Pawło HRYCENKO, doktor nauk filologicznych, dyrektor Instytutu Języka Ukraińskiego Narodowej Akademii Nauk Ukrainy. Wydaje się, że możemy z ulgą odetchnąć, pogratulować milionowemu towarzystwu ludzi nieobojętnych, tysiącom uczestników protestów, którzy powstali i zjednoczyli się w obronie języka ukraińskiego we wszystkich zakątkach Ukrainy. Pamiętamy, do jakich wybryków-karkołomnych sztuczek uciekały się władze, osobiście prezydent W. Janukowycz i jego najbliżsi doradcy-sojusznicy, byle tylko zalegalizować dokonania spekulantów-ustawodawców KaKa i Co, a jednocześnie przygasić wewnętrzny opór narodu. Tu masz i „Berkut” (jedna z ważnych prób dzisiejszego Majdanu, aby naród znał swoje miejsce w stajni i nie zapominał, jakiego gospodarza posadził sobie na karku!); tu masz i flirtowanie z inteligencją (mówiąc, zrobimy wszystko, czego naród pragnie!); tu i sprawdzona od stuleci metoda niszczenia płomienia żywych idei martwotą niekończącej się zwłoki (stworzyć komisje do dopracowania ustawy i wniesienia zmian przez Radę Najwyższą: była autorytatywna komisja; były ostro-gorące dyskusje i praca w ciągu kilku miesięcy, które dały nową, istotnie zmienioną redakcję ustawy, wyważoną przez zespoły ekspertów z kręgów naukowców, prawników, polityków, dziesiątki razy uzgadnianą i zatwierdzaną przez komisję; było to wszystko przekazane prezydentowi, a dalej — wszystko pod sukno lub do śmietnika… i problemu nie ma. Przykro stwierdzać, że poniżonymi i okradzionymi okazali się nie tylko naukowcy, pisarze, deputowani, ale i bardzo szanowane w społeczeństwie znaczące postacie Ukrainy, których doświadczenie, wiedzę, argumentację rzucono pod nogi… nowo objawionemu imperatorowi). Dzisiaj w chwilach katharsis-przejrzenia pytamy siebie: czyż nie widzieliśmy (czy przynajmniej nie odczuwaliśmy) zagrożenia rozprzestrzeniania się dżumy prymitywizmu i zbrodniczej żądzy samowzbogacenia naszych przywódców, ich wewnętrznej pustki, w której nie było miejsca na zrozumienie istoty języka, mentalności narodowej, nie było szacunku do człowieka, do jego pracy, jego wiedzy, duchowych fundamentów? Widzieliśmy i rozumieliśmy, bo wszystko to leżało na powierzchni, ujawniało się w zuchwale-otwartym okradaniu narodu, niekończących się zawłaszczeniach mienia innych właścicieli, niepohamowanym polepszaniu dobrobytu (prawda, tylko „rodziny”, blisko-oddanych), w drażniących korowodach-ochronach-syrenach i anomalnej pasji do luksusu, której perłą okazała się zawłaszczona rezydencja Meżyhiria-zoo… Dopiero teraz otwarcie zaczęto mówić o chorobie Janukowycza, jego nieadekwatności, pozornej samodzielności manipulowanego człowieka. I to dzisiaj przerodziło się w tragedię narodową, w głęboką niewiarę w dni przyszłe. Lecz należy uznać głęboką gorzką prawdę: chore jest całe nasze społeczeństwo, które z pozycji „moja chata z kraja” pozwoliło objąć najwyższy urząd w Państwie i stać się jego symbolem człowiekowi z tak odrażającą przeszłością, człowiekowi, którego od pierwszych jego kroków na tym stanowisku społeczeństwo kategorycznie nie zaakceptowało i którego się wstydziło. Ale cierpieli, odosobnieni i uparcie cierpieli, jakby to działo się gdzieś daleko, w obcym kraju. I ta cierpliwość okazała się znakiem nie chrześcijańskiej cnoty, a wszechogarniającej zadawnionej choroby społeczeństwa, porażonego niewolniczą psychologią obojętnych. W końcu, nie można uznać za zdrowe społeczeństwa, które w ciągu dwudziestu lat nie zdołało wprowadzić skutecznych mechanizmów demokracji, a dlatego we mgle. Zdjęcie Raisy Tałałaj. Uświadamiając sobie ważność obecnego historycznego momentu rozwoju ukraińskiej demokracji i budowy państwa, Centralny Zarząd Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki stawia cztery kardynalne żądania: 1. W celu przywrócenia historycznej sprawiedliwości zainicjować i uchwalić ustawę „O jedynej Pomiestnej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej” (ogłoszonej 1 stycznia 1919 r.) na podstawie Patriarchatu Kijowskiego. 2. Popierając decyzję Rady Najwyższej Ukrainy o uchyleniu Ustawy Ukrainy „O zasadach państwowej polityki językowej”, uchwalonej w sposób antykonstytucyjny, żądamy uregulowania kwestii językowej poprzez niezwłoczne uchwalenie „Ustawy o językach” w redakcji Serhija Hołowatego. 3. Uchwalić blok projektów ustaw o dekolonizacji Ukrainy we wszystkich sferach życia społecznego. 4. W przeddzień 200. rocznicy urodzin ukraińskiego geniusza Tarasa Szewczenki ogłosić 9 marca świętem narodowym.
Машинний переклад
23 lutego 2014 roku miało miejsce ważne i długo oczekiwane wydarzenie: Wierchowna Rada Ukrainy, wewnętrznie odnowiona płomieniem Majdanu, uchwaliła ustawę Ukrainy o następującym brzmieniu: uznać za tracącą moc ustawę Ukrainy „O podstawach państwowej polityki językowej” nr 5029–IV z 3 lipca 2012 r.; („za” — 232, „przeciw” — 37, „wstrzymało się” — 2, „nie głosowało” — 63).
imitacji demokracji (gречka, fartuszki, 30 srebrników!) pozwalała na przeprowadzanie wyborów „bez wyboru”, kiedy wśród 46-milionowego narodu z wielkim trudem udawało się rzadko wybrać nowych deputowanych bez rzucającej się w oczy naftaliny i nie według nazwisk-wpływów ojca-brata-kumpla-„rodziny”. Może zagrożenie ludowym gniewem ostatnich miesięcy i Niebiańska Setka, która ofiarowała życie dla nowej europejskiej Ukrainy, oświecą nasze społeczeństwo i przybliżą je do odpowiedzialności przed samym sobą-sumieniem i dziećmi-przyszłością, wzmocnią kręgosłup życiowej określoności i wyprostowanej postawy każdego człowieka, skłonią do wyboru między honorem-godnością narodu a zjawami przemijającego dobrobytu. Uchylenie skandalicznej ustawy językowej Ukrainy Kiwałowa—Kolesniczenki (autorstwa nie tylko tych dwóch skompromitowanych polityków!) — jest jednym z naturalnych i obowiązkowych pierwszych kroków na drodze odnowy Ukrainy. Ta ustawa na tle totalnego bezprawia, nieprzestrzegania Konstytucji Ukrainy (jej artykułu 10!) i samowoli lokalnych beków tworzyła przesłanki chaosu w dziedzinie planowania języka i używania języków w państwie. Chwiejną równowagę między obowiązkowością państwowego języka ukraińskiego a wsparciem dla języków mniejszości narodowych, która ukształtowała się pod koniec epoki ZSRR, zniszczył atak otwartych ukrainofobów, których celem było ustawowe utrwalenie dwóch języków jako państwowych (czy ukraińskiego państwowego i rosyjskiego urzędowego, co praktycznie oznaczało to samo) oraz faktyczne utrwalenie jednojęzyczności rosyjskiej z marginalizacją języka ukraińskiego w większości sfer jego użycia. Ten antykonstytucyjny atak na język ukraiński i kulturę narodu tytularnego nie został ani razu potępiony przez prezydenta, nie podjął on prób dania zasadniczej oceny ani stanowczą decyzją wstrzymania aktywności takich działaczy; co więcej, tworzenie przez niego poziomej i pionowej struktury władzy z otwartych antyukraińców i aktywnych „czewo-izwolencow” ujawniało orientację W. Janukowycza jako nieukraińskiego prezydenta Ukrainy, jego zamiar budowania państwa o marionetkowym kształcie, przyjemnym dla Kremla.
Zakończenie na str. 7
Centralny Zarząd Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki
Niniejszy numer tygodnika poświęcamy pamięci „Niebiańskiej Setki”. Chwała Bohaterom! Redakcja
Машинний переклад
Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки
setki ludzi w centrum stolicy. Siły bezpieczeństwa wycofują się w stronę stacji metra „Arsenalna”. Rozpoczął się ostrzał z hotelu „Ukraina”, gdy zbliżyli się do niego powstańcy. Samoobrona znalazła snajperów na 10. piętrze hotelu. Żołnierze wojsk wewnętrznych oddają się do niewoli aktywistom Euromajdanu. Z barykady przy Pałacu Październikowym wyprowadzono około 100 jeńców. Powstańcy odgonili funkcjonariuszy organów ścigania od Majdanu i barykad na ulicy Instytuckiej. 10.51. Na Majdanie przy hotelu „Kozacki” — 7 trupów. Samoobrona twierdzi, że zostali zastrzeleni przez snajperów, sześciu zabito strzałami w szyję. Z okien hotelu „Ukraina” strzela snajper. Już dziesiątki rannych, są zabici. Do 17. szpitala wiozą ciężko rannych z Majdanu. Urazy głowy i ciężkie rany postrzałowe szyi, głowy. Całkiem młodzi. Lekarze pogotowia, którzy ich przywożą, płaczą. Rada Najwyższa przerywa walki 20 lutego, o godzinie 22, po krwawym morderstwie, pilnie zwołano posiedzenie Rady Najwyższej. Oprócz trzech frakcji opozycyjnych, na posiedzeniu obecni są posłowie niezrzeszeni oraz kilkudziesięciu członków Partii Regionów, z których wielu już wystąpiło z frakcji. Parlament przyjął uchwałę „O potępieniu przemocy na Ukrainie, która doprowadziła do ofiar w ludziach”. „Za” zagłosowało 236 deputowanych. Uchwała zobowiązuje do natychmiastowego przerwania ognia, wojska mają powrócić do miejsc dyslokacji. Prokuraturę Generalną zobowiązano do przeprowadzenia pełnego śledztwa w sprawie faktów śmierci i przemocy wobec uczestników akcji protestacyjnych. 21 lutego Rada bierze pełnię władzy w swoje ręce i podejmuje kroki w celu zakończenia konfrontacji. Przywrócono Konstytucję z 2004 roku. O 16.53 na swoim posiedzeniu Rada Najwyższa przywróciła w życie Konstytucję z 2004 roku. Za takim rozwiązaniem zagłosowało 386 deputowanych. Rada Najwyższa otrzymuje uprawnienia do powoływania rządu, wpływ na organy ścigania, sądownictwo i inne gałęzie władzy, przestanie być „oddziałem administracji prezydenta”. Ustawa przewiduje, że ponad 80 aktów prawnych, które zostały nielegalnie przyjęte w latach 2010—2011 i nadawały prezydentowi nadmierne uprawnienia, powinno zostać uchylonych w terminie 5 dni. Rada zwolniła aktywistów Majdanu od prześladowań
Машинний переклад
Zdjęcie Serhija MARCZENKI 18 lutego Pierwsze walki w dzielnicy rządowej. Krwawy wtorek Od rana dziesiątki tysięcy uczestników protestów otoczyły dzielnicę rządową. Żądanie — niezwłoczne poddanie pod głosowanie w Radzie Najwyższej złożonego przez opozycję projektu ustawy o przywróceniu Konstytucji z 2004 roku. Parlament i przyległe ulice od nocy zablokowała milicja. Rozpoczęły się walki uliczne w dzielnicy rządowej: na ulicy Hruszewskiego, w Parku Maryjskim pod Radą, w innych gorących punktach. Po stronie milicji sprowadzeni do Kijowa „tituszki”. Milicja zastosowała gaz łzawiący, armatki wodne, zaczęła rzucać w ludzi granatami hukowymi, strzelać gumowymi kulami. Już w pierwszej godzinie walk ulicznych wśród powstańców było ponad 20 rannych. Doniesienia o pierwszych zabitych. Na rogu ulic Instytuckiej i Szołowicznej „Berkut” rozpędził ludzi, strzelali prosto w tłum. Demonstranci ustąpili. Czwarte piętro Domu Związków Zawodowych przepełnione rannymi. Do szpitala boją się jechać, rany zszywają im w warunkach polowych. Na godzinę 16 powstańcy stracili ulicę Hruszewskiego, Plac Europejski, Dom Ukraiński, Pałac Październikowy i Górną barykadę na Instytuckiej. „Berkut” zawisł nad Majdanem od strony Pałacu Październikowego. Wojska wewnętrzne szykują się na Instytuckiej i Placu Europejskim. Noc szturmu Majdanu O 20.00 siłowicy rozpoczęli szturm Majdanu Niepodległości. Z zastosowaniem armatek wodnych, transporterów opancerzonych, strzelaniem do ludzi jednocześnie z kilku ulic. Siłowicy podpalili Dom Związków Zawodowych, gdzie był jeden z lazaretów z rannymi. Z dachów budynków siłowicy ostrzeliwują Majdan. Nad ranem atakujący zajęli część Majdanu, przy Pomniku Niepodległości. Kijowianie znów zbierają się na Majdanie. Powstańców od siłowików oddziela płonący wał z opon, kłód i desek. I dalej płonie Dom Związków Zawodowych. Cały dzień chwiejny rozejm. Euromajdanowcy pod wieczór zajęli pomieszczenia Głównego Urzędu Pocztowego, Państwowego Komitetu Telewizji i Radiofonii na Chreszczatyku. 20 lutego Odstrzał ludzi w Dniu żałoby Czwartek, ogłoszony na Ukrainie dniem żałoby po zabitych we wtorek i w noc ze środy 28 powstańcach, stał się dniem śmierci ponad Rada Najwyższa przyjęła ustawę o niedopuszczeniu prześladowań zatrzymanych uczestników masowych akcji protestacyjnych. Za takim rozwiązaniem zagłosowało 372 deputowanych. Zacharczenko zwolniony Rada Najwyższa zagłosowała za odsunięciem p.o. szefa MSW Witalija Zacharczenki od zajmowanego stanowiska. „Za” — 332 deputowanych ludowych. Przyjęto ustawę pozwalającą zwolnić Julię Tymoszenko Rada przyjęła ustawę, którą zmieniono artykuły Kodeksu postępowania karnego, na podstawie których skazana została Julia Tymoszenko. „Za” — 310 deputowanych ludowych. W szczególności zostaną doprowadzone do standardów międzynarodowych artykuły 364 i 365 Kodeksu karnego. 22 lutego Rada formuje nową władzę Ukrainy O 10.00 w Radzie Najwyższej rozpoczęło się sobotnie posiedzenie, w sali zarejestrowało się 248 deputowanych ludowych ze wszystkich frakcji. Przewodniczący Rady Najwyższej Wołodymyr Rybak i pierwszy wiceprzewodniczący Ihor Kałetnik napisali wnioski o dymisję. Wnioski odczytał wiceprzewodniczący Rusłan Koszułynski. Ołeksandr Turczynow wybrany Przewodniczącym Rady Najwyższej O 12.30 Rada Najwyższa wybrała nowym przewodniczącym Ołeksandra Turczynowa. Za jego kandydaturą zagłosowało 288 deputowanych. Dymisja prokuratora generalnego Pszonki Rada Najwyższa przyjęła uchwałę o wyrażeniu wotum nieufności wobec prokuratora generalnego Ukrainy. Rada zwolniła Tymoszenko Rada Najwyższa przyjęła uchwałę „O wykonaniu międzynarodowych zobowiązań Ukrainy dotyczących zwolnienia Julii Tymoszenko”. Za tym rozwiązaniem zagłosowało 322 deputowanych ludowych. Arsen Awakow mianowany p.o. ministra spraw wewnętrznych Jeden z liderów Majdanu, deputowany z „Batkiwszczyny” Arsen Awakow mianowany przez parlament na stanowisko pełniącego obowiązki ministra spraw wewnętrznych (po dymisji rządu Azarowa wszyscy ministrowie są p.o.). Zdjęcie Serhija MARCZENKI Meżyhirja otwarte dla ludzi Rezydencję prezydenta Wiktora Janukowycza Meżyhirja otwarto dla zwiedzających. Po raz pierwszy Ukraińcy mogli dostać się do supertajnego obiektu — legowiska dyktatora. Milicja przechodzi na stronę narodu MSW oświadcza, że służy narodowi ukraińskiemu i wzywa obywateli do wspólnego pilnowania porządku. Mowa o tym w oświadczeniu Ministerstwa. W milicji wezwano do uczczenia pamięci poległych na Majdanie. 12.56. Oświadczenie Samoobrony Majdanu. Samoobrona Majdanu wzywa Ukraińców do porządku. Maruderstwo, chuligański pseudoradykalizm, wandalizm — to wrogowie ukraińskiej rewolucji. Tylko koordynacja, przemyślane i wyważone kroki pomogą nam uratować państwo przed chaosem. Właśnie dlatego Samoobrona Majdanu wzięła pod kontrolę i ochronę obiekty rządowe w Kijowie i wielu obwodach. Przed nami nowe wyzwania — budowa Nowej Ukrainy i jej pierwsze dni muszą pokazać, że będzie tu panował porządek, spokój i bezpieczeństwo dla naszych obywateli. Wezwano radykalnie nastawionych protestujących do powstrzymania się od prób niszczenia mienia i budynków administracji oraz resortów siłowych — wszystko to jest własnością ukraińską, która przyda się nowej ukraińskiej władzy. 22 lutego Janukowycz — już nie prezydent O 17.00 RN Ukrainy przyjęła uchwałę o usunięciu Wiktora Janukowycza ze stanowiska prezydenta Ukrainy. „Za” zagłosowało 328 deputowanych ludowych, to więcej niż konstytucyjna większość parlamentu. Tekst uchwały: „Uchwała Rady Najwyższej o samousunięciu się prezydenta Ukrainy od wykonywania konstytucyjnych pełnomocnictw i wyznaczeniu przedterminowych wyborów prezydenta Ukrainy”, nr 4193. „Biorąc pod uwagę, że prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz samousunął się od wykonywania konstytucyjnych pełnomocnictw, co zagraża sterowności państwem, integralności terytorialnej i suwerenności Ukrainy, masowemu naruszeniu praw i wolności obywateli. Wychodząc z okoliczności wyższej konieczności, Rada Najwyższa Ukrainy, wyrażając suwerenną wolę narodu ukraińskiego, postanawia: Ustanowić, że prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz w niekonstytucyjny sposób samousunął się od sprawowania konstytucyjnych pełnomocnictw i jest osobą, która nie wykonuje swoich obowiązków. Zgodnie z punktem 7 części 1 artykułu 85 Konstytucji wyznaczyć przedterminowe wybory prezydenta Ukrainy na 25 maja 2014 roku. Niniejsza uchwała wchodzi w życie z momentem jej przyjęcia”. Rada wyznaczyła pełnomocników ds. działalności SBU, GPU i Ministerstwa Obrony 17.31 RN wyznaczyła Wałentyna Naływajczenkę (deputowany z UDARu) pełnomocnikiem ds. kontroli nad działalnością SBU, Wołodymyra Zamanę (niedawny szef Sztabu Generalnego, zwolniony przez Janukowycza za odmowę rzucenia armii przeciwko narodowi) — pełnomocnikiem RN ds. działalności Ministerstwa Obrony, Ołeha Machnyckiego (deputowany ze „Swobody”) pełnomocnikiem ds. kontroli działalności Prokuratury Generalnej. Rada powierzyła pełnomocnikom kierowanie tymi resortami w imieniu parlamentu. Tymoszenko wolna 17.40. Na podstawie nowej ustawy o dekryminalizacji artykułu, z którego Julia Tymoszenko została skazana, sąd postanowił zwolnić ją z dalszego odbywania kary. Eks-premier została wywieziona ze szpitala Ukrzaliznyci w Charkowie. Pszonka i Kłymenko ostrzeliwali się 18.47. Przewodniczący Rady Najwyższej Ołeksandr Turczynow poinformował, że eks-prokurator generalny Wiktor Pszonka oraz eks-szef Ministerstwa Dochodów i Opłat Ukrainy Ołeksandr Kłymenko spróbowali przekroczyć granicę z Rosją w obwodzie donieckim, ale im się to nie udało. „Spróbowano ich zatrzymać, ale strzelaniną ochrony odparli atak”.
23 lutego Nowa władza Ukrainy działa jasno i zdecydowanie MSW rozpoczęło dochodzenie służbowe w resorcie Pełniący obowiązki ministra spraw wewnętrznych Ukrainy Arsen Awakow zainicjował dochodzenie służbowe w resorcie przeciwko urzędnikom, którzy mogą być zamieszani w przekroczenie uprawnień w trakcie masowych akcji protestacyjnych na Ukrainie. Dochodzenie wszczęto przeciwko 30 urzędnikom Ministerstwa. Partia Regionów: „Za wszystko winny jest Janukowycz i jego „rodzina”, czyli otoczenie” Odpowiedzialność za ofiary w ludziach w trakcie starć na Ukrainie spoczywa na Wiktorze Janukowyczu i
Машинний переклад
Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки
jego najbliższym otoczeniu. O tym mówi się w oświadczeniu frakcji Partii Regionów w Radzie Najwyższej. „Przeżywamy jeden z najtrudniejszych i najbardziej tragicznych okresów w historii naszej ojczyzny. Ukraina okazała się oszukana i ograbiona, ale nawet to nic wobec cierpienia, z którym zmierzyły się dziesiątki ukraińskich rodzin, które straciły swoich bliskich po obu stronach konfrontacji”, — zaznaczono w oświadczeniu. „Ukrainę zdradzono, a ludzi skłócono. Cała odpowiedzialność za to spoczywa na Janukowyczu i jego najbliższym otoczeniu”, — zaznaczają regionalsi.
Miedzyhirja zwrócono do własności państwowej 12.30. Rada Najwyższa przyjęła uchwałę o przekazaniu Miedzyhirja do własności państwowej. Za głosowało 324 posłów. „W celu przywrócenia prawa własności Rada Najwyższa postanawia przekazać kompleks wypoczynkowy „Puszcza-Wodycia” w urochisku Miedzyhirja, rezydencji rządowej „Miedzyhirja”, do własności państwowej”, — mówi się w tekście dokumentu.
Turczynow wybrany p.o. prezydenta 12.38. Zgodnie z Konstytucją, w razie niemożności wykonywania przez prezydenta swoich obowiązków, obowiązki te pełni przewodniczący Rady Najwyższej — tymczasowo, do wyboru i objęcia urzędu przez nowego szefa państwa. Na tej podstawie Rada Najwyższa przyjęła uchwałę o powołaniu p.o. prezydenta przewodniczącego parlamentu Ołeksandra Turczynowa — do ustalenia wyników wyborów prezydenta w maju 2014 roku i objęcia urzędu przez nowego szefa państwa. Uchwałę poparło 285 posłów.
24 lutego Parlament kontynuuje tworzenie władzy
Rada proponuje uznać poległych powstańców Bohaterami Ukrainy Rada Najwyższa poparła uchwałę o upamiętnieniu uczestników protestów. „Za” zagłosowało 346 deputowanych. Zgodnie z uchwałą Rada proponuje przyszłemu prezydentowi pośmiertnie nadać cywilnym uczestnikom masowych protestów tytuł Bohaterów Ukrainy.
Ukarano sędziów Sądu Konstytucyjnego, którzy pozwolili Janukowyczowi uzurpować uprawnienia
Machnicki — prokurator generalny, Nalywajczenko — szef SBU
Rada Najwyższa powołała na stanowisko prokuratora generalnego Ukrainy Ołeha Machnickiego. Rada Najwyższa odwołała Ołeksandra Jakymenkę ze stanowiska szefa Służby Bezpieczeństwa Ukrainy i na jego miejsce powołała Walentyna Nalywajczenkę. Za obiema uchwałami głosowało ponad 300 deputowanych.
