecznego wroga, dziesiątki tysięcy patriotów-ochotników, nawet nie posiadając odpowiedniego przeszkolenia, stanęło w obronie naszej Ojczyzny. Oni również obecnie wspólnie z regularnymi wojskami stoją na linii starcia cywilizacji i neo-barbarzyństwa, i ceną własnego życia bronią wolności, swobody, niepodległości Ukrainy i całego cywilizowanego świata. Pierwszy Sekretariat Generalny Ukraińskiej Centralnej Rady. 1917 r. Czas został stracony. Jednocześnie szybko rozwiewały się iluzje co do pomocy zewnętrznej ze strony krajów europejskich. Zatem całkiem logiczne, że północny wróg w pełni skorzystał ze skomplikowanej sytuacji politycznej i ekonomicznej na Ukrainie, rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę agresję wojskową i niszczył wszystkie zdobycze Ukraińskiej Republiki Ludowej. Utworzenie wkrótce Państwa Ukraińskiego hetmana P. Skoropadskiego i przybycie Niemców-sojuszników na Ukrainę dały jedynie tymczasowe wytchnienie w tej zaciętej walce. Dzisiaj, wspominając wydarzenia sprzed stu lat, zaświadczamy: ofiary w imię niepodległej, wolnej, zjednoczonej i demokratycznej Ukrainy nie były daremne. Ukraińcy wywalczyli prawo do budowania własnej państwowej Jedności. I my tego prawa nie oddamy”. Wystąpieniom mówców towarzyszyły występy artystów. Zasłużony pracownik kultury, reżyser Dmytro Łomaczuk zaprosił na ten wieczór wyraziste, oryginalne zespoły i utalentowanych wykonawców. Dziecięcy zespół artystyczny „Daj Boże” pod kierownictwem Olhy Melnyk stworzył atmosferę triumfu ukraińskiego ducha, którą wsparli także artyści Ludowego chóru pieśni ludowej „Nadija” Centrum Kultury „Swiatoszyn” (kierownik Nadija Hładyszewśka), chór „Proświta” Obołońskiego rejonowego zrzeszenia „Proświta” (kier. Rajisa Marczenko), zespół sopiłkarzy klubu młodzieżowego Obołońskiego rejonu Kijowa, kobziarz Swiatosław Syłenko, Etnograficzny chór ludowy „Homin” (kier. Wałentyna Komanczuk), poetka Malwa Kryżaniwśka, recytator Kostiantyn Nowałenko oraz prowadząca wieczór — zasłużona artystka Ukrainy Tetiana Nehrij wraz z reżyserem, zasłużonym pracownikiem kultury Dmytrem Łomaczukiem. Przygotowała Olha ŻMUDOWŚKA. Zespół sopiłkarzy klubu młodzieżowego Obołońskiego rejonu m. Kijowa.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин