Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
W Kijowie ponownie pochowano Ołeksandra Ołesia. Wrócił!
Слово Просвіти, №05 за 2017 рік
…gicznych skutków” – powiedział prezydent Petro Poroszenko.
Cmentarz Łukianiwski jest jednym z najstarszych. Od 1994 roku posiada status Państwowego historyczno-memorialnego rezerwatu. Spoczywają tu pisarze, uczeni, uczestnicy ukraińskich walk o wyzwolenie oraz uczestnicy I i II wojny światowej. Odtąd grób Ołeksandra Ołesia znajduje się po lewej stronie od głównego wejścia na Cmentarz Łukianiwski. Na tym terenie planuje się utworzyć Aleję Sławetnych – wybitnych Ukraińców, których groby są zagrożone.
– Chciałbym zwrócić się do rządu Czech. Nie wolno dopuszczać do takich błędów w przyszłości. W swoim czasie Ołesь był posłem Ukraińskiej Republiki Ludowej w Czechosłowacji. Dlatego proszę ich, aby więcej nie dopuszczali do tego, by Ukraińców wyrzucano z ich grobów – mówi poeta Dmytro Pawłyczko.
Wystąpiła prawnuczka poety Ołha, która przyjechała z Kanady: „Żegnamy się nie tylko z Ołeksandrem i jego żoną Wiarą. Tutaj będzie również grób mojego ojca Olega Olżycza. Niestety, miejsca jego pochówku nie odnaleziono. Ale będziemy pamiętać, że właśnie tutaj, obok ojca, znalazł wieczny spoczynek”.
Burmistrz miasta Białopilla Jurij Zarko przywiózł kapsułę z ziemią rodzinnego miasta Ołesia.
Właśnie wróciłam z Soboru Włodzimierskiego: odbyła się msza żałobna z okazji przeniesienia szczątków znanego poety Oleksandra Olesia. A światło w duszy pozostaje i pozostaje… Dziś jest jasny dzień pamięci, dzień sprawiedliwości dla nas, bo Oleksandr Oles powrócił na Ukrainę, dziś jest jasny dzień także dla duszy Oleksandra Olesia, który kochał Ukrainę, szanował naszą ziemię, wierzył w godność narodu w latach niepodległości, który tak hojnie obdarował nas swoim lirycznym poetyckim darem… To był drugi dzień stycznia 1969 roku. Na scenie Teatru im. M. Zankowieckiej odbyła się premiera „Noc na połoninie” O. Olesia. Reżyser W. Łysiuk, scenograf M. Kyprian, kompozytor A. Kos-Anatolski. Scenograf rozwiązał przestrzeń sceniczną jak drewniany tryptyk ikonowy na chwałę przyrody, na chwałę Karpat. Muzyka, nasycona melodiami i synkopami karpackich śpiewanek, a na scenie wirowało święto pożegnania pasterzy wyruszających na połoniny… Śmiech, śpiewy, arkan, tu i ówdzie łzy: żegnano mężczyzn, narzeczonych, ukochanych na całe lato… Wszystko cichło, zapadała noc, Iwanko zasypiał, i pojawiała się ciekawa ludzi Mawka, nie Njawka — półdziewczyna, półpustka, lecz Mawka — dumna jak skalista, prastara Łada, zwiewna jak górska negura, gibka jak kontury karpackich gór, niezwykle piękna, tajemnicza i smukła jak wysokie leśne świerki… I rozwijał się prawieczny temat miłości, tragiczna niezgodność ludzkiego ducha i szybkiego lotu ducha istot górskich. Dążenie Iwanka (W. Hłuchyj), by pojąć i osiągnąć szybkość lotu uczuć Mawki poprzez miłość… Ale… Grałam Mawkę, która szczerze i hojnie pokochawszy Iwanka, starała się zrozumieć sens ludzkiego życia… Tak po latach po raz pierwszy powrócił na Ukrainę Oleksandr Oles ze swoim impresjonistycznym, estetycznie migotliwym dramatem „Noc na połoninie”. A dziś uczciliśmy naturalny powrót O. Olesia na Ukrainę. A dziś w Soborze Włodzimierskim zobaczyłam wielu szczerych ludzi i światło w duszy pozostało… Wieczna pamięć!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