Winni zbrodni zostaną ukarani. Prokuratura Generalna planuje ogłosić 50 osobom podejrzenie o popełnienie przestępstwa, a mianowicie umyślnego zabójstwa obywateli podczas akcji protestacyjnych. O tym poinformował Ołeh Machnicki na posiedzeniu Rady Najwyższej. „Sprawa przeciwko najwyższym urzędnikom państwowym i funkcjonariuszom organów ścigania za organizację masowych zabójstw: w tej sprawie obecnie przewiduje się ogłoszenie podejrzeń. W sprawie już figuruje i zostanie ogłoszone podejrzenie około 50 osobom”, — powiedział. Machnicki dodał, że już wszczęto śledztwo w związku z faktem umyślnego zabójstwa 74 obywateli podczas akcji protestacyjnych w centrum Kijowa. MSW skierowało zapytania o udzielenie informacji dotyczących pracowników, którzy byli zaangażowani w starcia z uczestnikami akcji protestacyjnych, oraz o ich uzbrojenie. Przeprowadzono oględziny budynku Narodowego Banku i terenu przy ulicy Instytutskiej, gdzie w niedzielę wykryto elementy broni snajperskiej, łuski. Trwają ekspertyzy.
Prokuratura Generalna wznowiła śledztwo w sprawie terroru wobec aktywistów. O tym poinformował Ołeh Machnicki na posiedzeniu Rady Najwyższej. „Sprawa o pobicie studentów, którą zamknięto na mocy amnestii: dziś wszczęto postępowanie w tej sprawie karnej. Ten artykuł przewiduje odpowiedzialność za przeszkadzanie pokojowym zgromadzeniom i wiecom poprzez stosowanie przemocy, a także rozstrzygana jest kwestia wszczęcia za te fakty sprawy z zarzutem popełnienia terroryzmu”. Prokuratura Generalna wspólnie z MSW prowadzi sprawę karną w związku z faktem bezprawnego porwania Ihora Łucenki i Jurija Werbyckiego. Obecnie zatrzymano dwie osoby — są to wysocy urzędnicy MSW. Na potrzeby dalszego śledztwa zażądano od sądu przez śledczych Zarządu Prokuratury Generalnej akt sprawy karnej dotyczącej zamachu na życie dziennikarki Tetiany Czornowoł. Sprawę przekwalifikowano na usiłowanie zabójstwa, a rozstrzygana jest kwestia ewentualnej kwalifikacji czynu jako terroryzmu. Na potrzeby dalszego śledztwa zażądano także akt sprawy karnej dotyczącej porwania aktywisty AutoMajdanu Dmytra Bułatowa. Wszczęto sprawę dotyczącą tortur aktywisty Hawryluka na mrozie przez funkcjonariuszy „Berkutu”. Już wydano podejrzenie wobec kilku funkcjonariuszy milicji. Nowy Prokurator Generalny poinformował również, że podczas represji władz wobec aktywistów pracownicy prokuratury, którzy wykonywali te zadania, byli przez kierownictwo Prokuratury Generalnej zachęcani.
Obywatel Janukowycz ogłoszony za poszukiwanego w związku z zarzutami o morderstwa. Wiktor Janukowycz i kilka wysokich urzędników zostali ogłoszeni poszukiwanymi. Wszczęto sprawę karną dotyczącą masowych zabójstw pokojowych obywateli. O tym poinformował rano 24 lutego p.o. ministra spraw wewnętrznych Arsen Awakow. „Zwracam się do narodu ukraińskiego. Janukowycz zaginął. Całą noc wraz z szefem SBU Walentynem Nalywajczenką zajmowaliśmy się uregulowaniem sytuacji w Sewastopolu i … poszukiwaniem byłego głowy państwa. 21 go, w piątek, W. Janukowycz w towarzystwie A. Kliujewa wyleciał helikopterami z Kijowa do Charkowa, mając zamiar wziąć udział w zjeździe deputowanych Partii Regionów w Charkowie. 22 go, w sobotę, Janukowycz, nocując w rezydencji państwowej w Charkowie, zrezygnował z udziału w zjeździe, nagrał oświadczenie wideo i helikopterami poleciał na lotnisko w Doniecku. Po przybyciu na lotnisko w Doniecku, wraz z ochroną, przesiadł się z helikopterów do dwóch prywatnych samolotów typu Falcon. Próbował odlecieć. Służba graniczna uniemożliwiła start. Po tym Janukowycz udał się do rezydencji w Doniecku, gdzie przebywał kilka godzin. Późnym wieczorem 22 go samochodami, bez eskorty DAI, kolumna Janukowycza udała się na Krym”. Według słów Awakowa, 23 lutego Janukowycz przybył na Krym i zatrzymał się w jednym z prywatnych sanatoriów, celowo ignorując państwowe obiekty specjalne, w tym specjalistyczną prezydencką daczę państwową, na którą wcześniej planował przybyć. „Dowiedziawszy się o decyzji parlamentu o powołaniu p.o. prezydenta Ukrainy Turczynowa O. W. oraz o wylocie na Krym nowo mianowanych szefów MSW i SBU, Janukowycz pospiesznie opuścił prywatne sanatorium w kierunku lotniska Bielbek, na którym do tej pory przebywaliśmy my z Nalywajczenką. O 23.50 Janukowycz, nie dojeżdżając do lotniska Bielbek, zatrzymał się w prywatnej rezydencji w rejonie Bałakławy. Zebrał swoją ochronę, zapytał, kto będzie z nim dalej w eskorcie, a kto zostanie tutaj. Część pracowników UDO wyraziła chęć „pozostania tutaj”. Janukowycz, pożegnawszy się z nimi, przekazał oficjalną rezygnację z państwowej ochrony”. P.o. ministra zaznaczył, że pracownicy zarządu ochrony państwowej, którzy nie pojechali za Janukowyczem, zabrali całą broń państwową, aby przekazać ją krymskiemu oddziałowi UDO. „Z częścią ochrony, która pozostała, Janukowycz w towarzystwie A. Kliujewa trzema samochodami odjechał w nieznanym kierunku, wyłączywszy wszelkie środki łączności”, — poinformował Awakow.
Przygotował Petro ANTONENKO. Zdjęcia z internetu
Машинний переклад
Jeszcze nigdy nie było mi tak ciężko pisać materiału do gazety. Do tej pory, choć minęło już kilka dni, nie mogę zebrać w całość wszystkiego tego, co przyszło mi zobaczyć i przeżyć w ostatnich miesiącach, a zwłaszcza — dniach. Z pamięci zatarło się poczucie czasu, kolejność wydarzeń, uczucia. Wszystko, co działo się na Euromajdanie, jest jak ogromna taśma, na której jedna po drugiej gwałtownie przelatują obrazy, głosy, twarze. Być może po jakimś czasie będę mógł wyraźniej odtworzyć w pamięci wszystko, co przeżyłem. Muszę. Bo żyjemy dopóty, dopóki pamiętamy. A póki co, urywki ze strumienia świadomości…
Mykoła CYMBALUK
Przez ogień i krew W środę, 19 lutego, władza czekała na przyjazd do Kijowa ministrów spraw zagranicznych Polski, Francji i Niemiec. Dzień przed tym, we wtorek, oddziały specjalne milicji przy wsparciu snajperów z „Alfy”, którzy stacjonowali na Peczersku, przełamały obronę Majdanu i rozpoczęły jego oczyszczanie. Intuicyjnie zadzwoniłem do Ołeksandra Melnyka, który miał być tuż obok, wśród nas, protestujących, ze swoim poruszającym obrazem „Widzę sprawy twoje, człowieku!”. Jego, rannego w głowę, w tym czasie wyprowadzano spod ostrzału. „Berkutowcy” zajęli Ukraiński Dom, Pałac Październikowy, niemal na styk podeszli do sceny — „punktu dowodzenia” protestujących. Na Chreszczatyku, od strony Placu Europejskiego odległość skróciła się do czterdziestu-pięćdziesięciu metrów, od strony Instytuckiej zatrzymali się przy steli Niepodległości. Ale ich decydujący wieczorny szturm z użyciem dodatkowego sprzętu — armatek wodnych, transporterów opancerzonych, z których jeden samoobrońcy drugą butelką koktajlu Mołotowa od razu podpalili, załamał się (te kadry wielokrotnie pokazywano w telewizji). Niebezpieczny odcinek perymetru barykad zaciągnęło gęstą zasłoną dymu z podpalonych opon samochodowych, chroniąc nas przed celnym ostrzałem snajperów. Majdan znalazł się w szczelnym pierścieniu oblężenia. Tymczasem do tylnej strony Domu Związków Zawodowych, w którym mieściły się główne służby Euromajdanu, w tym sztab, składy żywności i leków, punkt medyczny, podeszły oddziały żołnierzy Wojsk Wewnętrznych i „Berkutu”. Kilka minut przed tym z drzwi części bocznej Domu, wychodzącej na Chreszczatyk, wybiegali z już pustymi kanistrami bojownicy. To właśnie oni, jak twierdzą świadkowie, podpalili budynek. Synchronicznie w telewizji, a rano także w gazetach, poszła informacja, że zrobił to „Prawy Sektor”, którego członkowie rzekomo nieostrożnie obchodzili się z materiałami wybuchowymi. Ciekawe: do gaszenia pożaru, który płonął w Domu cztery dni, przybyła dopiero po pewnym czasie jedna specjalistyczna maszyna ze 180, które posiada 22 jednostki straży pożarnej Kijowskiego garnizonu Państwowej Służby ds. Sytuacji Nadzwyczajnych. Swoją drogą, najbliższa — przy ul. Wołodymyrskiej, w odległości 400 metrów od miejsca zdarzenia. Dojazd przez przyległe cztery ulice, choć był zablokowany niewielkimi, raczej dekoracyjnymi barykadami, miał szerokie przejazdy…
Żywe mięso Następnego dnia, przez Kostelną i Trójswięcicką, przedostałem się do redakcji. Na wąziutkim, półmetrowej szerokości tak zwanym przejściu filtracyjnym barykady, naprzeciwko Ukraińskiego Domu, — kilka szeregów żołnierzy WW. Starszy długo obracał w rękach legitymację prasową: „Nie jesteście zbyt podobni”. Nie wiem, jak wtedy wyglądałem. Ale sami żołnierze, w większości chłopcy w wieku 18—19 lat, byli też jak górnicy. Ci, którzy nie stali na warcie, pokotem leżeli na tarczach pod parapetem na Trójswięcickiej, pod ścianami budynków Chreszczatyku niemal do samej barykady. Dziesiątki ich autobusów stały puste. Spróbowałem porozmawiać z jednym z nich, który stał z dwoma ochroniarzami biurowymi. Ich jednostka jest zakwaterowana w Darnicy, do „demobilu” zostało mu siedem miesięcy. Sam pochodzi z Chersońszczyzny. Okazuje się, że wczoraj, czyli 18-go, tutaj zabito ich kapitana i dwóch szeregowych. Potem, przeglądając listę 11 poległych podczas tych wydarzeń funkcjonariuszy siłowych, nie znalazłem ani kapitana, ani szeregowych z tej jednostki. Być może rzeczywiście rację ma jeden z deputowanych, który oświadczył, że prawdziwa liczba poległych żołnierzy jest ukrywana. Rozmówca był dość szczery. Na pytanie, dlaczego bronią tego prymitywnego bandyty na złotym sedesie, występują przeciwko swojemu własnemu narodowi, odpowiedział: „My wszystko rozumiemy, ale nie będziemy długo tego znosić”. Uderzyło mnie podejście do nich ich dowódców. Rannym żołnierzykom, którzy stali podczas starć jako żywa tarcza, osłaniając sobą berkutowców, nikt nie udzielił pomocy medycznej — nie było sanitariuszy. Dopiero przed obiadem przywieźli im śniadanie. Zaproponowałem kilku leżącym nasze gazety, w których zamieszczono wiersze Pawłyczki o Majdanie. Ale odsunęli się, przerażeni, oglądając się na swojego czy to dowódcę plutonu, czy to kompanii. Oprócz śmiertelnego zmęczenia na ich poczerniałych twarzach przebijała jakaś tępa rezygnacja.
„Drogę”! O świcie w czwartek przyciszony szum Majdanu znów rozdarły jeden po drugim wybuchy granatów, trzask częstych pojedynczych strzałów — strzelali nie z broni pneumatycznej. Samoobrona przełamała pierścień oblężenia: dym, ogień, zamieszanie, komendy. Po chwili dało się słyszeć: — Drogę, drogę! — Za tym, — Lekarza!
Przeskakując przez stosy kamieni, rozrzucone metalowe konstrukcje, kłody, przez resztki dopalających się opon, biegnę w stronę Europejskiego naprzeciwko biegnącym z rannym bojownikom. Ich twarzy nie widzę, tylko obnażony brzuch z czerwoną kropką — rana postrzałowa. Podchwytuję ciężki ładunek i biegniemy. Rozchlapując żałobne czarne błoto, nogi plączą się w przypalonym drucie. Ludzie rozbiegają się, ustępując drogi. Świadomość rejestruje jakieś twarze po obu stronach: na nich nie ma cienia strachu, tylko ciekawość i współczucie. W tym czasie ulicą Mychajłowską z urywanym wyciem syren podjeżdżają karetki pogotowia. Żadnego zamieszania, na twarzach lekarzy niepokój i skupienie. Chłopcy zostają z rannym towarzyszem, ja wracam. Nie dobiegając do sceny, usłyszałem jak przede mną świsnęła kula, uderzyła w beczkę po prawej stronie, przy której po obu stronach siedzieli mężczyzna i kobieta. Ona jak oparzona zerwała się i pędem rzuciła się do obciągniętej celofanem budy. Strzał padł ze strony Domu Związków Zawodowych… Udaje mi się dobiec do hotelu „Dnipro” i znów przejmuję ciężką żółtą czy to tarczę, czy to drzwi z ciałem. Jak i wcześniej wzrok rejestruje woskową twarz rannego. Wydaje się, że tym razem do Globusa dobiegliśmy szybciej. Lekarz podbiega, pochyla się nad bezwładnym ciałem: „Już wszystko”! Ale większość była jeszcze żywa. Jednemu z rannych, którego pomagałem wynosić, wypadł kask, który leżał obok. Automatycznie podniosłem i dopiero potem, znów wracając na Hruszewskiego, poczułem go w rękach. Tak samo automatycznie włożyłem go sobie na głowę.
Jeńcy Zaraz po rannych zaczęto wyprowadzać ze strony Hruszewskiego jeńców, żołnierzyków WW — grupę za grupą. W oczach dziecięce przerażenie, strach. Wśród nich dwóch, jak zrozumiałem, oficerów. Odpowiadać na pytania odmówili. Jeden z nich miał czyngis-chanowskie (tak pomyślałem sobie) rysy twarzy.
Машинний переклад
Obama zadzwonił do Putina, by porozmawiać o Ukrainie. Sobota, 22 lutego 2014, 02:19. Prezydent USA Barack Obama zadzwonił do rosyjskiego odpowiednika Władimira Putina, aby „omówić aktualne kwestie dwustronnego i międzynarodowego porządku dziennego, w tym sytuację na Ukrainie”. Informuje o tym służba prasowa Kremla. „Prezydent Rosji podkreślił konieczność podjęcia pilnych działań na rzecz stabilizacji sytuacji, akcentując wagę pracy z radykalną opozycją, która doprowadziła konfrontację na Ukrainie do skrajnie niebezpiecznej granicy” — zaznaczono w komunikacie. CIS-EMO: Janukowyczowi może „grozić” Trybunał w Hadze. Sobota, 22 lutego 2014, 11:27. Prezydentowi Wiktorowi Janukowyczowi może grozić Trybunał w Hadze. Taką opinię na antenie „Rosyjskiej Służby Nowin” wyraził dyrektor generalny Międzynarodowej Organizacji Obserwacji Wyborów CIS-EMO Ołeksandr Bedrycki. Według słów Bedryckiego, inicjatorami Trybunału w Hadze mogą być kraje zachodnie — państwa europejskie lub USA, ale „nieszczęście Janukowycza polega na tym, że może on po prostu nie dożyć do trybunału”. „Rzecz w tym, że stosunek do niego w społeczeństwie i ze strony opozycji jest, naturalnie, negatywny, delikatnie mówiąc, negatywny — to już najłagodniejsze z możliwych sformułowań. Także ze strony jego umownych zwolenników, którzy czują się zdradzeni i oszukani. I jeśli coś się stanie, nie będzie miał go kto bronić” — zaznaczył ekspert. Ponadto, jego zdaniem, „nie warto łudzić się osiągniętym porozumieniem — po negocjacjach z opozycją wcześniej zawsze następowała nowa fala przemocy”. „Najprawdopodobniej będą jakieś dalsze prowokacje ze strony sił radykalnych, które nie zgadzają się z osiągniętym kompromisem. Jakieś kroki będzie podejmować opozycja, ponieważ sytuacja kompromisu też im nie bardzo odpowiada” — zaznaczył Bedrycki. Jak wiadomo, międzynarodowa organizacja obserwacji wyborów CIS-EMO została stworzona i zarejestrowana w Rosji (Niżny Nowogród) we wrześniu 2003 roku jako „międzynarodowa organizacja pozarządowa”. Po raz pierwszy CIS-EMO pojawiła się na Ukrainie podczas wyborów w 2004 roku, zaproszono ją w celu autorytatywnego „międzynarodowego” potwierdzenia uczciwości wyborów. Najpierw organizację „przetestowano” w 2004 roku na wyborach w Kazachstanie: żadnych naruszeń tam nie znalazła i uznała, że Nazarbajew jest najbardziej demokratycznym prezydentem ze wszystkich możliwych, po czym CIS-EMO skierowano do obserwacji wyborów w 2004 roku. Organizacja była i pozostaje narzędziem administracji prezydenta Federacji Rosyjskiej i działa w jej interesie. Wszystkie kraje europejskie, w tym także Rosja, gwarantują integralność terytorialną Ukrainy — szef MSZ Szwecji Bildt. Wszystkie kraje europejskie, w tym także Rosja, gwarantują integralność terytorialną Ukrainy, oświadcza minister spraw zagranicznych Szwecji Carl Bildt. „Integralność terytorialna Ukrainy jest fundamentalna. Jest ona gwarantowana przez Rosję i inne kraje europejskie” — napisał na swojej stronie na Twitterze. Wielka Brytania i Niemcy zamierzają zabiegać o finansowanie dla nowego ukraińskiego rządu z MFW. Minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii William Hague informuje, że porozumiał się ze swoim niemieckim odpowiednikiem w sprawie wsparcia nowego ukraińskiego rządu i uzyskania kredytowania z MFW. „Porozumiałem się dzisiaj z ministrem spraw zagranicznych Niemiec, by wesprzeć nowy rząd na Ukrainie i uzyskać żywotnie ważny pakiet finansowy z MFW” — napisał na swojej stronie na Twitterze. Przedterminowe wybory na Ukrainie muszą być dobrze przygotowane — Ashton. Wysoka przedstawiciel UE ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, wiceprzewodnicząca Komisji Europejskiej Catherine Ashton jest przekonana, że przygotowanie przyszłych wyborów nie może zostać zrealizowane w ciągu kilku tygodni. Wybory muszą być dobrze przygotowane, a harmonogram musi być odpowiedni. Taką opinię wyraziła w piątek w Londynie, odpowiadając na pytanie o osiągnięte na Ukrainie porozumienia w sprawie przedterminowych wyborów prezydenckich. „Uważam, że bardzo ważne jest, aby wybory odbyły się w odpowiednim czasie. Proces dobrego przygotowania do wyborów to niekoniecznie coś, co może zostać zrobione w ciągu kilku tygodni. To, co mówiliśmy zarówno rządowi, jak i partiom opozycyjnym oraz społeczeństwu obywatelskiemu, to to, że musicie przygotować wybory w należyty sposób, dlatego harmonogram musi to odzwierciedlać” — powiedziała C. Ashton. „Ale ważne jest to, aby proces był dobrze przygotowany i przygotowany prawidłowo, dlatego moim argumentem byłoby — tak, chcemy, aby wybory się odbyły, i ludzie muszą być pewni tego, że się odbędą, ale muszą one również przebiec w terminie, prawidłowo, wolno i sprawiedliwie” — jest przekonana wysoka przedstawiciel UE. W Europie oczekują od Ukrainy zachowania jedności i integralności kraju — szef MSZ Francji. Francja oczekuje od Ukrainy poszanowania Konstytucji, sformowania nowego rządu oraz przygotowań do wyborów, oświadczył szef francuskiego MSZ Laurent Fabius. „Francja wraz ze swoimi europejskimi partnerami zwraca się z apelem (do Ukrainy — IF) o zachowanie jedności i integralności kraju oraz powstrzymanie się od przemocy” — czytamy w zamieszczonym w niedzielę wpisie L. Fabiusa w jego mikroblogu na Twitterze. USA są gotowe wspierać drogę do zapewnienia Ukrainie międzynarodowej pomocy finansowej — ambasador. USA są gotowe udzielać wsparcia na drodze do zapewnienia Ukrainie międzynarodowej pomocy finansowej, oświadczył amerykański ambasador w Kijowie Geoffrey Pyatt. Odpowiadając na pytania dziennikarzy dotyczące tego, czy USA są gotowe finansowo pomagać Ukrainie, ambasador powiedział: „Zdecydowanie. Jesteśmy bardzo zainteresowani, aby Ukraina owocnie współpracowała z MFW. Uważamy, że jednym z najważniejszych zadań nowego rządu technicznego będzie ustanowienie ścisłej współpracy z MFW”. Ambasador podkreślił również wagę operacyjnych działań, ponieważ na Ukrainie zaistniała trudna sytuacja gospodarcza. „Myślę, że wszyscy rozumieją konieczność działania bardzo szybko w planie wsparcia Ukrainy w tym krytycznym okresie. I, oczywiście, trzeba robić to w imię tych, którzy zginęli, ucierpieli, zostali ranni i okaleczeni” — podkreślił G. Pyatt. UE uznaje legitymację Turczynowa — przedstawiciel Komisji Europejskiej. Przewodniczący Rady Najwyższej Ołeksandr Turczynow, pełniący obowiązki głowy państwa ukraińskiego, jest dla Unii Europejskiej legitymowany, oświadczył oficjalny przedstawiciel Komisji Europejskiej Olivier Bailly na briefingu w Brukseli w poniedziałek. „Szanujemy procedurę, w wyniku której pan Turczynow został upoważniony do wykonywania powierzonych mu funkcji” — powiedział O. Bailly. Sytuacja na Ukrainie — w porządku obrad posiedzenia ministrów obrony NATO. Ministrowie obrony krajów NATO omówią sytuację na Ukrainie w ramach posiedzenia, które odbędzie się 26—27 lutego. Jak poinformowała w poniedziałek w Brukseli przedstawicielka NATO Oana Lungescu, Ukraina stanie się przedmiotem dyskusji ministrów obrony pierwszego dnia posiedzenia podczas kolacji roboczej. „Ministrowie omówią Afganistan i Ukrainę” — uściśliła. Kolację roboczą poprzedzi sesja, w ramach której ministrowie obrony NATO omówią zdolności obronne, istniejące luki, cyberobronę oraz bezpieczeństwo na morzu. Następnego dnia, jak się oczekuje, szefowie resortów obrony NATO będą obradować z partnerami w sprawie operacji w Afganistanie.
Poniedziałek, 24 lutego 2014, 10:32 Unia Europejska jest gotowa przekazać Ukrainie 20 miliardów euro pomocy finansowej na przeprowadzenie reform po tym, jak w Kijowie pojawi się nowy rząd. Poinformował o tym na antenie „TSN-Tyżdeń” przewodniczący komisji spraw zagranicznych Parlamentu Europejskiego Elmar Brok. „Wydaje mi się, że na stole będzie 20 miliardów euro na przeprowadzenie reform i to wsparcie będzie można przekazać natychmiast, w celu zapobieżenia niewypłacalności” — zapewnił Brok. Dodał, że Ukraińcy nie powinni obawiać się, że kraj pozostanie sam na sam z niewypłacalnością. Według Broka pomoc UE zostanie przeznaczona na „stworzenie lepszych warunków ekonomicznych dla gospodarczej przyszłości, aby przygotować kraj do podpisania Umowy stowarzyszeniowej z UE”. Przypomnijmy, że wcześniej dyrektor zarządzająca MFW Christine Lagarde oświadczyła, że Międzynarodowy Fundusz Walutowy jest gotowy udzielić pomocy Ukrainie, jeśli jej kierownictwo zwróci się o nią. Członek Komisji Europejskiej nie wyklucza przystąpienia Ukrainy do UE w przypadku spełnienia szeregu wymagań Ukraina w przyszłości może otrzymać możliwość przystąpienia do UE, oświadczył członek Komisji Europejskiej ds. gospodarczych Olli Rehn. „Znajdujemy się na historycznym rozdrożu i Europa musi odpowiedzieć na ten moment oraz być zdolna dać Ukrainie możliwość przystąpienia (do UE — IF) w średnioterminowej lub długoterminowej perspektywie, jeśli Kijów będzie spełniał warunki członkostwa” — powiedział O. Rehn w Sydney, gdzie odbywa się spotkanie ministrów finansów krajów G20. Według danych brytyjskiej gazety „Guardian”, O. Rehn zaznaczył również, że UE jest gotowa udzielić znaczącego wsparcia finansowego Ukrainie po tym, jak zostanie tam sformowany nowy rząd. „Jesteśmy gotowi uczestniczyć w udzieleniu Ukrainie znaczącej pomocy finansowej po tym, jak zostanie osiągnięte rozwiązanie polityczne, które opiera się na zasadach demokracji, oraz po sformowaniu nowego rządu, który będzie poważnie nastawiony na przeprowadzenie reform instytucjonalnych i gospodarczych” — powiedział komisarz europejski. „Guardian” zaznacza, że O. Rehn stał się pierwszym wysokiej rangi przedstawicielem UE, który od momentu rozpoczęcia kryzysu na Ukrainie w listopadzie ubiegłego roku bezpośrednio powiedział o możliwości jej wstąpienia do Unii Europejskiej. Parlament Europejski uczcił minutą ciszy poległych na Euromajdanie Parlament Europejski uczcił minutą ciszy poległych w walce o demokrację na Ukrainie. Z odpowiednią prośbą, otwierając posiedzenie plenarne Parlamentu Europejskiego, który rozpoczął pracę w poniedziałek w Strasburgu, zwrócił się do deputowanych przewodniczący Parlamentu Europejskiego Martin Schulz. „Będąc solidarnymi z ludźmi i szanując tych, którzy stracili swoje życie w walce o demokrację, proszę wszystkich o powstanie dla uczczenia minutą ciszy” — powiedział. M. Schulz poinformował również, że z Ukrainy powróciła już delegacja deputowanych Parlamentu Europejskiego, którzy będą składać raport o sytuacji. Oczekuje się, że sytuacja na Ukrainie stanie się przedmiotem dyskusji w środę, a w czwartek Parlament Europejski przegłosuje odpowiednią rezolucję. Bruksela gotowa pomóc Kijowowi i podpisać Umowę stowarzyszeniową — przewodniczący Rady Europejskiej Van Rompuy Przewodniczący Rady Europejskiej Herman Van Rompuy ponownie potwierdza gotowość Brukseli do wsparcia Ukrainy i podpisania z Kijowem Umowy stowarzyszeniowej. „Witam wolę narodu ukraińskiego do życia w wolnym, niezależnym i zjednoczonym kraju z silnymi więziami z UE. Jesteśmy gotowi podpisać Umowę stowarzyszeniową i wesprzeć Ukrainę w tych trudnych czasach” — zaznaczono w oświadczeniu Hermana Van Rompuya, rozpowszechnionym w poniedziałek w Brukseli po zakończeniu szczytu Brazylia-UE, podczas którego strony omówiły sytuację na Ukrainie. Przewodniczący Rady Europejskiej skonstatował, że w Unii Europejskiej uważnie śledzą rozwój sytuacji. „Nasz wysoki przedstawiciel jest w Kijowie” — przypomniał Herman Van Rompuy. Doradca Obamy: USA wraz z MFW udzielą pomocy finansowej Ukrainie — media Doradczyni ds. bezpieczeństwa narodowego USA Susan Rice oświadcza, że Stany Zjednoczone stoją po stronie narodu ukraińskiego, chcą widzieć demokratyczne wybory i sformowanie rządu koalicyjnego. Jak podaje ukraińska służba „Głosu Ameryki”, na kanale telewizyjnym MSNBC S. Rice powiedziała, że USA wraz z MFW udzielą pomocy finansowej Ukrainie w celu ratowania jej gospodarki, „która znajduje się w bardzo słabym stanie i wymaga reformowania”. Odnosząc się do oświadczenia byłego prezydenta Wiktora Janukowycza o tym, że w kraju doszło do przewrotu, S. Rice zaznaczyła, że stracił on legitymację, chociaż był demokratycznie wybrany, ponieważ wystąpił przeciwko narodowi, używając przemocy na ulicach wobec pokojowych protestujących. Doradczyni prezydenta USA zaznaczyła, że Barack Obama w rozmowie telefonicznej z Władimirem Putinem zauważył, iż USA i Rosja mają wspólny interes w tym, aby Ukraina pozostawała niepodzielna i niezależna. „To nie leży w interesie Ukrainy, czy Rosji, czy Europy, czy Stanów Zjednoczonych, aby widzieć rozłam kraju. Nikt nie jest zainteresowany tym, aby przemoc powróciła i odnowiła się eskalacja sytuacji” — podkreśliła S. Rice. Przygotowała Pawłyna Mowczan
Машинний переклад
Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки
tym korzystają koniunkturaliści i łotry. Nie możemy dopuścić do powtórzenia czegoś takiego. Kolejnym etapem Trzeciej rewolucji narodowej musi stać się dekolonizacja Ukrainy, zmiana systemu władzy oraz przyjście do władzy Ukraińców, patriotycznych fachowych ludzi, których nominacje poprze Majdan. Zapewni to realizację wymagań i zadań postawionych przez Majdan, w szczególności dotyczących praw narodowych Ukraińców i sprawiedliwości społecznej dla narodu ukraińskiego. Od tego, kto dokładnie stanie na czele nowego Rządu, zależeć będzie ratunek ukraińskiej gospodarki, uniknięcie niewypłacalności, uzyskanie wsparcia UE i społeczności międzynarodowej dla reformowania gospodarki Ukrainy. Za podstawę działalności nowego Rządu należy przyjąć główne założenia Narodowego Aktu Wolności, zaproponowanego przez Inicjatywę 1 grudnia. Uważamy, że kandydaturę Premiera Ukrainy, powołanego do uporania się z tymi zadaniami, musi wskazać najbardziej zdecydowany uczestnik Majdanu — „Prawy Sektor” i zatwierdzić Majdan. Zdjęcie Serhija MARCZENKI jakąś bezsensowną histerię, opowiadając, na jakich barykadach był i co tam robił… Przecież ci nasi chłopcy, którzy pozostali przy życiu i którzy naprawdę utrzymali obronę Majdanu, nie pchają się na scenę, oni i wcześniej nie krzyczeli „kulą w czoło”, oni odważnie i uczciwie walczyli i uczciwie zginęli, niestety! Nie chcę i nie mam moralnego prawa oceniać zasług tego czy innego deputowanego przed Majdanem, powiem tylko, że jestem szczęśliwy, bo należę do wielkiego, dumnego, mądrego i niepokonanego narodu ukraińskiego. Nas wszystkich w te dni, kiedy na barki Ukrainy spadła tak straszna bieda, taki bezmiar smutku, kiedy w każdej rodzinie opłakują niewinnie zabitych, absolutnie nie interesuje wasz osobisty ranking polityczny czy ranking określonej partii. Oprzytomniejcie, nie po to zbieracie się w Radzie Najwyższej, przecież Majdan zaświadczył — bezkarność minęła. Zatem zwracam się do Was i jestem pewien, że poprze mnie ogólnoukraiński Majdan, abyście w przyszłości pracowali tak, jak w pierwszych dniach po tragicznych wydarzeniach, o czym mądrze mówił Wiktor Pynzenyk. Aby i dalej utrzymać takie tempo pracy Rady Najwyższej, proponuję: 1. Obok wiszącej flagi Państwowej Ukrainy w sali Rady Najwyższej muszą być portrety wszystkich zabitych z ich imionami i nazwiskami! Niech oni w każdej sekundzie patrzą w politycznie zwiędłe i stwardniałe dusze i przypominają każdemu, po co on tam przebywa. 2. Na stole każdego deputowanego musi stale leżeć, a nie tylko do 25 maja, daty ponownych wyborów Prezydenta Ukrainy, tekst wiersza Oksany Maksymyszyn-Korabel o poległych na Majdanie. 3. W ciągu następnego tygodnia opracować Regulamin i zatwierdzić tytuł „Bohater Majdanu Ukrainy” jako najwyższego odznaczenia państwowego i przyznać go wszystkim poległym. 4. Zgodnie z chrześcijańskimi i po prostu ludzkimi wartościami, przynajmniej przez czterdzieści dni nie uciekać się do emocjonalno-politycznej paplaniny ze sceny Majdanu i trybuny Rady Najwyższej. Pamiętajcie! Działalność deputowanych to zjawisko tymczasowe, a Ukraina jest wieczna, jak wieczna jest pamięć o tych, którzy „ciało i duszę złożyli za jej wolność”. Chociaż maniakalny Janukowycz mocno wierzył w swoją nieśmiertelność i wieczność na stanowisku Prezydenta! Lecz widzimy, że on, jak nędzny tchórz i złodziej, na zawsze przepadnie w politycznym i ludzkim niebycie, i to, mam nadzieję, zrozumiał każdy z byłych jego wiernych współpracowników i przyjaciół, u których jeszcze wczoraj pojawiały się drgawki w kolanach na jego widok. Pamiętajcie o tym! Pamiętajmy, że na Majdanie jeszcze nie zmyto ludzkiej krwi, tam jeszcze są dusze zabitych, którzy oddali swoje fizyczne życie za to, abyśmy budowali, wreszcie, godne ich jasnej pamięci państwo, dumne imię któremu — UKRAINA. Sława Ukrainie! Sława Bohaterom Majdanu! PRZECIĘTNY UKRAINIEC, Kijów, 23.02.2014 roku Aby nikt nie wątpił w „zamówiony” charakter mojego apelu, podaję swoje nazwisko i imię, którego nie uważam za potrzebne ujawniać, ponieważ nie kieruję się jakimiś interesownymi planami, po prostu niewiarygodnie boli dusza, nie, ona woła i krzyczy, że my tak postępujemy, kiedy jeszcze rany są żywe… Sydir KIRAL, doktor nauk filologicznych, profesor, akademik Akademii Nauk Wyższej Edukacji Ukrainy Będziemy wspierać wyprowadzenie Ukrainy z katastrofalnego kryzysu i będziemy domagać się: — zakazu partii regionów i partii komunistycznej; — lustracji urzędników; — dekolonizacji Ukrainy i deoligarchizacji gospodarki; — zmiany jakości władzy i napełnienia jej ukraińską treścią narodową; — realizacji kursu na integrację europejską, jak najszybszego podpisania stowarzyszenia z UE; — uwolnienia gospodarki Ukrainy od przemocy administracyjnej; — zapewnienia odrodzenia małego i średniego biznesu; — stworzenia mechanizmów wpływu społeczeństwa na władzę oraz kontroli obywatelskiej nad działalnością władzy; — formowania ukraińskiej przestrzeni informacyjno-kulturowej; — modernizacji państwa, gospodarki, społeczeństwa; — gruntownego zreformowania systemu organów ścigania. Dążymy do stworzenia suwerennego, nowoczesnego, demokratycznego, społecznie sprawiedliwego Państwa ukraińskiego w treści oraz wykonania wymagań i zadań postawionych przez Majdan. Sława Ukrainie! Przewodniczący Ludowego Ruchu Ukrainy Wasyl KUJBIDA; Przewodniczący Republikańskiej Partii Chrześcijańskiej Mykoła POROWSKI; Przewodniczący Kongresu Ukraińskich Nacjonalistów Stepan BRACIUŃ; Lider „Prawego Sektora” Dmytro JAROSZ
Машинний переклад
Wasyl ZACHARCZENKO, pisarz, laureat Narodowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki, Czerkasy. Nareszcie się stało! Ukraina zrzuciła ze swoich barków nieluda, kata, mordercę, który ukrywał się cztery lata na najwyższym państwowym stanowisku prezydenta kraju. Ukraina odetchnęła z ulgą, ocierając gorzkie łzy, żegnając na Majdanie Niebiańską Sotnię poległych demonstrantów, obrońców Ojczyzny, Bohaterów Ukrainy. Cokolwiek czekałoby w przyszłości Ukrainę, takiego kata, takiego nieluda, bandyty ona już nie dopuści na Państwową Górę, choć nie ma pewności, że nie spróbują jeszcze zawisnąć nad nią kandydaci na nowego dyktatora (niestety, takiego śmiecia jeszcze wystarcza na naszej ziemi). A jednak jest nasza święta nadzieja, że teraz władza na Ukrainie będzie wreszcie uczciwie, bez krętactwa rozdzielona między kilkoma gałęziami. A co najważniejsze, Ukraina teraz wzmocniła się pamięcią historyczną o Majdanie 2013—2014. Ta pamięć historyczna będzie jej oparciem w budowaniu niepodległego narodowego demokratycznego państwa, oparciem w jej państwowym trwaniu. Ta pamięć już nigdy nie pozwoli rozpanoszyć się despotyzmowi na świętej ukraińskiej ziemi. Pomarańczowy Majdan 2004 i zwłaszcza Euromajdan 2013—2014 pokazały całemu światu, a przede wszystkim nam, Ukraińcami, że jesteśmy narodem majdanowym jeszcze od czasów naszej sławnej kozaczyzny, naszych Siczy z ich corocznymi kozackimi majdanowymi Radami, które kolektywnie wybierały sobie nowego hetmana. Byłoby dobrze, rozsądnie, żeby Majdan nie został rozwiązany, dobrowolnie rozchodząc się do domów, a zachował się w formie czynnej organizacji społecznej „Majdan”. Żeby pozostawały w ewidencji choćby i w domach jego obronne sotnie, które na pierwszy alarm, na pierwszy sygnał państwowej biedy mogłyby w mgnieniu oka zorganizować w centrum Kijowa milionowy Majdan. Chodzi o tradycyjne niegdyś ukraińskie: Ukrainiec orze koniem w polu ziemię, a za plecami nosi muszkiet w pogotowiu. I jeszcze jedno, najważniejsze. Na Majdanie zebrał się młody kwiat narodu, który przeszedł taki trzymiesięczny hart patriotycznych zmagań, wyzwoleńczej walki. Właśnie teraz nadszedł czas tego pokolenia. Najlepszych z najlepszych (a są ich setki, setki i setki!) trzeba koniecznie brać prosto z Majdanu i wysuwać do państwowych organów zarządzania różnych szczebli. Za nimi, za tymi młodymi święto-Ukraińcami jest przyszłość Ukrainy. Zrozumiejmy to! Musimy uświadomić sobie, że jesteśmy majdanowym narodem. Narodem z kolektywnym państwowym rozumem. U nas możliwi są wodzowie, liderzy, ale nie despoci, nie nowocary-imperatorzy. U nas możliwi są liderzy szczególni, jako zbieracze, swoiste syntezatory śmietanki kolektywnego państwowego rozumu rodzimego narodu. Sława Ukrainie! OŚWIADCZENIE w sprawie obecnego etapu Trzeciej ukraińskiej rewolucji narodowej. My, kierownicy prawicowych partii narodowo-demokratycznych, konstatujemy, że dzięki bezkompromisowej pozycji Majdanu, ofensywnym działaniom sił narodowo-patriotycznych, Trzecia rewolucja narodowa zwycięża opór zbrodniczego reżimu i wchodzi w fazę końcową. Rada Koordynacyjna sił narodowo-demokratycznych „Prawi”, stworzona w procesie walki ze zbrodniczym reżimem Janukowycza, która bezkompromisowo obstawała przy usunięciu bandooligarchii od władzy, stwierdza, że decydujący wkład w zwycięstwo rewolucji zrobili swoją ofiarnością ukraińscy patriotyczni obywatele, zorganizowani do walki przez struktury „Prawego Sektora”, organizacje społeczne, partie narodowo-patriotyczne i sotnie Samoobrony Majdanu. Jednocześnie istnieje zagrożenie, że skutkami zwycięstwa rewolucji, która idzie pod ukraińskimi narodowymi hasłami i sztandarami, zechcą skorzystać oligarchowie, koniunkturaliści oraz ludzie dalecy od idei narodowej i działań Majdanu. Wszak wiadomo, że rewolucje wymyślają filozofowie i marzyciele, realizują romantycy i fanatycy, a rezultaty braci, ojców! Nie, wiedzcie, że każda kula przeszła i przez nasze dusze, przez nasze serca, które skamieniały od żalu, i każdy z nas, jeśli Wy nadal będziecie się kłócić, a nie pracować na dobro Ukrainy, zapuka tymi kamiennymi sercami, pamięcią o poległych Bohaterach, ale już nie jasną, w zatłuszczone-czerstwe serca poszczególnych deputowanych. Każdy z Was powinien przychodzić i przechodzić do pracy do Rady Najwyższej przez ulicę Instytucką, a nie wyskakiwać z komfortowych terenówek, bo tam, na ulicy Bohaterów Niebiańskiej Sotni (właśnie taką nazwę powinna mieć ta ulica), jeszcze świeże są otwory po kulach, tam jeszcze paruje niewinnie przelana w czasie pokoju ludzka krew. Nie macie prawa do politycznych emocji i waśni! Tak samo nie macie prawa wchodzić na scenę Majdanu, a tym bardziej w Dzień żałoby, i naruszać elementarnych ludzkich i chrześcijańskich norm etycznych. Mnie, jak i wielu, oburzyło to, że jeden z deputowanych w niedzielę wieczorem nadrywał duszę, zamieniwszy swoje wystąpienie na
Машинний переклад
Zwraca się do Was przeciętny Ukrainiec. Wczoraj rano, 23 lutego 2014 roku, uważnie śledziłem pracę Rady Najwyższej. Wieczorem, jak zawsze, poszedłem na Majdan. Zbyteczne jest pisanie o tym, jaki niewymowny ból jest w sercu każdego Ukraińca. Majdan tonie w kwiatach i migocze tysiącami świec, jakby ogrzewał dusze Bohaterów, którzy wciąż tam są, na Majdanie, na barykadach, którzy jeszcze nie wznieśli się do niebios! Nigdy w swoim życiu nie widziałem, żeby tylu mężczyzn nie wstydziło się swoich łez, bo to nie jest fizyczna słabość, nie, dla nazwania tego stanu ludzkiej duszy nie można znaleźć słów w żadnym języku świata. Do zwrócenia się do Was skłonił mnie nie ten ból, bo tak niewyobrażalną tragedię Ukrainy odbiera każdy normalny człowiek. Mnie, jak i wielu Ukraińców, poraził cynizm niektórych wideoprzesłań byłych i obecnych polityków oraz „sterników” państwa. Podzielam mądre ostrzeżenie deputowanego Wiktora Pynzenyka, że obecnie nie ma zwycięzców i zwyciężonych. Obecnie na mapie świata ważą się losy Ukrainy, za którą oddali swoje życie nasi Bohaterowie, wszak ta Niebiańska Sotnia zatrzymała potworne zło, któremu na imię Janukowycz, honorowy przewodniczący Partii Regionów, oraz jego zdegenerowane otoczenie. W pierwszych dniach pracy RN po niesłychanej tragedii wszystkim nam wydawało się, że deputowani tak zwanej większości, i nie tylko oni, wreszcie zrozumieli, do jakiej gospodarczej, politycznej, a co najstraszniejsze — humanitarnej — katastrofy doprowadzili Ukrainę! Chcę powiedzieć wszystkim Wam, szanowni deputowani, że na każdym z Was spoczywa odpowiedzialność za to, że na Majdanie rozstrzelano kwiat ukraińskiego narodu, który powierzył Wam władzę. Pamiętajcie, że w Wasze dusze przez całe życie będą patrzeć matczyne i ojcowskie oczy, pełne łez, że w Waszą duszę przez całe życie będą zaglądać sieroce oczy, które będą pytać: „Kto zabił mojego tatę?”. Mnie, jak i wielu innych obywateli, z którymi rozmawiałem w niedzielę na Majdanie, do głębi duszy oburzyło i poraziło to, jak znów niegodnie zachowują się ci deputowani (o czym świadczy też niedzielne posiedzenie Rady Najwyższej, 23.02.2014 roku), którzy znów wszczynają drobne kłótnie w Radzie Najwyższej, pragną znów, mówiąc ich ojczystym językiem, prowadzić „kuzynowskie walki”, bo widocznie dawno już nie demonstrowali narodowi Ukrainy swoich nagich torsów i głupiej siły. Dzisiaj musicie wykazywać spokój, zdecydowanie, trzeźwość myślenia, wyważenie i odpowiedzialność za każde wypowiedziane słowo! Musicie zapamiętać, że kule, które tak zwany „ojciec narodu”, a w rzeczywistości zboczeniec i bandyta Janukowycz tak hojnie rozdał Ukraińcom, nie tylko śmiertelnie ugodziły serca naszych dzieci,
Машинний переклад
Закінчення статті ««Marzenie, nie zdradź…»», с. 1
Zakończenie. Początek na str. 1. Apel do Rady Najwyższej Ukrainy w sprawie przekazania świętości narodu ukraińskiego ich prawowitym właścicielom. My, przedstawiciele inteligencji oraz działacze społeczni, jesteśmy głęboko zaniepokojeni sytuacją, która wytworzyła się wokół największych duchowych świętości narodu ukraińskiego — Święto-Uspieńskiej Ławry Kijowsko-Pieczerskiej oraz Święto-Uspieńskiej Ławry Poczajowskiej. Na początku lat 90. XX wieku, dzięki pobłażliwości władz, dwa duchowe serca Ukrainy, udziały Bogurodzicy, znalazły się w rękach filii Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, w podporządkowaniu tak zwanej „Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Moskiewskiego”. Niedawne odsunięcie od kierownictwa UCP PM metropolity Włodzimierza (Sabodana) i mianowanie namiestnikiem znanego ukrainofoba metropolity Onufrego (Berezowskiego), bezpośrednio inspirowane przez Moskwę, jeszcze raz jaskrawo zademonstrowało całemu światu zależność tej Cerkwi od zagranicznego centrum. Zwierzchnicy UCP PM przekształcili święte miejsca narodu ukraińskiego w forpocztę „Ruskiego miru”. Cały świat słyszał cyniczne oświadczenia wysokich hierarchów UCP Patriarchatu Moskiewskiego, którzy zamiast stanąć po stronie narodu, faktycznie pobłogosławili Wiktora Janukowycza na satanistyczne morderstwo setek niewinnych ludzi na ulicach ukraińskiej stolicy. W murach „duszy narodu ukraińskiego”, jak nazywał Ławrę Poczajowską metropolita Iłarion (Ohijenko), stale głosi się nie miłość do Boga i Ukrainy, lecz prowadzi się propagandę polityczną, sieje niezgodę w naszym społeczeństwie, znieważa się wszystko, co ukraińskie. Podczas wydarzeń na Majdanie upolitycznienie UCP PM doszło do tego, że mury Ławry Kijowsko-Pieczerskiej oraz mury Święto-Uspieńskiej Ławry Poczajowskiej stały się miejscem pobytu kryminalnych bandytów, „tituszek”. Przybytek świętych Antoniego i Teodozjusza stał się centrum biznesowym i jednocześnie wydziałem ideologicznym ambasady Rosji. Media wielokrotnie zwracały uwagę na fakty niszczenia przez przedstawicieli UCP PM zabytków historii i architektury, rozkradania obiektów dziedzictwa narodowego. W związku z powyższym prosimy Radę Najwyższą Ukrainy o: 1. Przyjęcie uchwały parlamentu o przekazaniu kompleksów Święto-Uspieńskiej Ławry Kijowsko-Pieczerskiej oraz Święto-Uspieńskiej Ławry Poczajowskiej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Kijowskiego jako narodowej cerkwi lokalnej narodu ukraińskiego; 2. Wydanie polecenia organom ścigania i Prokuraturze Generalnej Ukrainy przeprowadzenia kontroli wydatków wielomilionowych środków, przyznanych w czasach prezydentury W. Janukowycza i rządów M. Azarowa z budżetu państwowego Ukrainy na renowację Ławry Kijowsko-Pieczerskiej; 3. Zobowiązanie Ministerstwa Kultury Ukrainy do przeprowadzenia inwentaryzacji mienia dwóch ławr w celu sprawdzenia i wykrycia faktów rozgrabienia dziedzictwa kulturowo-artystycznego Ukrainy. Jesteśmy przekonani, że przyjęcie takich decyzji stanie się aktem sprawiedliwości dziejowej, gdyż Święto-Uspieńska Ławra Kijowsko-Pieczerska oraz Święto-Uspieńska Ławra Poczajowska powstawały dzięki pracy narodu ukraińskiego i muszą należeć do jego Cerkwi; w świętych miejscach muszą modlić się prawdziwi kapłani, a nie politycy od religii. Na krytykę w społeczeństwie działalności cynicznie szczerych ministrów-ukrainofobów (czego wart jest sam minister edukacji Tabacznyk!) prezydent pozostawał głuchy. Przy takim modelu rządów jest rzeczą naturalną, że w naszym skarbcu państwowym nigdy nie wystarczało pieniędzy na ukraińską edukację i kulturę, na wsparcie języków i kultur tych mniejszości narodowych, którymi nie był zainteresowany i których nie finansował Ruski mir… Wszystkiemu, co nie-rosyjskie, na Ukrainie — zakaz, cicha wojna bez jej ogłoszenia! Dlatego stale nie było i nie ma pieniędzy na wydawanie słowników państwowego języka ukraińskiego (szukajcie sobie sponsorów!), na publikację unikalnych zabytków, które są w stanie zademonstrować całemu naukowemu i kulturalnemu światu historyczną głębię Ukraińców-autochtonów na naszej ziemi, wysoki poziom rozwoju ich nauki i kultury (szukajcie sobie zainteresowanych!), na delegowanie ukraińskich uczonych na Międzynarodowy Zjazd Slawistów (szukajcie sobie jałmużników!). Tak wszystkiemu, co nie-rosyjskie na Ukrainie było Kaniów — miejsce wiecznego spoczynku największego narodowego Poety i Artysty — dusza Ukrainy. Dlatego też postanowiliśmy my, strażnicy Narodowej Świętości, wraz ze społecznością tego niewielkiego, jednak znanego na Ukrainie i w świecie miasta, zwrócić się do Was w przededniu 200-lecia urodzin Tarasa Szewczenki, który swoim Słowem przywiódł nas do Niepodległego państwa, w którym najdroższą wartością musi być Człowiek, jego życie. Niestety, nie mamy wielowiekowego doświadczenia w budowaniu państwa, jak inne narody świata. Brakuje nam też miłości do siebie nawzajem, wzajemnego zrozumienia na podstawie testamentów Szewczenki: Prawdy, Dobra, Sprawiedliwości, co doprowadziło w przededniu jubileuszu Kobziarza do tragicznego bratobójstwa. I dlatego właśnie dzisiaj, w najtrudniejszym dla naszego narodu czasie, tak potrzebujemy mądrości Szewczenki, proroczego słowa Szewczenki, bezgranicznej miłości Szewczenki do Ukrainy i własnego narodu. Nadszedł czas, aby wszyscy zrozumieli, że naród Ukrainy jest samowystarczalny, jak wszystkie inne narody świata. Samowystarczalny jest też nasz język ukraiński, który Taras Szewczenko wzniósł do poziomu najbardziej rozwiniętych języków świata. Jemu też potrzebna jest dzisiaj państwowa, ogólnonarodowa opieka, miłość nie tylko Ukraińców, ale i wszystkich bratnich narodów, dla których Ukraina Przez całą historię zawsze pojawiały się istotne przeszkody dla ustanowienia i utwierdzenia Jednej Lokalnej Cerkwi Prawosławnej na Ukrainie, niezależnej od Moskwy. Temu procesowi przeszkadzały okoliczności wewnętrzne i wpływy zewnętrzne. Niepodległość państwa jest niemożliwa bez duchowej wolności narodu; przypomnijmy, że żądanie autokefalii Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej wysunął w kategorycznej formie 12 listopada 1918 r., na ostatniej sesji Soboru, nowo mianowany minister wyznań rządu hetmańskiego O. Łotocki. Podstawowa zasada ukraińskiej władzy państwowej polega na tym, że w swoich stosunkach z innymi cerkwiami Ukraińska Cerkiew ma być autokefaliczna pod przewodnictwem metropolity kijowskiego i w kanonicznej łączności z innymi samodzielnymi cerkwiami. Od czasu krótkotrwałego odrodzenia ukraińskiej państwowości na początku XX wieku, 1 stycznia 1919 roku przez Dyrektorię Ukraińskiej Republiki Ludowej została uchwalona Ustawa o najwyższym zarządzie Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Synodalnej od moskiewskiego patriarchy Tichona. Ukraińska Cerkiew Prawosławna stawała się prawnie niezależna.
pozwolono… wyginać (przy głośnych fanfarach deklaracji wszelkiego wsparcia!), wyginać język, kulturę, Narodową Akademię Nauk. Wszystko to przeszkadzało prezydentowi W. Janukowyczowi czuć się swobodnie. I nawet 200-letni jubileusz Tarasa Szewczenki w tym ogólnym procesie poniżania wszystkiego, co ukraińskie, nie stał się szczęśliwym wyjątkiem: dalekie od należnego, dość okrojone finansowanie przydzielono z takim opóźnieniem, że heroicznie szczere nadludzkie wysiłki osób zaangażowanych w rekonstrukcje i przebudowy muzeów Szewczenki, miejsc pamięci, dodruki jego dzieł i badań o nich, ani swoim intelektem, ani dążeniami i codzienną pracą nie zdołały nadrobić czasu straconego w bezpieniądzu. To jest właśnie symbol bezsilności bezpaństwowego Państwa Ukraińskiego, triumf zbudowanego przez Janukowycza małorosyjskiego pachanatu przy kremlowskim kaganacie! Zrestartować władzę, oczyścić z antyukraińskiego mułu w ustawach, państwowych dokumentach rozporządzających, a co najważniejsze — w świadomości obywateli — to zadanie nadzwyczaj trudne, to proces na długi czas (a czasu właśnie brakuje, liczymy godziny-minuty!). Zresztą większość tragarzy to wczorajsza, przedmajdanowa Ukraina i wielu z nich nie jest w stanie i nie ma siły na taki wyczyn restartu. I znów dla ukraińskiej społeczności — pułapka bez wyjścia, znów zagrożenie powtórki przedwczorajszego dnia, znów nadmiar wielkich i pustych słów oraz mierność działania. …Rozbudzoną wielogłosowością w tych dniach napełniła się rezydencja-zoo w Meżyhirji: myśleli, że lud dopuszczono do Samego, a tu tylko strusie, psy, świnie, znów psy, wiele utuczonych-zadbanych psów… I rozrywają głowy słowa-dzwony, huczą nieustępliwie, niepodległe w tej surrealności, by połączyć się choćby w proste zdania: “Dolary, dolary, funty, euro, jeny,
dolary, miliardy, łzy, grabież, niewybudowane mieszkania, zamknięte szpitale, zarobkowicze na obcych ziemiach, psy, dolary, świnie, euro, autopark, Sasza-stomatolog-miliarder, dolary, strusie, świnie, kłamstwo, po co, szubienica… Majdan”. …Wibruje tysiącami serc ucichły w żałobie Majdan: chwiejne nadzieje w objęciach tęgiej niewiary, dusze w poszukiwaniu nowych postaci, oczy próbują wyłapać zarysy nowych cnót, profile nowych osobowości: “O ziemio! Olbrzymów rodź!”, “Jak znów się nie pomylić?”, “Jak ustrzec się przed miodopłynnymi obietnicami przedwczorajszych, którzy widzą siebie tylko jako prezydentów, a nie oraczy?” A nad całym morzem głów z niebios — Szewczenkowe “Walczcie, a zwyciężcie” głosem Serhija Nihojana… Kim jesteśmy w tym świecie i czyich ojców jesteśmy dziećmi? Dlaczego znowu i znowu swoją Ukrainę, swój język, życie bliźnich musimy bronić, dlaczego po raz kolejny Kruty i Majdan, i Niebiańska Sotnia?
Pawło HRYCENKO
Dmytro Pawłyczko Łewko Łukjanenko Ihor Juchnowski Wjaczesław Briuchowecki Wołodymyr Wasyłenko Jurij Doroszenko Jurij Muszketyk Jurij Szczerbak Mykoła Żułynski Mychajło Słaboszpycki Lubow Hołota Natalja Osmak Pawło Mowczan Ołeh Czornohuz Bohdan Suszynski Dmytro Pyłypczuk
Машинний переклад
Початок тексту може бути неповним — звірте зі сторінкою оригіналу
stała się Ojczyzną. Bo nikt nas nie będzie szanował na świecie, dopóki sami nie nauczymy się szanować siebie nawzajem, swojej historii, języka, kultury, swojej Ukrainy. A najwyższym przykładem i nauczycielem w tym jest Taras Szewczenko. To właśnie on daje nam te potężne skrzydła, zwane narodową dumą, dzięki której Francuz nazywa siebie Francuzem, Anglik – Anglikiem, Włoch – Włochem wobec całego świata. Zatem w imię wielkiego celu – stworzenia Ukrainy Szewczenki – wszyscy nasi przywódcy, wszystkie narody, które ją zamieszkują, ludzie wszystkich wyznań, przedstawiciele wszystkich partii i bezpartyjni muszą połączyć swoje wysiłki: nie Ukraina ma nas ratować, lecz my sami, jej dzieci, powinniśmy wreszcie zatroszczyć się o nią. Tarasowa Góra w Kaniowie była i jest symbolem jedności naszego narodu. Dlatego zwracamy się do wszystkich naszych zwierzchników, dzisiejszych i przyszłych, do liderów partii i bloków, ze słowami: Ukraina jest u nas jedna. A my wszyscy – jej dzieci, a wypełnienie świętych testamentów Szewczenki pomoże nam uczynić nasze Państwo naprawdę godnym swojego przeznaczenia. Bo właśnie na nasz los przypadło urzeczywistnienie marzeń wielkiego Ukraińca, którego dziś czci cała planeta. To on położył kamień węgielny pod duchowe fundamenty Ukrainy. Dlatego i nasi poprzednicy w Ukraińskiej Republice Ludowej pragnęli budować swoje państwo razem z Tarasem Szewczenką. W tym celu już w marcu 1918 roku ustanowiono Ogólnoukraińskie Państwowe Narodowe Święto Szewczenki (wolne od pracy). Zostało ono również ustawowo umocnione przez Dyrektoriat. Radziecka władza potwierdziła je swoimi uchwałami. Jednak to właśnie ona potajemnie zlikwidowała je, rozpoczynając niszczenie Narodowego Odrodzenia Ukrainy pod koniec lat dwudziestych XX wieku. Uważamy, że nadszedł czas, by przywrócić tradycję obchodzenia 9 marca jako Dnia Ogólnonarodowego Uczczenia Tarasa Szewczenki. Podjęcie takiej decyzji na wszystkie przyszłe lata (i uczynienie tego dnia wolnym od pracy) jest ważne właśnie w przeddzień 200-lecia jubileuszu Kobzarza. Dzień urodzin ukraińskiego Proroka ma stać się na zawsze Dniem naszego duchowego odrodzenia. To święto sprzyjać będzie głębszemu poznawaniu dum poety, ich zrozumieniu, aby nie tylko dziś, ale i w przyszłości nie dopuścić do rozlewu krwi pokojowego, miłującego wolność narodu. Szewczenko wzywa nas do porozumienia, jedności, miłości. Czyż więc w przeddzień takiego jubileuszu nie znajdziemy dróg do wzajemnego zrozumienia?! Czyż w jubileuszowe dni na Tarasowej Górze, na którą skierują swe spojrzenia narody świata, znów będą polityczne wiece, agitacja przedwyborcza, powiewanie sztandarów różnych partii?! Przychodźcie cicho, skromnie, by w te dni świąteczne dla Ukrainy wspomnieć Tarasa Szewczenkę, a wraz z nim tych, którzy zginęli w walce o Wolność i Niepodległość Ukrainy. Aby prosić jedni drugich o przebaczenie i przysiąc na tej wielkiej mogile pracować dla przyszłości Ukrainy i jej narodu, jak czynił to poeta. Taras Szewczenko zjednoczył zarówno zmarłych, jak i żywych, i nienarodzonych swoich rodaków. Aby to pojąć, każdy musi znać jak „Ojcze nasz” proroczy testament geniusza.
Zespół rezerwatu. Wygłoszono (przez) Tarachan-Berezą Z. P., wiodącą pracownicę naukową, na walnym zebraniu zespołu 21 lutego 2014 roku
Машинний переклад
Zwrócenie się Ogólnoukraińskiego Prawosławnego Bractwa im. św. Andrzeja Pierwszozwanego Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Kijowskiego do p.o. Prezydenta Ukrainy oraz przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy i deputowanych Rady Najwyższej Ukrainy (Jako projekt ustawy poselskiej)
Dzisiejszy dzień stawia przed nami szczególny wymóg zarówno porządku państwowego, jak i cerkiewnego w Ukrainie. W świetle ostatnich wydarzeń wyraźnie widać możliwość powrotu na poziomie ustawodawczym do pozytywnego rozwiązania tego przeznaczeniowego zadania Ukrainy i jej narodu. Tak blisko realizacji celu jeszcze nigdy nie staliśmy. Do Werchownej Rady Ukrainy należy wnieść projekt ustawy „O autokefalii Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego, niezależnego od moskiewskiego patriarchy”, rozpatrzyć go i przegłosować. Patriarchę Cyryla z jego „ruskim mirem” uznać za persona non grata i zakazać mu wjazdu na Ukrainę. Pełniącemu obowiązki Prezydenta i Przewodniczącego Werchownej Rady Ukrainy oraz deputowanym Werchownej Rady Ukrainy natychmiast oficjalnie zaprosić do Ukrainy Patriarchę Ekumenicznego Bartłomieja oraz wysłać oficjalną delegację do Stambułu (Turcja), aby towarzyszyła Patriarsze Ekumenicznemu Bartłomiejowi w podróży na Ukrainę. Ponadto należy oficjalnie zaprosić na Ukrainę delegację ukraińskich prawosławnych władyków diaspory z USA, Kanady, Europy, Ameryki Południowej i Australii. Najpierw projekt ustawy należy przegłosować w Werchownej Radzie, a podjętą decyzję przekazać Patriarsze Ekumenicznemu Bartłomiejowi, a następnie wynieść tę kwestię na Majdan. Takiej okazji może już nie być. Bo w świetle ostatnich wydarzeń może ona skłonić wolę skłóconych prawosławnych ludzi ku jedności. Przez 80 lat Patriarchat Moskiewski i Rosyjski Zagraniczny Kościół Prawosławny nie uznawały się wzajemnie i wydawały sobie nawzajem anatemę, a po interwencji prezydenta Rosji i rosyjskich władz zjednoczyły się w jeden Kościół. Ten fakt powinien stać się przykładem także dla ukraińskich władz. W Ukrainie Cerkiew jest oddzielona od państwa, a państwo nie ingeruje w wewnętrzne życie Cerkwi. Ale państwo nie może istnieć bez Cerkwi, a Cerkiew — bez państwa… Dlatego państwo powinno sprzyjać przeprowadzeniu przez Kościoły prawosławne ich lokalnych soborów w celu zjednoczenia. Otrzymaliśmy od Boga dar — Państwo Ukraińskie. A młodemu Państwu Ukraińskiemu potrzebny jest niezależny od Moskwy Ukraiński Kościół Prawosławny, uznany przez wszystkie lokalne Kościoły prawosławne. Musimy strzec tego daru, który przypadł naszemu narodowi jako nagroda za wielkie cierpienia w ciągu wielowiekowej historii. Pojęcie „autokefaliczny” pochodzi od greckich słów: autos — sam i kefalos — głowa. Oznacza ono status Kościoła samodzielnego i niezależnego w zarządzaniu oraz w łączności z innymi autokefalicznymi Kościołami Prawosławnymi poprzez eucharystyczną jedność w Świętym Soborowym Apostolskim Kościele Prawosławnym, którego głową jest Jezus Chrystus.
Машинний переклад
MSW ostrzeliwało aktywistów Euromajdanu amunicją bojową z broni palnej wojskowej z dachów hotelu „Ukraina”, od strony hotelu „Kozacki” przy ul. Mychajłowskiej, z dachów budynków 4-6-piętrowych w Kijowie itp. (z użyciem karabinu snajperskiego Diegtariowa kalibru 7,62 mm, karabinu snajperskiego produkcji niemieckiej, wśród ofiar zidentyfikowano specjalne stalowe kule typu „blondo” oraz snajperskie kule z brązu 12 kalibru typu „blondo”, pistolet Makarowa kalibru 9 mm, automaty Kałasznikowa, granaty, np. RGD-5, strzelby). Publikujemy listę wszystkich zidentyfikowanych ofiar reżimu Janukowycza, według stanu na wieczór 25 lutego. Arutiunian Heorhij Waharszakowycz, 50 lat. Ormianin, obywatel Gruzji, członek rówieńskiej „Swobody”. Mniej niż rok temu pochował żonę, pozostały 2 córki, młodsza ma 3 lata. 20 lutego został zastrzelony przez snajpera w pobliżu Monumentu Niepodległości w Kijowie. Ciało przeniesiono do Soboru św. Michała Archanioła o Złotych Kopułach. Bajdowski Serhij Romanowycz, ur. 21 sierpnia 1990 r. Z m. Nowowołyńsk, kawaler. Pracował przy magistralnych rurociągach naftowych „Drużba”. Zastrzelony 20 lutego. Blök Iwan Iwanowycz, ur. 21 lipca 1973 r. Z m. Gródek w obwodzie lwowskim. Zmarł od kuli snajpera w serce rano 20 lutego na ulicy Instytuckiej. Panieńskie nazwisko żony to Tur i mężczyznę czasami również nazywano Turem, do list zabitych został wpisany pod tym nazwiskiem — Tur Iwan Iwanowycz. Bez ojca pozostały córeczka i mały syn. Bojkiw Wołodymyr Wasylowycz, ur. 1955 r. Ze Lwowa. Zmarł w szpitalu 24 lutego. Bondariew Serhij Anatolijowycz, ur. 24 listopada 1981 r. Urodzony w m. Kramatorsk w obwodzie donieckim. Programista GlobalLogic, ostatnie lata pracował i mieszkał w Kijowie. Zginął 18 lutego od czterech ran postrzałowych podczas pierwszego szturmu przy Domu Związków Zawodowych. 20 lutego rozpoznany przez krewnych w kostnicy. Żona Switłana w ósmym miesiącu ciąży. Bondarczuk Serhij Mykołajowycz, ur. 9 września 1961 r. Nauczyciel fizyki, przewodniczący Starokonstantynowskiej miejskiej organizacji WS „Swoboda” (obwód chmielnicki). 20 lutego zabity na Instytuckiej. Bratuszko Ołeksij Serhijowycz, ur. 1971 r. Z m. Sumy. Brezdeniuk Wałerij Ołeksandrowycz, 50 lat. Ukraiński artysta z m. Żmerynka, znany ze swoich rysunków na wodzie, finalista show „Ukraina ma talent” z 2013 roku. Zginął 18 lutego w nocy podczas wiecu w Kijowie na Majdanie. Został zabity strzałem w plecy. Według stanu na godzinę 20 mężczyzna był jeszcze żywy. Powiedział krewnym, że wszystko u niego w porządku. Na drugi telefon syna Wałerij już nie odpowiedział. Około pierwszej godziny w nocy słuchawkę odebrały obce osoby i poinformowały, że nie ma go już wśród żywych. Wajda Bohdan Iwanowycz, ur. 28 kwietnia 1965 r. Obwód lwowski, rejon drohobycki, wieś Letnia. Zginął 20 lutego. Warenycia Roman Mychajłowycz, ur. 14 grudnia 1978 r. Pochodzi z rejonu jaworowskiego w obwodzie lwowskim. 20 lutego zastrzelony na ul. Wielkiej Żytomierskiej. Wasylcow Witalij Wałerijowycz, ur. 1977 r. Urodzony we wsi Hawryliwci w obwodzie chmielnickim, mieszkający we wsi Żorniwka w rejonie kijowsko-swiatoszyńskim obwodu kijowskiego, utalentowany twórca krajobrazu. Miał dwoje dzieci. 18 lutego zastrzelony na ul. Wielkiej Żytomierskiej. Werbycki Jurij Tarasowycz, 50 lat. Pracował w dziale sejsmiczności Karpackiego Oddziału Instytutu Geofizyki NAN Ukrainy we Lwowie. Porwany przez nieznanych sprawców ze szpitala Aleksandrowskiego razem z aktywistą Ihorem Łucenką rano 21 stycznia 2014 roku. Jego ciało znaleziono 22 stycznia w okolicach wsi Hnidyn w rejonie boryspolskim obwodu kijowskiego ze śladami tortur. Według relacji wideo przyjaciela Jurija Werbyckiego, Romana, przy rozpoznaniu było oczywiste, że nogi są połamane — widoczne były kości, całe plecy były sine, twarz rozbita, żebra wystawały z prawej strony ze skóry, ponieważ były połamane. Oficjalna przyczyna śmierci — wychłodzenie. Weremij Wiaczesław Wasylowycz, 33 lata. Kijowianin, dziennikarz. Zdjęcie Heorhija Łukianczuka z gazety „Wiesti”. 18 lutego został pobity przez tituszki przy próbie ich sfotografowania, przy czym otrzymał ranę postrzałową w klatkę piersiową. Bez ojca pozostał 4-miesięczny syn. Wojtowycz Nazar Jurijowycz, ur. 1996 r. W momencie zabójstwa — niepełnoletni. Ze wsi Trawnewe w rejonie zbaraskim obwodu tarnopolskiego. Zastrzelony 20 lutego. Nazar uczył się na projektanta w Tarnopolskim Kolegium Spółdzielczym. Szkoła we wsi Trawnewe będzie teraz nosić jego imię. Hołodniuk Ustim Wołodymyrowycz, ur. 8 grudnia 1994 r. Z m. Zbaraż w obwodzie tarnopolskim, wolontariusz Demokratycznego Sojuszu. Zmarł 20 lutego w hotelu „Ukraina” w wyniku rany postrzałowej głowy. Horodniuk Iwan Wołodymyrowycz, 29 lat. Z m. Berezne w obwodzie rówieńskim. Zmarł z powodu choroby, której nabawił się na Majdanie. 19 lutego Iwan wrócił do domu z Majdanu, ponieważ podczas ostatniego szturmu „berkutowców” oblano go wodą z armatek wodnych i pobito. Zwrócił się do lekarzy, zaczął się leczyć. Ale w noc 20 lutego serce młodego mężczyzny nie wytrzymało i przestało bić. Horoszyczyn Maksym, 25 lat. Ze wsi Hruszkiwka w rejonie kamieńskim w obwodzie czerkaskim. 18 lutego podczas starć na ulicy Instytuckiej zatruł się gazem z granatu. Zmarł w szpitalu. Pochowany w rodzinnej wsi. Hrynewycz Eduard Mykołajowycz, ur. 31 maja 1985 r. Obwód wołyński, rejon lubieszowski, wieś Derewok. Zginął 20 lutego. Huryk Roman Wiktorowycz, ur. 1994 r. Z m. Iwano-Frankiwsk, student wydziału filozoficznego Uniwersytetu Przykarpackiego. Zginął 19 lutego na pierwszej linii frontu od strzału snajpera w skroń. 20 lutego został rozpoznany w kostnicy. Dworiańec Antonina, 62 lata. Mieszkanka Browarów. 18 lutego ciało odkryto na barykadzie znajdującej się na ulicy Instytuckiej, przy górnym wejściu do metra „Chreszczatyk”. Znaleziono przy niej legitymację likwidatora katastrofy czarnobylskiej. Zginęła od uderzeń pałkami przez funkcjonariuszy milicji specjalnego przeznaczenia. Dziawulski Mykoła Stepanowycz, ur. 1958 r. Z Szepietówki, członek WS „Swoboda”. Brał aktywny udział w życiu społeczno-politycznym miasta: był wybierany na radnego rady miejskiej w latach 1994—1998, kierował Związkiem Przedsiębiorców Szepietowszczyzny w latach 2002—2005, długi czas pracował jako nauczyciel geografii w szepietowskiej szkole-liceum, ostatnio był asystentem deputowanego ludowego z ramienia WS „Swoboda” Ihora Sabija. Zastrzelony 20 lutego na Instytuckiej. Dyhdałowycz Andrij Iwanowycz, ur. 3 czerwca 1973 r. Obwód lwowski, rejon pustomycki, wieś Sokilnyky. Zginął 20 lutego. Kula przeszła na wylot przez kamizelkę kuloodporną. Didycz Serhij Wasylowycz, 44 lata. Radny rady rejonowej w Horodence w obwodzie iwanofrankiwskim z ramienia WS Swoboda.
Zginął w Kijowie 18 lutego podczas starć między demonstrantami a „berkutowcami”. „Granat wybuchł obok szyi Serhija i rozerwał tętnicę… Szans na ratunek nie było” — napisał na swojej stronie na Facebooku członek WS „Swoboda” Rusłan Andrijko. Ciało znaleziono w Domu Oficerów. Dmytriw Ihor Fedorowycz, 30 lat. Ze wsi Kopanky w rejonie kałuskim obwodu iwanofrankiwskiego. Przez kilka godzin szukano go bezskutecznie. A około godziny 17.00 20 lutego nadeszła informacja z 17. szpitala w Kijowie o tym, że zmarł. Żałowaha Anatolij Hryhorowycz, ur. 1980 r. Z miasta Lwowa. Zginął 20 lutego 2014 r. Ciało zidentyfikowano na dziedzińcu przy soborze św. Michała. Żerebnyj Wołodymyr Mykołajowycz, ur. 6 października 1985 r. Z miasta Rudki, rejon samborski, obwód lwowski, pracownik Kolegium w Wiszni Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu Agrarnego. Zginął 20 lutego na ulicy Instytuckiej, kule snajpera trafiły w szyję (w tętnicę szyjną) oraz głowę. Pochowany w rodzinnym mieście Rudki. Żyznewski Mychajło Mychajłowycz, 25 lat. Pochodził z Białorusi, skąd wyjechał z powodu problemów politycznych. W Ukrainie był bojownikiem nacjonalistycznej organizacji UNA-UNSO. W ostatnim czasie mieszkał i pracował w Kijowie oraz w Białej Cerkwi. Był zaangażowany w ochronę Euromajdanu. 22 stycznia zginął podczas szturmu na ulicy Hruszewskiego. Otrzymał ranę postrzałową serca od kuli myśliwskiej. Zajko Jakiw Jakowycz, 73 lata. Mieszkaniec Żytomierza, deputowany ludowy Ukrainy I kadencji. Zmarł na zawał 18 lutego, uciekając przed „Berkutem” na ul. Instytuckiej. Zacharow Wołodymyr Kostiantynowycz, 57 lat, specjalista IT. Zginął 18 lutego podczas pożaru w biurze Partii Regionów przy ul. Łypskiej 10. Według jednych danych mężczyzna udusił się od świec dymnych po tym, jak pobito go kijami, kawałkami rur i nogami. Według innych danych został zastrzelony strzałem w głowę. Ilkiw Bohdan Iwanowycz, ur. 1963 r. Obwód lwowski, rejon pustomytowski, osiedle typu miejskiego Szczerec. Pozostały dwie córki. Zmarł 22 lutego. Przyczyną śmierci była rana postrzałowa. Kałyniak Bohdan Mychajłowycz, 52 lata. Pochodził z Kołomyi w obwodzie iwanofrankiwskim. Zmarł w szpitalu w Iwano-Frankiwsku 28 stycznia. Mer Kołomyi Ihor Sluzar opowiedział, że Kałyniak przez dwa miesiące z małymi przerwami po cztery dni stał na Majdanie i, mając rodzoną siostrę w Kijowie, nie chodził do niej, aby się ogrzać. Kapinos Ołeksandr Anatolijowycz, 29–30 lat. Aktywista WS „Swoboda” ze wsi Dunajiw w rejonie krzemienieckim obwodu tarnopolskiego. W 2012 roku wytrzymał 12 dni bez jedzenia w geście protestu przeciwko „ustawie językowej”. „Na Majdan Sasza jeździł okresowo kilka razy. Podczas starć na Hruszewskiego 18 lutego trafił go granat — mówi jego przyjaciel Mychajło Zhar. — Przebili mu tętnicę. Saszę hospitalizowano, ale w szpitalu zmarł”. Kemski Serhij Ołeksandrowycz, ur. 1980 r., obwód żytomierski, Korosteń. Pisał artykuły dla „Ukraińskiej Prawdy”, zajmował się tłumaczeniami z angielskiego, został założycielem i administratorem zasobu „Ruch Kooperatywny”. Zginął 20 lutego. Ciało zidentyfikowano na dziedzińcu przy soborze św. Michała. Kipiani Dawid. Obywatel Gruzji, miał rocznego syna. Ciało znaleziono w nocy z 20 na 21 lutego obok barykady przy Domu Towarowym (CU-MA) w mundurze bojownika Samoobrony z dwiema ranami postrzałowymi. Zmarł w karetce. Zgodnie z informacją medycyny sądowej zmarł z powodu ostrego niedokrwienia i niewydolności serca. Pozostał roczny syn. Kiszczuk Wołodymyr Jurijowycz, ur. 1956 r. Mieszkał w osiedlu typu miejskiego Dymer w rejonie wyszogrodzkim obwodu kijowskiego. Zginął w Kijowie 18 lutego podczas starć między demonstrantami a „berkutowcami”. Zmiażdżona głowa w okolicy potylicy. Ciało znaleziono w Domu Oficerów. Korniejew Anatolij Petrowycz, 53 lata. Urodzony w rejonie kamieniecko-podolskim, sołtys wsi Rudka. Informacja o śmierci pojawiła się rano 20 lutego. Korczak Andrij, 49 lat. Był kawalerem, mieszkał z 81-letnią matką w mieście Stryj w obwodzie lwowskim. Na Majdanie przebywał od listopada, zawsze był na pierwszej linii. Robił wszystko: i walczył, i rąbał drewno. Zmarł w 17. szpitalu z powodu rozerwania narządów wewnętrznych po pobiciu przez „Berkut” 18 lutego. Kostenko Ihor Ihorowycz, ur. 31 grudnia 1991 r. Student geografii ze Lwowa, redaktor ukraińskiej Wikipedii. Został zabity 20 lutego w rejonie Pałacu Październikowego. Według słów jego przyjaciela Wołodymyra, który przenosił ciało Ihora, jego nogi były pobite „tak, że można było je zawiązać na supeł”. Kotlar Jewhen, ur. 1980 r. Z miasta Charków, aktywista „Zielonego Frontu”. Zginął 20 lutego. Uczestnicy akcji protestacyjnych w Ukrainie, którzy zginęli w grudniu 2013 – lutym 2014 roku, zostali nazwani „Niebiańską Sotnią”. To pokojowi obywatele Ukrainy, którzy mieli bezpośredni związek z ideą i akcjami Euromajdanu. 21 lutego oficjalne władze Ukrainy prawnie uznały za ofiary poległych demonstrantów Euromajdanu. MSW stosowało broń przeciwko protestującym nielegalnie.
Машинний переклад
Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки
Kociuba Witalij Mykołajowycz, ur. 7 lipca 1982 r. Z miasta Lwów. Zginął 20 lutego. Zostawił młodą żonę i dwoje dzieci. Kulczycki Wołodymyr Stanisławowycz, ur. 1949 r. Kijowianin. Zmarł w nocy z 18 na 19 lutego. Kula przeszła na wylot przez serce, utknęła w ubraniu. Druga trafiła go w brzuch. Mazurenko Paweł, 41 lat, uczestniczył w wiecu na Euromajdanie. Został pobity przez ochroniarzy na dachu domu handlowego przy ulicy Hnata Jury. 20 grudnia odmówił hospitalizacji karetką pogotowia. Zmarł 22 grudnia 2013 roku na oddziale reanimacji Miejskiego Szpitala Klinicznego nr 12 w Kijowie z powodu obustronnego zapalenia płuc. Maksymow Dmytro, 19 lat. Z miasta Kijowa. Srebrny i brązowy medalista w judo na Igrzyskach Defloimpijskich w Sofii. Podczas strzelaniny 18 lutego od wybuchu granatu urwało mu rękę. W Domu Związków Zawodowych zmarł z powodu utraty krwi, ciało przez kilka dni leżało w Soborze Michajłowskim Złotokopułowym. Maszkow Maksym. Zmarł 21 lutego w 17. szpitalu w Kijowie. Melnyczuk Wołodymyr Walerijowycz, ur. 22 sierpnia 1974 r. Zmarł w 17. szpitalu od ran postrzałowych 20 lutego. Mowczan Andrij Serhijowycz, ur. 17.01.1980 r. Kijowianin. Pracował w Teatrze im. I. Franki. Członek Demokratycznego Aliansu. Zginął 20 lutego. Mojsej Wasyl Michajłowycz, ur. 23 marca 1992 r. Z miasta Kiwerce, obwód wołyński, aktywista miejscowej „Swobody”. Przyjechał na Majdan w Kijowie wraz ze swoimi współtowarzyszami w nocy z 18 na 19 lutego. Studiował na Uniwersytecie Rozwoju Człowieka „Ukraina” w Łucku na 4. roku. Rano 20 lutego 2014 roku na ulicy Instytuckiej trafił go snajper. Chłopaka nie uratowało to, że miał na sobie cywilną kamizelkę kuloodporną. Kula uszkodziła ważne naczynia krwionośne. Zmarł w 17. szpitalu w Kijowie. Nauimow Wołodymyr Hryhorowycz, ur. 9 marca 1970 roku. Mieszkał we wsi Szewczenko, rejon dobropilski, obwód doniecki. Znał „Kobzarza” na pamięć. Pod wpływem głosu serca pojechał swoim samochodem na Majdan. Ciało znaleziono 18 lutego rano na Wyspie Trukhanowej. Zmarły miał na szyi chustkę Samoobrony Majdanu. Milicyjna wersja śmierci aktywisty to samobójstwo. W MSW uważają, że mężczyzna skoczył z Mostu Pieszego. We wsi pozostała 85-letnia matka, żona i troje dzieci. Nihojan Serhij Hahikowycz, 20 lat. Urodził się i mieszkał we wsi Bereznuwatiwka w obwodzie dniepropetrowskim. Jego rodzina przeniosła się na Ukrainę, uciekając przed wojną w Górskim Karabachu. Uprawiał lekkoatletykę i wschodnie sztuki walki, dwa kursy studiował w Dnieprodzierżyńskim Kolegium Wychowania Fizycznego. Na Euromajdan przyjechał 8 grudnia 2013 roku, był zaangażowany w ochronę. 22 stycznia zginął podczas szturmu na ulicy Hruszewskiego. Otrzymał trzy postrzałowe rany śrutem z ołowianego stopu — w głowę, szyję i klatkę piersiową. Oleh. Żołnierz 1. sotni Majdanu, z rejonu kriemienczuckiego w obwodzie połtawskim. Zmarł 23 lutego. Przyczyną śmierci było ranienie odniesione dzień wcześniej. Zszyto mu tętnicę szyjną, wyjęto „kulkę”, ale było jeszcze kilka „kulek”, których nie zauważono.
Opanasiuk Walerij Adamowycz, ur. 20 maja 1971 r. Z miasta Równe. Zginął 20 lutego. Przedtem przez dwa dni nie kontaktował się z rodziną. Czworo dzieci zostało sierotami. Najmłodszy syn ma dwa lata, najstarsza córka — 12. Pawlyk Wołodymyr, 40 lat. Z Kołomyi. Ranny 20 lutego, zmarł w 17. szpitalu. Rany: trzy w nogę, jedna w lewe oko. Pahor Dmytro Ołeksijowycz, 21 lat. Z wsi Chropotowa w rejonie czemerowieckim obwodu chmielnickiego. Zginął wieczorem w Chmielnickim przy budynku SBU, skąd otwarto ogień. Został ranny w głowę, wkrótce zmarł w szpitalu. „W prosektorium powiedziano nam, że ma postrzał z broni kulowej, rzekomo strzelano z kałasznikowa, ale kul nam nie pokazano. Dima zasłaniał sobą dziewczynę, kiedy padały strzały” — opowiedział wujek zmarłego. Pantiejejew Iwan Mykołajowycz, ur. 1 grudnia 1981 r. Z miasta Kramatorsk. 20 lutego zginął na ulicy Instytutskiej. Ciało zidentyfikowano jako Iwan Kreman w hotelu „Ukraina”. Pankiw Mykoła, 39 lat. Z wsi Łapajiwka obwodu lwowskiego. 20 lutego zabity kulą w pierś. Parasznuk Jurij Hryhorowycz, ur. 1 lipca 1966 r. Z miasta Talne, obwód czerkaski. Miał syna z pierwszego małżeństwa oraz dwie przybrane córki. W czasie wydarzeń Euromajdanu pracował jako stolarz w Charkowie. Zabity 20 lutego strzałem z dachu na ulicy Instytutskiej. Pochowany w mieście Talne. Paschalin Jurij Ołeksandrowycz, ur. 1984 r. Rodem ze wsi Nosacziw obwodu czerkaskiego. Ukończył szkołę w mieście Smila. Był wychowankiem Szkoły Rezerwy Olimpijskiej w Charkowie, uprawiał podnoszenie ciężarów. W ostatnich latach mieszkał w Kijowie, pracował jako komirnik w prywatnym przedsiębiorstwie. Pochowany w rodzinnej wsi. 18 lutego otrzymał trzy postrzały z broni palnej w plecy i jedno postrzał pneumatyczny, pierwszą pomoc udzielono w Domu Związków Zawodowych. Po podpaleniu budynku został ewakuowany do 18. szpitala na bulwarze Szewczenki, jednak uratować życia nie udało się. Pechenko Ihor Ołeksandrowycz. Obwód kijowski, miasto Wyszhorod. Plechanow Ołeksandr Wiktorowycz, 22 lata. Student wydziału architektury Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Budownictwa i Architektury. Ranny 18 lutego. Zmarł w 17. szpitalu. Następnego dnia miał otrzymać dyplom licencjata. Polański Leonid Petrowycz, ur. 24 października 1975 r. Żmerynka, obwód winnicki. Zginął 20 lutego. Prochorski Wasyl Petrowycz, 33 lata. Z obwodu czernihowskiego, mieszkał w Kijowie. 18 lutego był na Majdanie i od tego momentu nie kontaktował się, figurował na liście zaginionych. Ciało rozpoznano 22 lutego. Saienko Andrij Stepanowycz, ur. 26 października 1962 r. Fastiw, obwód kijowski, przedsiębiorca. Sienyk Roman Fedorowycz, 45 lat. Pochodzi z ziemi lwowskiej, w ostatnich latach mieszkał w mieście Turka. Zmarł w kijowskim szpitalu. Podczas szturmu 22 stycznia na ulicy Hruszewskiego otrzymał ciężki postrzał z broni palnej w ramię. Kula utknęła w płucu, rękę ze zmiażdżoną kością trzeba było amputować, organizm stracił ponad 3,5 litra krwi. Serdiuk Ihor, 40 lat. Z miasta Krzemieńczuk. 18 lutego strzelono mężczyźnie z obrzyna w twarz. „Budował barykadę, nosił worki. W trakcie tego na niego i innych aktywistów napadli tituszki i »berkutowcy«. Najpierw była potyczka, potem ktoś strzelił Ihorowi z bliska w twarz” — opowiedział Serhij Poluchowycz, zastępca przewodniczącego krzemienczuckiego „Majdanu”. Synienko Serhij Pietrowycz, 44 lata. Aktywista Samoobrony Majdanu Zaporoża. Ojciec czworga dzieci. Samochód „Toyota” wraz z właścicielem w środku spłonął 13 lutego na drodze między wsiami Czerwony Jar a Iwanhorod w rejonie zaporoskim. Według wstępnych informacji zapalenie nastąpiło, ponieważ nieznany strzelił w zbiornik paliwa samochodu, który zapalił się. Zwłoki zidentyfikowano na podstawie analizy DNA. Na pogrzeb przyszło około 100 osób. Smoleński Witalij Witalijowycz. Rodem ze wsi Furmanka w rejonie uманskim obwodu czerkaskiego. Mieszkał i pracował w Kijowie. Zginął 20 lutego. Pozostało po nim dwoje małych dzieci. Pochowany w rodzinnej wsi. Sołczanyk Bohdan Zynowijowycz, ur. 25 lipca 1985 r. Stary Sambir, obwód lwowski, wykładowca Ukraińskiego Katolickiego Uniwersytetu. Zginął 20 lutego. Ciało zidentyfikowano na dziedzińcu przy soborze Michajłowskim. Tarasiuk Iwan Mykołajowycz, ur. 28 stycznia 1993 r. Obwód wołyński, osiedle typu miejskiego Oliką. Zginął 20 lutego. Tkaczuk Ihor Michajłowycz, ur. 1975 r. Mieszkaniec Wielkiej Kamionki w rejonie kołomyjskim. Wyjechał do Kijowa 18 lutego, zginął 20. Ciało zidentyfikowano w hotelu „Ukraina”. Osierociło troje dzieci — 17 lat, 11 lat i kilka miesięcy. Tocyn Roman Petrowycz, ur. 1969 r. Z miasta Chodoriw obwodu lwowskiego. 20 lutego zginął od postrzału z broni palnej w głowę. Ciało zidentyfikowano w hotelu „Ukraina”. Pozostali żona i dwie córki. Uszniewycz Oleh Michajłowycz, ur. 1982 r. Rodem z miasta Drohobycz, mieszkał w Skolem. Na Majdanie w Kijowie Oleh Uszniewycz był od pierwszego dnia. Dobrze znają go na Skolszczyźnie, gdzie po ukończeniu uczelni pracował jako nauczyciel. 20 lutego zastrzelony przez snajpera na ulicy Instytutskiej przy Pałacu Październikowym. Ciało zidentyfikowano w hotelu „Ukraina”. Chrapaczenko Ołeksandr Wołodymyrowycz, ur. 18 września 1987 r. Z miasta Zdołbuniw, reżyser teatralny. 20 lutego snajper strzelił w oko. Śmierć była natychmiastowa. Churcija Zurab (Zurab Khurtsia), ur. 29 lipca 1960 roku. Grома-
Oksana MAKSYMYSZYN-KORABEL
W pamięć o poległych na Majdanie
Mamo, nie płacz, wrócę wiosną.
Ptakiem uderzę w Twoją szybę.
Przyjdę o świcie do ogródka z rosą,
A może deszczem spadnę na próg.
Gołąbko, nie płacz, tak było pisane, mamo,
Słowo „Mamusiu” już nie będzie moje.
Wkradnę się cichutko do Twojego snu
I opowiem Ci, jak się żyje w nowym domu.
Kołysankę śpiewa mi już anioł,
A śmiertelna rana już nie boli.
Wiesz, Mamusiu, i tu bywa smutno,
Dusza za Tobą, Rodzinna, z tęsknoty się ściska.
Mamusiu, przepraszam za czarną chustę,
Za to, że odtąd będziesz sama,
Kocham Cię, tak jak kochałem Ukrainę,
Ona, jak i Ty, była dla mnie jedna.
…ina Gruzji. 18 lutego ciało odnaleziono na barykadzie przy ulicy Instytutskiej, obok górnego wejścia do stacji metra „Chreszczatyk”. Zmarły mężczyzna miał przy sobie legitymację emeryta na nazwisko Mykoły Nikitina, wydaną w Kirowohradzie, oraz paszport obywatela Gruzji na nazwisko Zurab KHURTSIA, wydany przez ambasadę Gruzji na Ukrainie. „Miał chore serce, przyjmował leki. Przez wydarzenia na ulicy Instytutskiej serce nie wytrzymało”, powiedział później Mykoła Nikitin.
Carjok Ołeksandr Mykołajowycz, wieś Kalinówka, rejon wasylkowski obwodu kijowskiego. Zginął 20 lutego przy Pałacu Październikowym. Ciało zidentyfikowano w hotelu Ukraina.
Cepun Andrij Michajłowycz, ur. 14 października 1978 r. Obwód kijowski, rejon wasylkowski, wieś Kożuchiwka. Był wśród aktywistów, którzy 20 grudnia blokowali wjazd do Kijowa z trasy hostomelskiej. O północy Andrij szedł sam do domu i w drodze został zabity. Jego ciało znaleziono na ulicy Werbołoznej ze śladami pobicia i urazem czaszkowo-mózgowym.
Czaplinski Wołodymyr Wołodymyrowycz, Obuchiw. Jego żona pracuje w przedszkolu, w rodzinie jest 2 dzieci. Syn i mała córka.
Czerneńko Andrij, 35 lat. Urodził się we wsi Słobodo-Pietriwka w rejonie grebinkowskim obwodu połtawskiego. Zginął 19 lutego. Bez ojca pozostało 7-miesięczne dziecko.
Czernec Wiktor Hryhorowycz, ur. 1977 r. Mieszkaniec wsi Podibna w obwodzie czerkaskim, miał dwoje dzieci. Na trasie Odessa–Kijów mieszkańcy Mańkiwki i Umania przy wsi Podibna ustawili blokadę drogi, aby „tituszki” i funkcjonariusze specjalnego przeznaczenia nie dotarli do stolicy. Kierowca nieustalonego dżipa, który przebijał się drogą dla wojsk wewnętrznych, z szaleńczą prędkością 19 lutego śmiertelnie potrącił 37-letniego mieszkańca wsi Podibna.
Czmilenko Wiktor Iwanowycz, ur. 1961 r. Obwód kirowohradzki, rejon bobrynecki, wieś Borysiwka, rolnik. 20 lutego zastrzelony przez snajpera.
Szapoweł Serhij Borysowycz, ur. 1969 r. Aktywista Samoobrony Majdanu z Kijowa. Znaleziono go martwego w Domu Oficerów 18 lutego.
Szewec Wiktor Mykołajowycz, ur. 8 października 1957 r. Z wsi Hatne w rejonie kijowsko-swiatoszyńskim obwodu kijowskiego, były milicjant, był już na emeryturze. 18 lutego o godz. 16.00 poszedł na Majdan, jak sam mówił, bronić młodzieży. O 23.00 zadzwonił do rodziny i powiedział, że wszystko z nim w porządku. A już o 4.00 19 lutego telefonicznie poinformowano żonę, że zginął.
Szeremeta Ludmyła Danyliwna, ur. 22 lutego 1939 r. 22 lutego została postrzelona w głowę w rodzinnym Chmielnickim, przy budynku SBU, skąd prowadzono ostrzał z automatu. Zmarła w szpitalu.
Szylinh Josyf Michajłowycz, ur. 14 marca 1952 r. Emeryt z Drohobycza. Zginął 20 lutego od strzału w głowę przy Pałacu Październikowym. Ciało zidentyfikowano w hotelu „Ukraina”.
Szymko Maksym, 33 lata. Uczestnik klubu rekonstrukcji historycznej „Biały Wilk” z Winnicy. Zginął 20 lutego. Nieznanego mężczyznę bez dokumentów, z jedynie biletem na pociąg do Winnicy, wśród zabitych znalazł tarnopolski reporter portalu 20minut.ua. Zdjęcie zabitego winniczanina zamieszczono na stronie, by odnaleźć jego krewnych. Po kilku godzinach rozpoznano Maksyma.
Szczerbaniuk Ołeksandr Mykołajowycz, ur. 2 stycznia 1968 r. Z Czerniowiec, kierownik partyjnej podstawowej organizacji „Batkiwszczyny”. Zmarł 20 lutego.
Według informacji Sotni Medycznej w Kijowie zginęło ogółem około 100 osób. 21 lutego Ministerstwo Ochrony Zdrowia Ukrainy oficjalnie uznało 77 zgonów tylko za okres 18–21 lutego 2014 r.
Podczas pożegnania poległych ze sceny na Majdanie 21 lutego 2014 roku rozbrzmiewała pieśń żałobna „Płynie kaczka…”, która stała się hymnem Niebiańskiej Sotni:
Hej, pływa kaczka po Tysynie,
Pływa kaczka po Tysynie.
Mamo moja, nie łaj mnie,
Mamo moja, nie łaj mnie.
Hej, zganisz mnie w złą godzinę,
Zganisz mnie w złą godzinę.
Sam nie wiem, gdzie zginę,
Sam nie wiem, gdzie zginę.
Hej, zginę ja w obcym kraju,
Zginę ja w obcym kraju.
Kto mi będzie kopać dół?
Kto mi będzie kopać dół?
Hej, wezmą mnie obcy ludzie,
Wezmą mnie obcy ludzie.
Czy nie żal ci, mamo, będzie?
Czy nie żal ci, mamo, będzie?
Hej, czy by mi, synku, nie żal?
Czy by mi, synku, nie żal?
Przecież na moim sercu leżałeś,
Przecież na moim sercu leżałeś.
Uczczenie pamięci
Decyzją Ternopolskiej Rady Miejskiej z 23 stycznia 2014 r., ku czci osób, które zginęły podczas starć demonstrantów z milicją na ulicy Hruszewskiego w Kijowie, a także z powodu licznych przypadków pobicia pokojowo nastawionych obywateli, plac Mistectw został przemianowany na plac Bohaterów Euromajdanu.
Decyzją Winnickiej Rady Miejskiej z 21 lutego 2014 r. plac Radziański przemianowano na plac Bohaterów Majdanu, w celu utrwalenia pamięci poległych bohaterów Majdanu w Kijowie.
Decyzją Dniepropetrowskiej Rady Miejskiej z 22 lutego 2014 roku plac Lenina przemianowano na plac Bohaterów Majdanu.
Decyzją Drohobyckiej Rady Miejskiej z 22 lutego 2014 roku plac Rynek przemianowano na plac Bohaterów Euromajdanu w mieście Drohobycz.
24 lutego w miejscowości Swydiwka w obwodzie czerkaskim deputowani rady wiejskiej przemianowali ulicę Lenina na ulicę Bohaterów Niebiańskiej Sotni.
Tego samego dnia w Kirowohradzie plac Kirowa przemianowano na plac Bohaterów Majdanu, a ulicę Dzierżyńskiego na ulicę Wiktora Czmilenka.
24 lutego Rada Najwyższa uchwaliła postanowienie „O uczczeniu uczestników konfliktów zbrojnych podczas akcji protestacyjnych”, które przewiduje zlecenie następnemu prezydentowi pośmiertnego nadania tytułu Bohatera Ukrainy.
Przygotował Jewhen BUKIET
Машинний переклад
18 lutego zmarł Jakiw Zajko — deputowany ludowy Ukrainy I kadencji, dziennikarz, redaktor, mój krajan, mój mądry Nauczyciel, nieprzeciętna i wyrazista osobowość, twórca pokojowej „żytomierskiej rewolucji” lat 1989—1990. To właśnie on zorganizował w Żytomierzu w 1987 roku półlegalną organizację, która później przekształciła się, pod jego kierownictwem, w potężny „Front Obywatelski na rzecz wspierania przebudowy”. Ta organizacja społeczna doprowadziła do zwycięstwa Ałły Jaroszynskiej w żytomierskich wyborach do Rady Najwyższej ZSRR w 1989 roku, a także do zwycięstwa w wyborach do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR trzech demokratycznych deputowanych we wszystkich trzech okręgach wyborczych w Żytomierzu w 1990 roku (Jakiw Zajko, Witalij Melnyczuk, Ołeksandr Suhońako) oraz do uformowania demokratycznej większości w Radzie Miejskiej Żytomierza. Według niepotwierdzonych informacji Jakiw Zajko zmarł między godziną 16:00 a 17:00 w kijowskim metrze. Przyczyną śmierci było zatrzymanie akcji serca. …Tego niezapomnianego dnia, około godziny 14:30, spotkaliśmy się z nim w pobliżu skrzyżowania ulic Instytuckiej i Szołkowycznej. Razem z pisarzem Wasylem Trubajem szliśmy z Domu Pisarzy, aby dołączyć do kilkutysięcznej grupy protestujących, kiedy ktoś mnie zawołał. Był to Jakiw Zajko, który również szedł w tym kierunku. Staliśmy we trzech między skrzyżowaniem Instytuckiej z Szołkowyczną a początkiem ulicy Sadowej, obserwując wydarzenia, które się tam rozgrywały. Jakiw Jakowycz jak zawsze mobilny, wyglądał zdrowo, w swoim stylu komentował wydarzenia (kto znał Jakiwa Zajkę, ten rozumie, o czym mówię), jedynie zwróciłem uwagę, że od kilku dni był nieogolony — czegoś takiego wcześniej nigdy nie widziałem. Kiedy staliśmy, do Zajki podszedł deputowany Ołeh Laszko i głośno wykrzyknął: „Oto żywa legenda ukraińskiego parlamentaryzmu!”. Laszko stał obok nas kilka minut; rozmawiali z Zajką jak starzy znajomi. (Właśnie ten moment został uwieczniony na zdjęciu). Jakiw Jakowycz wyciągnął nawet dyktafon i zgodnie ze swoim dziennikarskim nawykiem włączył go, nagrywając komentarze Laszki dotyczące sytuacji politycznej. Potem Laszko odszedł, my we trzech zostaliśmy i rozmawialiśmy dalej. Do Zajki zadzwonił Jewhen Paszkowski i rozmawiali o jakimś rękopisie Paszkowskiego, który Zajko miał przekazać do Związku Pisarzy, żeby tam go wydrukowali. Powiedziałem Jakiwowi Jakowyczowi, że rękopis możemy zanieść do Związku; chociaż Bankowa była zagrodzona kamienną barykadą, która wyrosła w ciągu kilku godzin, jednak wąskim przejściem przez podwórka można było się tam dostać. Ale z Zajką zdecydowaliśmy, że teraz nie jest czas, i rękopis, jak rozumiem, został u Zajki. Ostatnie zdjęcie Jakiwa Zajki, zrobione około dwie godziny przed jego śmiercią. Jeszcze pamiętam, że tutajż obok nas, śpiesząc się, przeszedł Jurij Łucenko, którego Jakiw Jakowycz zawołał, ale ten nie usłyszał i skierował się dalej, w stronę Majdanu… Po kilku minutach rozpoczęła się pierwsza (próbna) ataka „Berkutu”, który ukrywał się w zasadzce w skwerze na prawo od Instytuckiej. Obecni na Instytuckiej, a byli to głównie zwykli obywatele-protestujący i kilkudziesięciu młodych chłopaków, którzy rzucali kamieniami przez dopalające się resztki ciężarówek w kierunku kordonów sił specjalnych na Sadowej, rzucili się Instytucką w kierunku Majdanu. My też odbiegliśmy, ale to jeszcze nie był atak. „Berkut” odstąpił. Jednak w tłumie zgubiłem i Zajkę, i Trubaja. Zacząłem ich szukać, ale bezskutecznie. Ponieważ mój notatnik z telefonami został w Domu Pisarzy na Bankowej, poszedłem tam, żeby zadzwonić do Zajki i go znaleźć. Kiedy wszedłem do gabinetu i włączyłem internet, żeby dowiedzieć się o ostatnich wydarzeniach, na Instytuckiej rozpoczął się ten atak berkutowców, o którym napisano w sieci wiele. Wybuchła panika i berkutowcy pognali ludzi Instytucką w dół, obok Domu Pisarzy, w kierunku Majdanu. Przeczytałem tę wiadomość i zadzwoniłem do Jakiwa Jakowycza. Na moim telefonie zaznaczony jest czas połączenia: 15:49. Coś odpowiedział; zapewne w tym czasie albo schodził do metra, albo był już w wagonie. Słychać było słabo i połączenie zostało przerwane. Wybrałem numer ponownie, ale był „poza zasięgiem”. Po godzinie 17:00 (lub po 18:00) zadzwonił do mnie Trubaj i powiedział: przed chwilą Jewhen Paszkowski poinformował go, że kiedy zadzwonił do Zajki w sprawie rękopisu, nieznany mężczyzna, który przedstawił się jako milicjant, odpowiedział mu, że właściciel zmarł w metrze. Później zadzwoniłem i powiedziałem o tym Witalijowi Melnyczukowi — byłemu (na początku lat 90.) merowi Żytomierza, deputowanemu ludowemu Ukrainy I kadencji, naszemu wspólnemu koledze. Rano następnego dnia W. Melnyczuk potwierdził: Jakiw Zajko zmarł… W swoim komunikacie na gazeta.ua O. Laszko poinformował, że Zajko „zmarł na barykadach”. Nie mogę ani zaprzeczyć, ani potwierdzić tej informacji. Uczciwie napisałem wszystko, co wtedy się wydarzyło. Chociaż Jakiw Zajko zmarł jednak na barykadach. Na barykadach Rewolucji Godności, której bronił — całym swoim życiem — konsekwentnie i nieugięcie. Na barykadach w dosłownym znaczeniu: przecież tego dnia był „na pierwszej linii” walki o przyszłą Ukrainę i poległ w tej walce. Białorusin z narodowości, Jakiw Zajko przyjął ukraińską ziemię jako ojczystą — żeby teraz ta ziemia przyjęła swojego wiernego syna. Honor, szlachetność, ostry analityczny umysł, przyzwoitość, niezwykła wymagalność i jednocześnie zdumiewająca ludzkość, wysoki patriotyzm — oto cnoty, które charakteryzują Jakiwa Jakowycza. I dopiero tracąc, zaczynamy rozumieć, kto od nas odszedł… Drogi Jakiwie Jakowyczu! Był Pan niezwykłym człowiekiem. Piszę te słowa i nie mogę powstrzymać łez. Jestem bardzo wdzięczny za Pańską naukę odważnego, bezkompromisowego życia. Swoim osobistym przykładem zrobił Pan wiele — dla Ukrainy, dla Żytomierza i dla mnie osobiście. Wieczna pamięć i królestwo niebieskie dla Pana, drogi Jakiwie Jakowyczu! Z bezgranicznym szacunkiem i wdzięcznością Mychajło SYDORŻEWSKI
Машинний переклад
Switłana OREŁ, Kirowohrad
Wiktor Czmyłenko był bohaterem nie tylko na Majdanie, ale i w życiu. Gdyby powiedziano mu to prosto w oczy, machnąłby ręką albo odpowiedział żartem. Nie uważał się za bohatera, ale był człowiekiem, który bezinteresownie i aktywnie kochał ziemię, pracę na niej, rodzinę, swój kraj, swój naród. Bardzo ostro odbierał każdą niesprawiedliwość, nieuczciwość, chamstwo. To właśnie rolnik Wiktor Czmyłenko nagrał i rozpowszechnił wideo, gdy nowo mianowany zastępca przewodniczącego rejonowej administracji państwowej, członek Partii Regionów Witalij Peresunko, zebrał wieśniaków w Suhoklijiwce i przedstawił im zdecydowany i jednoznaczny program działań. Za autorów tego programu początkujący urzędnik uznał Azarowa i Rybaka. Program był doprawdy radykalny. — Wszystko, co było wcześniej, trzeba zapomnieć — oświadczył Peresunko wieśniakom. Zaraz po wyborach, dosłownie od 1 listopada w rejonie bobryneckim, według słów ówczesnego pierwszego zastępcy przewodniczącego rejonowej administracji państwowej, miał się rozpocząć eksperyment. 26 wiejskich wspólnot, które obecnie istnieją w rejonie, zostanie przekształconych w 10—12. Tyle samo powstanie gospodarstw, wielkich państwowych holdingów, z których każdy będzie miał 12—14 tysięcy hektarów ziemi. — Wrócą kołchozy? — zapytali ludzie.
— Coś w tym rodzaju, tylko nowoczesne — odpowiedział urzędnik i pospieszył uspokoić wieśniaków, mówiąc, że europejscy naukowcy uznali, iż system zarządzania, który działał w ZSRR, był bardzo efektywny, a Unia Europejska to tylko nieudana próba zastosowania tego doświadczenia. A Stalin, powiadał, po prostu trochę przesadzał… Przy rejonowej administracji państwowej zostanie stworzony dom handlowy, który będzie bezpośrednio handlował z całym światem. Z tego będą niemałe zyski i wszyscy rozsądni ludzie tylko na tym skorzystają. Przeciw mogą wystąpić tylko „głupi” rolnicy. Ruch rolniczy w ogóle ma zostać zniszczony jako nieefektywny w zasadzie. Tak samo wsie, których utrzymanie jest ekonomicznie nieopłacalne, w tym Suhoklijiwka, po prostu znikną. — A po co ona, ta wieś? — szczerze dziwił się Witalij Serhijowycz. — Dążymy do jednopartyjności — nowo mianowany urzędnik był do bólu szczery — wszystkie pozostałe struktury będziemy po prostu niszczyć, celowo i planowo. Samowoli nie będzie, umiemy ją zatrzymać, używając wszystkich legalnych i nielegalnych metod — ostrzegł wieśniaków Peresunko. I zaznaczył, że organy ścigania są już ostrzeżone i tym, którzy będą występować przeciwko, poobijają głowy. Wszystko to tak łatwo dziś wspominać, bo zachowała się płyta z nagraniem tego „wiekopomnego” wystąpienia. To nagranie wywołało wtedy furorę w rejonie. Na zebranie rejonowego stowarzyszenia rolników zjechało się kilkuset nie tylko rolników, ale i kierowników gospodarstw różnych form własności. W obwodzie stworzono komisję i wyskoczek z Partii Regionów, przepracowawszy zaledwie dziesięć dni na stanowisku, z hukiem z niego wyleciał. Ludzie wtedy zjednoczyli się, popychani strachem przed utratą ziemi. I Wiktor Czmyłenko nie raz stawał w obronie tego, by ukraińska ziemia należała do tych, którzy na niej pracują. Kiedy członkowie Partii Regionów rozwinęli szeroką dyskusję o tym, by wprowadzić prywatyzację ziemi, Wiktor Czmyłenko brał udział w przesłuchaniach Rady Najwyższej w tej sprawie, występował na posiedzeniu profilowej
Na stołecznym protestacyjnym Majdanie snajper zabił rolnika z rejonu bobryneckiego w obwodzie kirowohradzkim, Wiktora Czmyłenkę. Wszyscy, którzy giną w tym starciu z kryminalnym reżimem, bez wątpienia są bohaterami. Ale kiedy znałeś tego człowieka, poczułeś jego duszę, to pojęcie — bohater — nabiera głębszego, konkretnego, przejmującego znaczenia.
Машинний переклад
Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки
go ukraińskiego reżimu i osobiście do “wielkiej miłośniczki Szewczenki” Hanny Herman, która zamierza świętować jubileusz poety w otoczeniu naszych nowych męczenników, w tym Ołeksandra Kapinosa. Dzisiaj to właśnie nasi męczennicy, a nie politycy, którzy okazali się niezdolni do bezkrwawego uregulowania konfliktu, określają, kto na Ukrainie jest ludobójcą, a kto humanistą. Znałam i znam różnych ludzi, w tym wysoko wykształconych i bardzo utalentowanych, ale z pewnością powiem: do tej pory lepszego człowieka od Saszy nie dane mi było w życiu spotkać. Wieczna pamięć tym, którzy bronili na Majdanie największej wartości wszystkich czasów i narodów — tego, co ludzkie w człowieku. Po nich nasz płacz.
Машинний переклад
Roksana CHARCZUK Z Saszką nie byłam dobrze zaznajomiona, spotkałam się przypadkowo podczas protestu językowego, który odbywał się latem 2012 roku pod Ukraińskim Domem. Początkowo był jednym z protestujących, później dołączył do głodówki. Rozgadaliśmy się. Wyjaśniło się, że Kapinos mieszka w obwodzie tarnopolskim, zajmuje się rolnictwem. Dziwiłam się, dlaczego tak przejmuje się kwestią językową. Przecież dla rolnika nie mogła ona mieć takiego znaczenia, jak, na przykład, dla filologa. Jednak język miał dla młodego mężczyzny, który w tamtym czasie skończył 27 lat, znaczenie kardynalne: uświadamiał go sobie jako symbol Ukrainy i ludzkiej godności, w końcu samego siebie. Ołeksandr był patriotą, którego szczerze oburzył atak reżimu na Ukraińców przez kwestię językową. Idealista czystej wody, nie myśląc długo, zebrał się i przyjechał do Kijowa. W czasie naszej rozmowy zdarzyła się ta przypadkowa i jednocześnie znacząca rzecz, która napełnia życie ukrytym sensem. Zaczęłam wypytywać go o Tarnopolszczyznę. Niewiarygodne, ale Saszko mieszkał w rejonie krzemienieckim, właśnie w tej wsi, z której pochodziła moja babcia. I to był błysk, bo od razu przypomniała się i Ikwa, i podnóże Gór Krzemienieckich. Komuś te góry wydadzą się najzwyklejszymi pagórkami, ale to nie tak: są one tak samo wysokie, błękitne i najświętsze, jak u Szewczenki. Maria OŁIJNYK, Donieck 23 lutego 2014 roku byłam w m. Rodynśke rejonu krasnoarmijskiego obwodu donieckiego u wdowy po Naumowie Wołodymyrze Hryhorowyczu, który 14 lutego 2014 roku na wezwanie serca pojechał swoim samochodem do Kijowa na Euromajdan. Był w sotni Samoobrony Majdanu. Porwali go i udusili. Znaleźli na Truchanowej Wyspie 18 lutego. Wołodii pozostało 2 synów: 4-letni Arsenij i 8-letni Jehor. Pochowali cicho, bez udziału euromajdanowców, kierownictwa Rodynśkego oraz kierownictwa administracji osiedla, gdzie pracował jako kierowca. 9 marca skończyłby 44 lata. Urodził się we wsi Szewczenko rejonu dobropolskiego obwodu donieckiego w dniu urodzin Tarasa Szewczenki. Kochał Szewczenkę. Znał „Kobziarza” na pamięć. We wsi pozostała 85-letnia mama. Wdowa po zamordowanym Inna Weselowska opowiedziała, że 14 lutego Wołodymyr powiedział jej, że jedzie do stacji obsługi naprawiać samochód. Wieczorem zadzwonił, informując, że naprawa trwa. I, być może, tam zanocuje. To była jej ostatnia rozmowa z nim. Potem łączność się urwała. A 18 lutego zadzwonili do niej krewni, którzy z internetu dowiedzieli się, że na Truchanowej Wyspie jej męża znaleziono uduszonego. Nie uwierzyła. Pojechała do Kijowa na rozpoznanie i przekonała się, że to właśnie jej Wołodia. Mieli idealną rodzinę. Koleżanki nawet zazdrościły. On idealny, troskliwy mąż, kochający syn, chronił swoją rodzinę, dlatego nie przyznał się, że jedzie na Majdan, bo by go nie wypuścili. Obserwując rozwój krwawych wydarzeń w Kijowie, oburzał się, że takie rzeczy dzieją się na Ukrainie, że ludzi zabijają pałkami, palą samochody, skazują niewinnych, porywają ludzi, zabijają pokojowych protestujących. Miał wyostrzone poczucie sprawiedliwości, dlatego też pojechał ta- Przeżywałam, jak Ołeksandr będzie znosił głodówkę na schodach Ukraińskiego Domu pod palącym słońcem, ale obok niego głodowały też delikatne dziewczynki. Zdjęcie przystojnego, czarnowłosego Saszki w wyszywance pojawiło się wtedy w internecie i na łamach kolorowych czasopism. Dla niego zaś nie miało to żadnego znaczenia. Był skromny i jednocześnie bardzo zdecydowany, z otwartym uśmiechem i wrażliwą, podatną na piękno duszą, nie na darmo pod wieczór szedł kąpać się na Dniepr. Chociaż w porównaniu z Dnieprem Ikwa to strumyk, jestem przekonana, że w Dnieprze on widział właśnie ją. Ołeksandr był bardzo dumny i honorowy. Nikomu nie sprawiał najmniejszego kłopotu, nie chciał nawet, żeby mu wyprali wyszywankę. Jednak protestujący-Galicjanie przekonywali: protestujący powinien wyglądać schludnie. Po proteście językowym Ołeksandr przyjeżdżał do Kijowa na „Marsz UPA”. Już wtedy pragnął bardziej zdecydowanych działań. Przecież głodówka na schodach Ukraińskiego Domu nie przyniosła pożądanego efektu, chociaż miała wielkie znaczenie. Bez niej, jak i bez wielu innych akcji obywatelskiego oporu, nie doszłoby do protestu obecnego. Symboliczne, że 23 lutego Rada Najwyższa jednak pozbawiła język rosyjski oficjalnego statusu na Ukrainie. Właśnie o to walczył Ołeksandr Kapinos. Jego marzenie o wolnym bycie języka ukraińskiego spełniło się. Za to własnym życiem zapłacił on i jego bracia z Niebiańskiej Sotni. W czasie protestu językowego władza już stosowała na Placu Europejskim specnaz, który zastraszał, ale jeszcze nie bił aktywistów. Już wtedy władza w pełni zademonstrowała i swój cynizm, i bezwzględność nie tyle wobec studentów, co wobec człowieka-obywatela i Ukraińca. Główna lekcja, którą wyniósł wtedy Saszko: pokojowy protest na Ukrainie nie jest skuteczny — władza go po prostu ignoruje. I oto stało się: Ołeksandra nie ma. Jest tylko jego nazwisko, imię i miejsce zamieszkania na liście zabitych przez milicjantów-sadystów. Jednak to nie jest goła statystyka, bo Ołeksandr, jak i reszta zastrzelonych i porąbanych przez kryminalną dyktaturę, — to najlepsi z nas. Oni — nasi bohaterowie, a nie terroryści, jak to pragnie dowieść światu Janukowycz, który opiera się na „genialnym” planie Putina o szybkim rozprzestrzenieniu operacji antyterrorystycznej z Kaukazu na całą Ukrainę. „Kłamiesz, ludobójco!” — te słowa Szewczenki, adresowane do wielkomocarstwowego historyka Skałkowskiego, który próbował przedstawić hajdamaków jako rozbójników, „plamę w naszej historii”, skierowane są w samo serce obecnego piekielnie- Nie ma bardziej przerażającego tekstu niż lista poległych. Nawet listy zaginionych bez wieści nie są tak straszne, bo w nich jeszcze tli się nadzieja. A tutaj — dokonaność i nieuchronność. Przed oczami — wiersze: nazwisko, imię, miejsce zamieszkania. Na liście, opublikowanej w „Ukraińskiej Prawdzie” 19 lutego, zobaczyłam znajome nazwisko — Ołeksandr Kapinos. Zabili go na barykadzie obok Domu Związków Zawodowych w noc z 18 na 19 lutego. Istnieją dwie wersje śmierci bohatera: od granatu (oficjalna) i od strzału w głowę gumową kulą (według słów naocznych świadków). Ołeksandr zmarł w szpitalu 19 lutego.
Машинний переклад
Початок тексту може бути неповним — звірте зі сторінкою оригіналу
potajemnie, żeby nikt nie wiedział. Planował wrócić. Przeżyli razem 9 szczęśliwych lat. Wołodymyr po szkole wstąpił do Słowiańskiego Technikum Rolniczego, z którego powołano go do wojska. Wrócił z wojska znowu do technikum, żeby je ukończyć. Po ślubie przeprowadził się do miasta Rodynśke. Dyrektor wiejskiej szkoły na pogrzebie powiedziała: „To było złote dziecko”. Zginął dla praw i wolności Ukraińców. Wszedł do Niebiańskiej Sotni i teraz broni Ukrainy z niebios. Pochowany obok swojej córeczki, która w wieku 1 roku zmarła 5 lat temu. Musimy stale pamiętać o ich rodzinach. Zapytałam, czy w mieście nie odnoszą się negatywnie do rodziny euromajdanowca? „Nie, skądże, wszyscy wspierają” — odpowiedziała Inna. Sieroty po Wołodymyrze muszą otrzymać jakościową edukację. Inna pracuje jako sprzedawczyni w sklepie i zarabia mało. Mieszka w niewielkim prywatnym domku, który jest ogrzewany węglem. Teraz jest jej bardzo ciężko, przede wszystkim moralnie. Lecz mimo wszystko trzeba Володимир Наумов з дітьми Марія ОЛІЙНИК, Донецьк żyć dalej, wychowywać synów, torować swoją ziemską drogę w imię jego pamięci, w imię jego żywej duszy, która patrzy z niebios i ma nadzieję, że Ukraina stanie się taką, jaką widział ją żarliwy ukraiński patriota z maleńkiego miasta Rodynśke na Doniecczyźnie. Mężczyzna nieprzypadkowo urodził się 9 marca, jak Taras Szewczenko… We wsi, która nosi nazwę Szewczenko. Nie należał do żadnej organizacji społecznej czy politycznej. Ale dokonał swojego wyboru — pojechał ratować Ukrainę swoim starym autem, za własne pieniądze, słuchając swojego sumienia. I spotkał swoją straszną śmierć z rąk oprawców w Kijowie… Mamy nadzieję na rzetelne śledztwo w sprawie uprowadzenia Wołodii oraz ustalenie jego oprawców-katów, którzy zostaną ukarani. Zostanie również odnaleziony i zwrócony rodzinie samochód. Dziś wiemy już o trzech zabitych przez krwawy reżim Janukowycza z Doniecczyzny. Oprócz Wołodii Naumowa, 20 lutego na ul. Instytuckiej strzałem w serce zabito 32-letniego muzyka Iwana Pantelejewa ze wsi Dmytriwka w rejonie słowiańskim. 18 lutego od 4 kul zginął 32-letni programista Serhij Bondarew z Kramatorska. Przewodniczący Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej Andrij Szyśacki na konferencji prasowej 24 lutego obiecał udzielić pomocy rodzinom zamęczonych Bohaterów Ukrainy z Doniecczyzny. Mieszkańcy Wschodu Ukrainy muszą pokonać strach, tak jak pokonali go Wołodia, Serhij i Iwan. Musimy być gotowi do samodzielnych zorganizowanych działań, bez partyjnych instrukcji, sztandarów i administracyjnych przyzwoleń. Kijowski Majdan obszedł się bez tego. I zwyciężymy oraz zaprowadzimy porządek na Doniecczyźnie. A nasi bohaterowie będą dla nas wzorem. Wieczna pamięć. Bohaterowie nie umierają. Pamiętajmy! Nie zapominajmy! P. S. Podajemy numer karty Privatbanku 4405 8858 2471 6168 wdowy po Wołodii, Inny Weselowskiej, dla tych, którzy będą mogli udzielić jej pomocy materialnej. 23 lutego Doniecki Euromajdan zebrał się w południe, aby uczcić pamięć niewinnie zabitych trzech naszych doniecczan: Wołodymyra Naumowa z miasta Rodynśke, Iwana Pantelejewa ze wsi Dmytriwka w rejonie słowiańskim oraz Serhija Bondarewa z Kramatorska. Przeprowadzaliśmy akcję pamięci w otoczeniu funkcjonariuszy milicji „Gryfon”, ponieważ margines z partii Witrenko, sądowo zakazanej organizacji „Donieckaja Riespublika”, nowo utworzonego w przeddzień „Wostocznego fronta” oraz innych prorosyjskich nazistowskich organizacji przyszli z nami walczyć i rozlokowali się bliżej budynku Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej, oświadczyli, że nie wiedzą, kim są ci uzbrojeni ludzie, kto ich zapraszał i w jakim celu przyszli. Niektórzy z nich byli w maskach. Wśród nich byli też ci chuligani, którzy przychodzili wcześniej, począwszy od 19 stycznia na Doniecki Euromajdan, zrywali nasze akcje, oblewali zielenią brylantową, farbą, rzucali jajkami i bili ludzi. Zwolennicy Janukowycza prowokowali euromajdanowców, ale milicja w porę powstrzymywała prowokacje. Nikt nie ucierpiał. Aby uniknąć rozlewu krwi, milicja poprosiła nas o skrócenie swojej akcji. Zamiast godziny trwała ona 30 minut: złożyliśmy kwiaty i zapalone świece, wysłuchaliśmy pieśni „Pływe kacza” w wykonaniu „Pikardijśkiej tercji”, odśpiewaliśmy Hymn Ukrainy i rozeszliśmy się.
Машинний переклад
Початок тексту може бути неповним — звірте зі сторінкою оригіналу
...cji, w którym po coś zaspawano dwoje bocznych drzwi i okna na parterze. Jak powiedział na konferencji prasowej przewodniczący Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej Andrij Szyszackyj, drzwi zaspawuje się na polecenie p.o. przewodniczącego Gabinetu Ministrów Ukrainy. I choć p.o. przewodniczącego od dawna jest w ucieczce, prace spawalnicze w Donieckiej OAP trwają. Miejscowi tituszki (1500 osób), uzbrojeni w kije, pałki bejsbolowe, zbrojenia, zachowywali się chuligańsko, od nich czuć było alkohol. Oznaczeni wstążką św. Jerzego, nieśli transparenty „Nie oddamy Donbasu faszystom” i „Nasz Prezydent Janukowycz”. Przedstawiciele Donieckiej obwodowej administracji państwowej
Машинний переклад
Wołodymyr WOJTENKO, profesor
Jeśli uznać za możliwe istnienie czegoś ważniejszego od miłości do ludzi, to nie będzie zbrodni, której nie można popełnić, nie czując się winnym. L. Tołstoj
Parlamentarny lider „regionalnych” ogłosił, że nie wie, „kto kieruje” akcjami protestacyjnymi na wszystkich majdanach Ukrainy. To prawda: nie można dowiedzieć się, kto kieruje wiosennym wezbraniem wód. Natomiast wszyscy dobrze znają zarówno kierowników kastrowanych zgromadzeń pod niebieskimi flagami, jak i publikę, która się tam tłoczy. Wszystkim znane jest także kierownictwo „Berkutu” („Jastrzębia” itd.); a jeszcze „tituszek”; a jeszcze czarnych sotni, skompletowanych z niedokołysanych wujów z nahajkami i błyszczącymi pagonami. Za wszystkimi i nad wszystkimi stoi antynarodowa klika. To słowo Wikipedia wyjaśnia tak, jakby chodziło nie o dawny termin, a o sytuację na Ukrainie: klika — to nieformalne zrzeszenie, działające wewnątrz struktur państwowych i wykorzystujące ich możliwości do uzurpacji władzy oraz osobistego wzbogacenia. Zawsze centralnymi „klikarzami” są Dyktator i Ochroniarz; obok nich otrzymują swoją działkę Prawnik i Księgowy. A teraz, towarzystwo, wspomnijcie powieść i film „Ojciec chrzestny”, a przekonacie się, że klika — to zalegalizowana mafia. Ironiczny sceptyk Montaigne pisał, że dobrze żyje się w zepsutej epoce: można czuć się porządnym człowiekiem, nie dokładając wielkich wysiłków. To prawda. Wielu Ukraińców drzemało między dwoma Majdanami; budząc się, przeklinali władzę i znów zasypiali — do tego przyzwyczaiła nas radziecczyzna. Wydarzenia we Wradijiwce, których kulminacją stał się pogrom milicyjnego ośrodka przez Tych, Którzy Przestali Się Bać, miały coś powiedzieć ob. Janukowyczowi i ob. Zacharczence, jednak oni niedosłyszeli i niedoCZUli, jednocześnie pusząc się swoją władzą i bojąc się tych, przed którymi się puszą. Amen.
1. „Błędne przekonania przestają być niebezpieczne, kiedy ludzie mogą swobodnie im zaprzeczać” — taką błyskotliwą tezę ogłosili jednym z fundamentalnych zasad demokracji ustawodawcy USA w Akcie o wprowadzeniu wolności religijnej (1786). Właśnie ta idea wyprowadziła na kijowski Majdan pokojowych demonstrantów-protestujących w listopadzie 2013 r. Sytuacja w Kijowie i niektórych innych miastach Ukrainy wkrótce zaczęła przypominać to, co działo się w Rosji po rewolucji lutowej 1917 r.: „doły” politycznie rozwarstwiły się według różnych zasad, jedynie hasło „Precz z ministrami-kapitalistami!” przez pewien czas jednoczyło wszystkich. W takich warunkach liczne partie (oraz ich liderzy) jakby zobaczyły nowe horyzonty. Jednak dla prostego ludu w programach partyjnych okazało się wiele retoryki, a liderzy nie spieszyli się jednoczyć wokół kilku zasadniczych tez. Raczej przez uczucia, a nie przez zrozumienie naród zapragnął robić rewolucję sam. Wszystko to parowało i bulgotało, jak wulkaniczna magma, ale bardzo szybko nabrało organizacyjnej strukturalności oraz ideologicznej akcentuacji. Zrujnowane barykady odbudowywali niemal z taką instynktowną nieuchronnością, z jaką pszczoły budują plastry. Błędnym byłoby utożsamianie armii Machny z „Prawym sektorem”, czy ze zjednoczeniem doświadczonych i zdecydowanych „afgańczyków”, czy z podejrzaną dla mnie „Wspólną sprawą” (w skrócie SS, i to może być pozdrowienie od ubeckiego prowokatora Korczyńskiego) — błędnym byłoby utożsamianie, ale analogie uważam za stosowne. „Późny” niepokojowy Euromajdan przelał miód na serca „klikarzy”. Główny Ochroniarz usłyszał komendę „bierz!” i spuścił ją w dół, a bezkarność przeniosła kaców w stan ciągłego święta. Według mafijnych zasad, tępe okrucieństwo „klikarzy” oraz ich lokajów stało się główną cechą dnia. W tym ob. Janukowycz dogonił gen. Pinocheta, jednak w wielkim (historycznym) rozrachunku bardzo mu ustępuje: generał nie obrastał majątkiem i naprawdę przeprowadził reformę gospodarczą. Dla specjalistów stało się nieoczekiwanym, że tak wielu ludzi w mundurach, którzy przeszli przygotowanie i mają odpowiadać wymogom działalności zawodowej, okazało się zupełnie niekompetentnymi. To jak w ogóle odbywa się dobór na te stanowiska, gdzie ludziom dają broń? Totalitarny syndrom osobowości formuje się, kiedy człowiekowi dają wiele możliwości do działania, a odpowiedzialność bierze na siebie dowódca. Kiedy pojawiają się możliwości do przejawu supermocy (i nie trzeba moralnie za nic odpowiadać), powstrzymać się od zbrodniczych działań jest trudno. Siłowicy — wspólnota zamknięta, ludzie wpływają na siebie emocjami oraz ideami, i co najważniejsze — stosunek do innych nie ma żadnych ludzkich cech: przeciwnicy — słabeusze, ekstremiści, „majdanowcy”, dlatego że czują do nich pogardę. Ale przecież właśnie tak odnoszą się do ludzi organizatorzy i przywódcy mafii — szczególnie na tym etapie kariery, kiedy przejmują władzę państwową i stają się „klikarzami”.
2. Znany na Ukrainie i poza jej granicami były dysydent, a dziś obrońca praw człowieka, S. Hłuzman jeszcze w 2002 roku opublikował materiał analityczny dotyczący tortur na Ukrainie (W ks. „Socjalno-psichołogiczeskije i medicinskije aspekty żestokosti”, Kijów, „Sfera”, 216 s.). Niestety, przez 12 minionych lat sytuacja nie poprawiła się. Euromajdan stał się wydarzeniem, które pozwoliło aparatowi państwowemu, od najwyższych przywódców do najniższych wykonawców, wypluć w biały świat złość i podłość. Zatem największymi strefami stosowania tortur i okrutnego traktowania ludzi były i są następujące instytucje państwowe i zakłady: biura milicyjne i areszty śledcze; internaty dla pacjentów psychiatrycznych i inwalidów Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej; szpitale psychiatryczne systemu MZ Ukrainy; ukraińska armia. Jeśli chodzi o tzw. stróżów prawa, to najokrutniejszymi w stosowaniu tortur były i są obwody doniecki, ługański i dniepropetrowski (nic dziwnego, że właśnie ich wożono do Kijowa). Wszystkie bez wyjątku jednostki Prokuratury Ukrainy nie są zainteresowane, pisał S. Hłuzman, w likwidacji praktyki tortur. Każdy milicjant jest przekonany, że on kategorycznie jest zobowiązany wykonywać rozkazy bezpośredniego przełożonego, a nie przepisy artykułów Konstytucji. Tradycyjny od czasów radziecczyzny nacisk MSW na niższe szczeble w celu fałszowania statystyki (a dobre procenty wykrywalności przestępstw to gwiazdki na pagonach i kariera służbowa) jest nie jedynym, ale ważnym stymulatorem tortur. Wszystko to pozostało w mocy, ale dodali się „berkutowcy” i „tituszki”. Świat za kratami — otchłań, w której wyjadają z siebie duszę i więźniowie, i strażnicy. Tak się zdarzyło, że pracując w Bałchaszu (miedzianej stolicy ZSRR na kościach tysięcy „wrogów ludu”), jeździłem badać dzieci do jednej z kopalń. W kopalniach pracowali „blatniacy”, a w osadzie mieszkało około 50 rodzin — naczelnicy, konwój i ludzie różnych zawodów, którzy odsiedzieli „wyroki” i nie mieli dokąd się udać. Do ostatniej kategorii należał też lekarz o nazwisku Zozula. Był skazany za ukraiński nacjonalizm w 1948 roku po ukończeniu kijowskiego instytutu medycznego, a w rzeczywistości (powiedział kolega) za to, że on Zozula, a nie Kukuszkin. Po krótkiej rozmowie zabrałem się do swojej pracy, ale po jakichś 40 minutach przybiegł posłaniec. Zozulę wezwano do Bałchaszu, a w więziennym baraku N.P. i pilne wezwanie: „Jeden niedouczony przybił gwoździami stopy do podłogi — nie chce, gad, schodzić do kopalni”.
Przyszli, poprosiłem o obcęgi i w towarzystwie konwojenta poszedłem do pacjenta. Siedzi w kalesonach na podłodze; stopy w zaschniętej krwi, nad sercem — wytatuowany Stalin, całkiem ładny, tylko jeden wąs dłuższy od drugiego. „Słysz, doktor, a czto u mienia możet byt’?” — „Gangrena, tężec, zakażenie krwi”. — „Ładno, wytaskiwaj eti gwozdi na…” — „Ty zabił, ty i wytaskiwaj”. Podłoga spróchniała, gwoździe szły łatwo. Jod, surowica przeciwtężcowa, penicylina. — „Za czto srok motajesz?” — „Ni za czto. Za krażu”. — „Łuczsze by Christa nakoł”. — „Czjo?” Naczelnik więzienia wyjaśnił, patrząc w okno, że to — protest z powodu anulowania jakichś ulg, formalnie nieprzewidzianych, a kupionych przez więźniów „u szeregowego składu”. Spojrzał na mnie smutnymi oczami: „W etu dyru wsiakuju szwal posyłajut, czestnowo mużyka nie najdiesz”. Bóg raczy wiedzieć, czy sam był porządnym człowiekiem. 3. Czy doczeka się Ukraina sądu nad przywódcami kliki, splamionymi krwią? Oto fragment z protokołów procesu norymberskiego nad nazistowską wierchuszką, w szczególności nad katami, którzy mordowali Białoruś. Oskarżenie: Czy wiadomo wam o istnieniu specjalnej brygady, sformowanej z wypuszczonych na wolność przestępców? Były szef sztabu oddziałów do walki z partyzantami: to brygada Dirlewangera, do której wchodzili przeważnie przestępcy, odbywający karę za bandytyzm, morderstwa itp. Wśród katów było także niemało osób nieobciążonych kryminałem, zwerbowanych w obozach dla radzieckich jeńców wojennych (gdzie głód i choroby metodycznie robiły swoje). Latem 1942 r. kaci Dirlewangera rozpoczęli od tego, że zabili i spalili mieszkańców wsi Borki, a ogółem — ponad 120 tys. ludzi z dwustu chutorów i osad. Czym wyjaśnić, że niemieckie dowództwo tak chętnie zwiększało liczbę swoich łowców ludzi przestępcami? Swoich szumowin w Vaterlandzie Niemcy niszczyli, a kryminalną drobnicę trzymali w obozach pracy. Odpowiedź jest prosta: na okupowanym terytorium bandy katów powstały przede wszystkim dlatego, że zdobywcy nie uważali tubylców za ludzi. Tak byli nauczeni. Według normalnych pojęć między Dirlewangerem a jego „tituszkami” różnicy nie ma, bo i oni, i on służyli i wysługiwali się ochoczo i starannie. W autorytarnych (totalitarnych) krajach człowiek w mundurze automatycznie staje się bestią. Oto, dla przykładu, zeznanie sonderführera komendantury Bobrujska: „Czy braliście udział w spaleniu wsi Kozulicze?” — „Tak”. — „Czy macie wyższe wykształcenie prawnicze?” — „Tak”. — „Za dwa kawałki słoniny, 5 kawałków wieprzowego mięsa i gęś dołączyliście do morderstwa i spalenia prawie 300 ludzi?” — „To prawda. Straszne… Śledczym opowiedziałem całą prawdę”. Dalej sonderführer starannie kłapie językiem, napomykając o swoim przejrzeniu w kwestii nazizmu. Nie chce się o tym ani myśleć, ani pisać, jednak muszę: co by było, gdyby pięciu czy siedmiu „berkutowców”, którzy męczyli rozebranego kozaka na mrozie, miało możliwość, trochę postrzeliwszy, otrzymać słoninę, mięso i gęś? Oni przecież w większości są Ukraińcami… W każdym razie do jednego etnosu należeli i Jezus Chrystus, i Judasz, i ci, którzy (uznawszy Zbawiciela za heretyka) wydali go Piłatowi. Stop! Piłat Żydem nie był, a sama kara — ukrzyżowanie na krzyżu — ma rzymskie pochodzenie. Jest problem… Czytając Powszechną deklarację praw człowieka, ogłoszoną przez ONZ w grudniu 1948 r., każdy Ukrainiec ma możliwość zauważyć, jak długo i jak brutalnie nasze prawa człowieka były łamane. Jednocześnie każdy z nas odczuje niedostateczne odzwierciedlenie w Deklaracji jednej z najważniejszych grup praw — narodowych. Tam, gdzie stykają się prawa człowieka oraz idea samostanowienia narodów, nieustannie migoczą iskry; od nich płonęła, płonie i płonąć będzie wiele ziemi na tej planecie. O prawach narodowych jednostki mowa jest m.in. w preambule Deklaracji: mają być przestrzegane po to, aby nikt nie czuł się zmuszony „powstać przeciwko tyranii i uciskowi”. Ale: dotyczy to i tych sytuacji, kiedy naród nie otrzymał należnych praw narodowych, i tych, kiedy je „przejął”, do swoich dołączając cudze. Paplając o naszym Euromajdanie, rosyjscy „demokraci” pokroju Głazjewa i Żyrinowskiego wrzeszczą o szowinizmie, faszyzmie i banderowszczyźnie, choć powinni trzymać się poleskiego przysłowia (które słyszałem od swojej babci): „Nalałeś w spodnie, to siedź cicho”. Od rzezi w Kazaniu i Nowogrodzie, od „utraty strzeleckiej egzekucji” i rzezi w Baturynie do Sołowek, Sandarmochu, Workuty i Kołymy nasza północno-wschodnia sąsiadka trzyma się dwujedynej zasady: okrucieństwo władzy i służalczość poddanych. Europa przez to kiedyś przeszła i obecnie znajduje się w zupełnie innych wymiarach społecznych. Jednak w relacjach z Rosją udając, że chodzi nie o treść, a jedynie o formę jej polityki (taki, wiecie, „chrzczony niedźwiedź”), zachodni świat stąpa po cienkim lodzie. Na koniec kilka słów o Włodzimierzu Leninie, postać którego w pewnym sensie łączy dwa Imperia Rosyjskie — samodzierżawne i dyktatorsko-bolszewickie. Krótki cytat z książki A. Bielakowa „Młodość wodza” (1934): „1891 rok, głód w Powołżu. 21-letni W. Uljanow — jedyny przedstawiciel inteligencji, który zasadniczo występuje przeciwko udzieleniu pomocy umierającym chłopom. Lenin miał odwagę otwarcie oświadczyć, że skutki głodu — zrodzenie przemysłowego proletariatu — to zjawisko postępowe, gdyż popycha nas ku socjalizmowi”. Po raz pierwszy powołując się na A. Bielakowa w książce „Człowiek i zbrodnia. Moralność oczami lekarza” (Kijów, 1997), ubolewałem nad tym, że „bałwan takiego wodza do dziś stoi w centrum ukraińskiej stolicy”. Dzięki Bogu, już go nie ma. Prawie nigdzie.
Машинний переклад
Petro BRYCKYJ, Czerniowce. Rewolucja lat 1905–1907 w Imperium Rosyjskim odegrała rolę katalizatora w formowaniu się partii politycznych, grup, organizacji społecznych oraz ruchów narodowo-demokratycznych. Osobliwością procesu politycznego na Ukrainie było to, że jednocześnie z pojawieniem się ukraińskich partii politycznych tworzono tu i działały filie ogólnorosyjskich partii różnego kierunku: od lewicowo-radykalnych i demokratycznych po monarchistyczne. Niektóre z nich aktywnie występowały za zachowaniem monarchii oraz „jednej, niepodzielnej” Imperium Rosyjskiego. Ich działalność szeroko wspierały osoby rządowe, nawet wysokiej rangi. Warto zaznaczyć, że nawet przedstawiciele partii lewicowo-radykalnych, którzy występowali za obaleniem monarchii, głosząc „jedność walki proletariatu”, faktycznie również bronili zachowania państwa rosyjskiego w istniejących granicach. Ta okoliczność nadzwyczaj utrudniała działalność ukraińskich partii, organizacji społecznych i przeszkadzała ukraińskiemu ruchowi narodowo-demokratycznemu w ogóle. W tym krótkim artykule autor zwraca uwagę na działalność na Ukrainie filii najbardziej reakcyjnych monarchistycznych i ultranacjonalistycznych partii rosyjskich. Weszły one do historii pod zbiorczą nazwą „czarnosetnicy”. Liderem wśród nich był „Sojusz Narodu Rosyjskiego”, utworzony w Petersburgu w listopadzie 1905 r. Na jego czele stali lekarz A. Dubrowin, besarabski ziemianin W. Puryszkiewicz i inni. Partie czarnosetnicze występowały za zachowaniem nieograniczonego samodzierżawia, „Rosji jednej i niepodzielnej”, za nadaniem „rosyjskiej narodowości, zbieraczce ziemi rosyjskiej” priorytetowego znaczenia w prawach i życiu państwowym, a mnóstwo obcych narodowości zamieszkujących ich ojczyznę miało „uważać za zaszczyt i za dobro należeć do składu Imperium Rosyjskiego i nie uważać za uciążliwą swoją zależność”. Ukraińców i Białorusinów nie uznawano za odrębne narody. Język rosyjski ogłaszano panującym w całym Imperium Rosyjskim dla wszystkich narodów, które w nim zamieszkują. W tym celu czarnosetnicy walczyli nie tylko przeciwko rewolucjonistom i ruchom narodowo-demokratycznym, ale także przeciwko liberalno-postępowym. W tym celu organizowali masowe wystąpienia, tak zwane „patriotyczne manifestacje”, tworzyli bojowe drużyny monarchistów, które współpracowały z tajną policją i korzystały ze wsparcia ze strony rządu. Czarne sotnie prześladowały rewolucjonistów (włącznie z zabójstwami), liderów ruchów narodowych, organizowały pogromy żydowskie oraz różne akcje prowokacyjne. W okresie pierwszej rewolucji burżuazyjno-demokratycznej w Rosji czarnosetnicy rozwinęli aktywną działalność na rzecz tworzenia swoich filii na całym terytorium Imperium Rosyjskiego i stali się najliczniejszą partią (410 tysięcy członków). Szczególną uwagę poświęcano Ukrainie. Obawiając się ruchu narodowowyzwoleńczego, który doprowadziłby do „separatyzmu”, stworzyli filie swoich partii we wszystkich guberniach Ukrainy, w których prowadziło swoją działalność prawie 45% ich składu liczebnego — 183 500 członków. Szczególny wpływ czarnosetnicy mieli na ludność guberni wołyńskiej. Tutaj ich oparciem była Ławra Poczajowska na czele z archimandrytą Iliodorem. Rosyjska Cerkiew Prawosławna w Poczajowie nie tylko propagowała idee monarchistyczne, ale także prowadziła wielką pracę praktyczną na rzecz rusyfikacji ludności i drukowania w cerkiewnej drukarni dużej liczby ulotek, proklamacji, odezw do ludności. W filii poczajowskiej sojuszu czarnosetniczego w latach 1906–1907 utworzono 1155 wiejskich pododdziałów. Ogółem w guberni wołyńskiej działało 108 000 członków partii czarnosetniczych. W Ławrze Poczajowskiej wydawano gazety „Wołyńskaja ziemla”, „Poczajewskije izwiestija” i „Poczajewskij listok”. Wielkomocarstwowa szowinistyczna propaganda ideologii monarchizmu i rusyfikatorska działalność „Sojuszu Narodu Rosyjskiego” oraz innych partii czarnosetniczych nie mogła nie odbić się na świadomości wołynian i całego narodu ukraińskiego. Na Ukrainie organizacje czarnosetnicze były dość rozgałęzione. Tworzono je przeważnie ze zrusyfikowanych warstw duchowieństwa, kupców, rzemieślników, zacofanych nizin chłopskich, zlumpenizowanych elementów miasta. Oprócz „Sojuszu Narodu Rosyjskiego” na Ukrainie działały też inne monarchistyczne organizacje czarnosetnicze — „Russkoje sobranije” z filiami w Charkowie, Kijowie, Odessie; w Odessie — „Sojuz russkich ludiej”, który miał 10 oddziałów na południu Ukrainy; „Rossijskij (Biełyj) Dwugławyj Orieł”; w Kijowie — „Klub russkich nacionalistow”, „Dwugławyj Orieł”, „Sojuz russkich patrioticzeskich organizacij”. Szereg filii miała „Monarchiczeskaja partija”, „Wsierossijskij nacionalnyj Sojuz”, „Obiediniennyj russkij narod”, „Sojuz aktiwnoj borby s riewolucyjej i kramoloj” i inne. Pod koniec 1907 r. od „Sojuszu Narodu Rosyjskiego” odłączyła się grupa na czele z W. Puryszkiewiczem i sformowała się w „Sojuz Michaiła Archangieła”, a w 1910 r. w Odessie powstała jeszcze jedna organizacja czarnosetników — „Jużnyj Monarchiczeskij Sojuz”. Wszystkie te organizacje posiadały znaczną prasę periodyczną. Oprócz wyżej wymienionych wydawano „Russkuju prawdu”, „Kijewlanina”, „Samodierżawije”, „Za caria i rodinu”, „Głas naroda”, „Podolskij gołos”, „Czernuju sotniu” i szereg innych. Istnieje niemało świadectw tego, że działalność organizacji czarnosetniczych wspierał rząd carski. Tak, w Odessie miały one wsparcie ze strony gubernatora M. Tołmaczowa, dowódcy wojsk okręgu A. Kaulbarsa i innych. Wsparcie było także na najwyższym szczeblu — szefa rządu P. Stołypina. W marcu 1909 r. w liście do gradonaczelnika Odessy zaznaczył on historyczną rolę „Sojuszu Narodu Rosyjskiego” w sprawie stłumienia ruchu rewolucyjnego w latach 1905–1907 i prosił go o zachowanie życzliwego stosunku do tej organizacji, której dalszego istnienia „w żadnym wypadku nie można uważać za zbędne”. I to po zabójstwie przez czarnosetników rewolucjonisty M. Baumana, członków KC Partii Narodowej Wolności (konstytucyjnych demokratów) M. Gercensteina, G. Iollosa i innych oraz przeprowadzeniu okrutnego pogromu żydowskiego w Odessie, gdzie zabito około 1000 Żydów. Najwyraźniej za to uroczyście czcili pamięć P. Stołypina ekspremier rządu Ukrainy M. Azarow, minister oświaty i nauki D. Tabacznik oraz sekretarz RBNiO A. Klujew. Minęło stulecie. Wydawałoby się, że zbrodnicza działalność czarnosetników pozostała w dalekiej przeszłości. Ale nie! Znaleźli się nowoobjawieni działacze w rządzącej Partii Regionów i w rządzie Ukrainy, którzy zapragnęli odrodzić tradycje partii czarnosetniczych Imperium Rosyjskiego i ich zbrodniczych bojówkarzy. Niektórzy obywatele Ukrainy pochodzenia rosyjskiego i zrusyfikowani „swoi” małorusini z ideologią nacjonalistyczno-szowinistyczną po ogłoszeniu niepodległości Ukrainy zaczęli tworzyć partie nacjonalistyczne i grupy, które nawet z nazwy są zbliżone do partii czarnosetniczych Imperium Rosyjskiego początku XX wieku. Są to takie jak partia „Russkij blok”.
partia “Rodina”, “Partia Polityczna”, “Russkoje jedinstwo”, partia “Sojuz”, “Partia Polityczna “Otczyzna”, “Partia Polityczna Ukrainy”, “Ruś jedinaja”, “Ruska jednist”, partia “Russko-Ukrainskij Sojuz”. Liderzy tych partii zamiast kierować siły społeczeństwa na wszechstronny rozwój państwa, w którym mieszkają, rozniecają wrogość wśród obywateli Ukrainy. Przewyższyła ich wszystkich Partia Regionów. Bojąc się odpowiedzialności za użycie wojsk wewnętrznych, a zwłaszcza oddziałów specjalnych “Berkut”, “Gryfon”, “Sokoł” przeciwko pokojowym demonstrantom, liderzy partii wraz z organami władzy nie mogli wymyślić nic mądrego, a zorganizowali liczne oddziały bandyckich zbirów czarnosetnickiego typu. Różnica polega jedynie na tym, że na początku XX w. stworzyły je partie reakcyjne do walki z ruchem rewolucyjnym i narodowym, a teraz, na początku XXI w., rządząca Partia Regionów stworzyła je do walki z opozycjonistami i pracownikami mediów — dziennikarzami. Do najnowszego słownika języka ukraińskiego te zbrodnicze oddziały zbirów weszły pod pogardliwą nazwą “tituszki”. Dokonują one masowego bicia demonstrantów, dziennikarzy, śledzą, porywają, okaleczają i zabijają aktywistów Euromajdanu, rozbijają i podpalają ich samochody. Różnica polega także na tym, że na początku XX w. w Imperium Rosyjskim urzędnicy sprzyjali i pomagali czarnosetnickim bojówkarzom skrycie, nielegalnie. Teraz zaś organy władzy legalnie formują liczne grupy bojówkarzy z elementów zdegradowanych, wyrzutków społeczeństwa. A milicja stała się ochroniarzem nie obywateli, a wręcz przeciwnie — zbrodniczych zbirów. Jej funkcjonariusze nie tylko nie powstrzymują zbrodniczych bojówkarzy, którzy okaleczają obywateli, ale jeszcze biorą ich pod ochronę na wypadek niepowodzenia, takie sytuacje wielokrotnie pokazywały kanały telewizyjne. Co więcej, w Charkowie starszy oficer-podpułkownik milicji podnosi nóż, który wypadł z rąk przestępcy, i zwraca go bandycie. Zobaczył to cały świat. Jest on świadectwem haniebnego poziomu bezprawia i bezkarności na Ukrainie na obecnym etapie pod rządami Partii Regionów na czele z prezydentem W. Janukowyczem. Władcy współczesnej Ukrainy, poczynając od prezydenta W. Janukowycza, byłego premiera M. Azarowa i “niżej stojących”, do tej pory nie uświadomili sobie, że na Euromajdanie protestują nie “narkomani”, “alkusy” i “bezdomni”, jak o tym donoszą poszczególne media Rosji i powielają je “rosyjskojęzyczni” małorusini. To niespotykany w latach niepodległości masowy ruch, zapoczątkowany przez studentów i inne warstwy młodzieży, którzy urodzili się już w czasach niepodległości Ukrainy. Ich akcje poparły różne warstwy społeczne i wiekowe obywateli Ukrainy. Wyżsi urzędnicy państwa nie zrozumieli, że to nie po prostu protesty przeciwko prezydentowi i rządowi. Walka toczy się na nowym wysokim poziomie protestacyjnym o zmianę całego systemu politycznego, gospodarczego i społecznego reżimu. Protestujący wystąpili przeciwko tępej, dzikiej i sadystycznej samowoli organów władzy, okrutnemu terrorowi, absolutnemu bezprawiu, drwiącemu i haniebnemu wymiarowi sprawiedliwości, niemoralności znacznej części urzędników państwowych i deputatów Rady Najwyższej, wszechobecnej korupcji w organach państwowych (poczynając od otoczenia prezydenta), która przerodziła się w symbiozę organów władzy z grupami przestępczymi. Analizując działania protestujących na Euromajdanie, możemy wyciągnąć wniosek, że na Ukrainie uformował się już naród polityczny i społeczeństwo obywatelskie. Nowe pokolenie chce żyć w niepodległym, demokratycznym państwie, w którym panowałoby rządy prawa, samorząd lokalny, sprawiedliwy sąd na podstawie prawa, gdzie organy ścigania rzeczywiście chroniłyby obywateli Ukrainy, a nie terroryzowały i torturowały ich. Faktycznie trwa walka między wysoką duchowością, czystym sumieniem, moralnością, sprawiedliwością, wartościami ogólnoludzkimi a tępym egoizmem, samowolą, chciwością, pychą. Istnieje nadzieja, że z pojawieniem się takiego pokolenia Ukraina będzie rozwijać się drogą postępu i wyjdzie z upadku, do którego doprowadzili ją wodzowie Partii Regionów i ich sojusznicy komuniści. “Tituszki” pod Gabinetem Ministrów. Demonstracja czarnosetników w Odessie po ogłoszeniu “Manifestu 17 października”
Машинний переклад
Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки
go”. A kiedy już mieli podjąć decyzję, znalazł się jakiś łamistrajk i zaczął dowodzić, że pomnik ma wartość historyczną i jest wpisany do rejestru Ministerstwa Kultury. Nie pomogły nawet argumenty, że to „dzieło” poniża Zwinogródkę i pamięć historyczną. Przecież stoi on na prospekcie imienia geniusza narodu ukraińskiego Tarasa Szewczenki. W 1918 roku to właśnie Lenin wysłał na Kijów czerwonogwardzistów z żandarmskim podpułkownikiem Murawjowem i utopił we krwi Ukraińską Republikę Ludową. Rozbiły go nie regularne wojska, a sotnie Zwinogrodzkiego Kosza Wolnego Kozactwa na stacji Bobryńskiej (obecnie imienia Szewczenki). Wreszcie Rewolucja Godności ruszyła sprawę z miejsca. Sesja rady miejskiej 31 stycznia 2014 roku na wniosek radnego Andrija Neumytogo podjęła decyzję nr 39-11/VI „O demontażu pomnika W. I. Lenina i przekazaniu go na odpowiedzialne przechowywanie”. Pół tysiąca mieszkańców Zwinogródki 22 lutego 2014 roku zebrało się na placu przed ratuszem, aby oczyścić miasto z komunistycznego dziedzictwa. Podjechał sprzęt: dźwig, samochód ciężarowy, podnośnik. Przewodniczący rady miejskiej Ołeksandr Sajenko odczytał decyzję: „Biorąc pod uwagę wielokrotne akty znieważenia tego pomnika, w celu zapobiegania aktom wandalizmu, kierując się artykułem 25 Ustawy Ukrainy „O samorządzie lokalnym na Ukrainie”, rada miejska postanowiła: Zdemontować pomnik W. I. Lenina, który znajduje się [tu tekst urwany] sztandary, mając nadzieję, że na oczyszczonej drodze ruch ukraiński będzie pewny. Od redakcji. Pierwsza fala obalania pomników Lenina przetoczyła się przez Ukrainę Zachodnią w latach 1990—1991. Wtedy też pomnik Lenina został zdemontowany w Kijowie na placu Rewolucji Październikowej — współczesnym Majdanie Niepodległości. Druga fala przeszła w 2009 roku, kiedy Wiktor Juszczenko podpisał dekret „O dodatkowych środkach dotyczących uczczenia pamięci ofiar Wielkiego Głodu 1932—1933 lat na Ukrainie”, jednym z postanowień którego było zdemontowanie pomników osób zaangażowanych w organizację Wielkiego Głodu. Jednak w większości miast i wsi Ukrainy władze lokalne nie wykonały postanowień tego Dekretu. Początek „leninopadu” w jego masowości został położony zburzeniem pomnika Lenina w Kijowie na skrzyżowaniu ulicy Chreszczatyk i bulwaru Tarasa Szewczenki. Wydarzenie miało miejsce 8 grudnia 2013 roku około godziny 18:00. Od tego czasu do 20 lutego obalono 18 pomników. Ludzie zaczęli niszczyć pomniki „idola” Związku Radzieckiego ze szczególnym natchnieniem po doniesieniach o śmierci aktywistów Majdanu w Kijowie. Działając w ten sposób, protestujący pozbawiają swoje miejscowości symbolu totalitaryzmu i otwierają drogę do odnowionej Ukrainy. Od 21 lutego obalono już ponad 200 pomników Lenina oraz kilka pomników innych komunistycznych wodzów, w tym także monument S. M. Kirowa w Kirowohradzie.
Машинний переклад
Wadym MYCYK, honorowy krajoznawca Ukrainy, m. Zwinogródka w obwodzie czerkaskim, zdjęcie autora. W dniach rewolucji godności rozpoczęło się oczyszczanie Ukrainy z tego, co obce, narzucone, zbrodnicze. Odbywało się to nie na mocy jakichś decyzji, lecz zgodnie z wolą ludu. Choć już wcześniej istniał Dekret Prezydenta o oczyszczeniu Ukrainy z symboli zbrodniczego systemu komunistycznego, władza zdawała się go nie dostrzegać. Przytoczę dwa przykłady, jak to wyglądało na Czerkaszczyźnie. W Talnem radni na sesji rady miejskiej jeszcze 25 października 1996 roku podjęli decyzję o demontażu pomników Lenina. A było ich na 16 671 mieszkańców miasta aż cztery. Komuniści zaprotestowali i decyzji nie wykonali. To samo powtórzyło się w maju 1997 roku oraz w październiku 2008 roku. Wtedy mieszkańcy Talnego postanowili samodzielnie wykonać decyzję. Z 6 na 7 listopada 2008 roku zrzucili pomnik obok urzędu skarbowego, a na postumencie napisali „Kat narodu” — wierni leninowcy do dziś go nie zatarli. 25 lutego 2009 roku w centrum miasta, a dwa dni później obok cukrowni, z taką siłą je zrzucili, że żelbetowe mumie rozpadły się na kawałki. Była to odpłata za represje, za zniszczone ludzkie losy, za prześladowania i upokorzenia. Kiedy mer miasta O. Bilenko zaczął przez gazetę nazywać ludzi „wandalami i przestępcami”, to obok postumentu na centralnym placu pojawił się wielki napis: „Decyzja rady miejskiej wykonana!”. Radni rady miejskiej w Zwinogródce również wielokrotnie stawiali pytanie o demontaż pomnika w centrum miasta, ale do decyzji nie dochodziło. A to „kwestia nie jest na czasie”, a to komuniści bronili swojego „wiecznie żywego” przed budynkiem rady miejskiej (m. Zwinogródka, al. Szewczenki, 63) oraz przekazać go na odpowiedzialne przechowanie do muzeum organizacji społecznej „Ogólnoukraińskie centrum wojskowo-patriotyczne — muzeum „Szampan”. Wartość bilansowa 62 tysiące hrywien”. Wielogłosową hańbą okrywali ludzie żelbetowego „wiecznie żywego” podczas demontażu. Mer miasta powiedział: „Jestem przeciwny jakiemukolwiek niszczeniu. Przyszedł czas i ten pomnik zdjęliśmy zgodnie z prawem”. Dyrektor muzeum „Szampan” Ołeh Bojko na pytanie, co z nim zrobi, nie bez humoru odpowiedział: „Postawię w lesie, żeby straszył zwierzynę”. Aktywiści na postumencie od razu przymocowali narodową i majdanową flagę. Serhij HORYCWIT. Obecne dni masowego „leninopadu” radni rady miejskiej Illicziwśka w obwodzie odeskim uczcili oryginalną, jednogłośną decyzją. Na swojej nadzwyczajnej sesji 24 lutego wszyscy radni z Partii Regionów wraz z merem miasta Wałeryjem Chmelniukiem opuścili Partię Regionów i zgodnie zmienili interpretację nazwy rodzinnego Illicziwśka. Nazwane na cześć Lenina-Blanka miasto-port będzie teraz miało za swojego patrona świętego proroka Eliasza. Jednocześnie radni postanowili usunąć z centralnego placu idola Illicza. Zdejmą go z postumentu i wywiozą do portu z oficjalnym sformułowaniem „do remontu”. Na miejscu pomnika planuje się ustawić monument na cześć proroka Eliasza. Ponadto rada miejska zdecydowała o przemianowaniu centralnej ulicy, noszącej imię Lenina, na aleję Szewczenki. Pomysł zmiany znaczenia słowa „Illicziwśk” podsunęli miejscowym mieszkańcom kilka dni temu odescy aktywiści Automajdanu. Jak widzimy, przypadł im do gustu wizerunek najsłynniejszego proroka epoki przedchrześcijańskiej, którego wysoko cenią chrześcijanie, żydzi i muzułmanie. Eliasza uważa się za groźnego władcę deszczów, grzmotów i błyskawic, który karze niesprawiedliwych. Jednocześnie jest hojny, bo zsyła na ziemię płodność, a jego modlitwy przywracają ludzi do życia. Zapewne mieszkańcy Illicziwśka odtąd będą obchodzić dzień rodzinnego miasta właśnie w dniu Eliasza — 2 sierpnia. Niech więc pośle swoje błogosławieństwo ich patron — prorok Eliasz, którego imię oznacza „moc Pańska”.
Машинний переклад
Biały Spas… Meżyhirja… Jeszcze wczoraj należał do możnowładców, a dziś stalowe bramy ignorancji i pychy runęły. O tym klasztorze, który został podstępnie zajęty pod rządowe dacze możnowładców jeszcze w pierwszych czasach władzy radzieckiej, napisano niemało. Zgodnie z legendą, Monaster Meżyhirski został założony jeszcze w czasach panowania księcia Askolda — pierwszego chrzciciela Rusi, gdzieś pod koniec IX wieku. To właśnie ten książę, być może, ma bezpośredni związek także z założeniem Wyszogrodu, pierwszą wzmiankę o nim spotykamy w czasach panowania księżnej Olgi — 946 rok po Chr. Vadym PEREHUDA, krajoznawca. Wyszogród i Meżyhirja — cudotwórcza perła pośród innych prawosławnych stolic współczesnej Europy: Meklemburgii (dawny Welehrad), współczesne Niemcy, Wyszehradu na Węgrzech, Wyszogrodu nad Dunajem, Wyszehradu w Czechach, dawnego Welehradu na Morawach itp. Ciekawe, że wszystkie te pradawne miasta były nie tylko stolicami różnych narodów słowiańskich, ale i kolebkami narodzin i triumfu kazania pierwszych chrześcijan. To duchowe stolice różnych naszych genetycznych braci — słowiańskich narodów Europy. Wszystkie te nazwy (Wyszogród—Wyszehrad—Wyszegrad—Welehrad—Białogród—Belgrad) mają nie tylko podobną etymologię (pochodzenie), ale i historię. Na przykład uważa się, że właśnie z Pomorza, współczesnej niemieckiej Meklemburgii (Welehradu), uciekając przed prześladowaniami pogan, przybył do Kijowa pierwszy prawosławny książę Askold. Meżyhirja przypadło do gustu pierwszemu metropolicie kijowskiemu Michałowi, który przybył do księcia Włodzimierza z Carogrodu. Według podań, greccy mnisi z otoczenia świętego założyli, a może odnowili tutaj Monaster Kijowsko-Meżyhirski, rówieśnik Ławry Pieczerskiej. W 1672 roku do Meżyhirja wysłano kozacką delegację z propozycją stania się duchowym centrum dla całego Zaporoża. Po śmierci Iwana Sirki oficjalne stosunki między Siczą a klasztorem sformalizowano. Monaster Meżyhirski długo był duchowym centrum całej kozackiej Ukrainy. Pod kamiennymi płytami meżyhirskiego Białego Spasa znaleźli ostatnie schronienie legendarny pułkownik Semen Palij, hetman Samuś i wielu innych wybitnych zaporoskich kozaków. To był prawdziwy ukraiński Panteon. Zgodnie z wieloma świadectwami, właśnie tutaj podczas najazdu Batu-chana ukryto legendarną bibliotekę Jarosława Mądrego. Możliwe, że biblioteka i teraz znajduje się pod niezawodną ochroną przyrody: w białych urwiskach jednej z dnieprzańskich gór. Oto co donosi Nadija Damiłowska: „W piwnicy Monasteru Meżyhirskiego znaleziono rękopiśmienne folianty. Mój mąż, profesor Mykoła Ołeksandrowycz Damiłowśkyj, był kierownikiem katedry konstrukcji architektonicznych Kijowskiego Instytutu Artystycznego, konsultował wiele nowych budów w Kijowie. Wiosną 1934 roku zaproszono go do pokierowania komisją, która rozważała możliwość przebudowy budowli Monasteru Meżyhirskiego dla członków rządu Ukrainy, którzy przeprowadzali się z Charkowa do Kijowa. Badając fundament jednej z budowli, komisja natrafiła na pomieszczenie piwniczne wypełnione książkami. Kiedy niektóre folianty wydobyto i przekazano mojemu mężowi, zobaczył, że były to oprawione rękopiśmienne księgi. Profesor zaproponował powiadomienie o nich Akademii Nauk. Jednak przedstawiciel organizacji budowlanej kategorycznie zaprotestował, ponieważ budowa była pilna, i prosił, aby o znalezisku nikomu nie opowiadać”. Dziś, po raz pierwszy w całej historii Ukrainy, terytorium Meżyhirskiego Spasa zwrócono państwu. I chociaż nie zachowały się tutaj pomieszczenia klasztoru, który zburzono w 1934 roku, trzeba przyznać, że tego terytorium nigdy nie badali archeolodzy. To ŚWIĘTOŚĆ, w ziemi której spoczywają prochy BOHATERÓW UKRAINY — kozaków i duchowieństwa od czasów księcia Włodzimierza. Wiadomo, że każdy zaporoski kozak uważał za swój obowiązek odwiedzić Meżyhirja, pokłonić się Meżyhirskiemu Spasowi, odpokutować kozackie grzechy. Dziś tylko od woli ukraińskiej społeczności zależy powrót Świętości na własność państwa. Nie bądźcie bierni — okażcie swoją postawę obywatelską! Na dziś bardzo ważne jest, aby terytorium byłych rządowych dacz Postyszewa—Chruszczowa—Szczerbyckiego—Janukowycza przeszło do Wyszogrodzkiego Rezerwatu Państwowego. Aby ta ŚWIĘTA ZIEMIA nigdy nie stawała się własnością ignorantów i janczarów, a była otwarta dla wszystkich, którzy przyjeżdżaliby tutaj, aby się pomodlić i pokłonić Wielkiemu Kobzarowi.
Машинний переклад
Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки
uniwersytetu im. Iwana Franki, akademika Akademii Nauk Wyższego Szkolnictwa Ukrainy, profesor Katedry Radiofonii i Telewizji Aleksandry Antonowny Serbenskiej (85 lat od dnia urodzenia, 70 lat pracy zawodowej, z nich 65 — pedagogicznej, 55 lat pracy na uniwersytecie, z nich 40 — na Wydziale Dziennikarstwa) stanowi formalną podstawę do obiektywnego, szczerego uznania i docenienia przez społeczeństwo, wykładowców, studentów, przyjaciół, znajomych i rodzinę jej naukowo-pedagogicznej i społeczno-obywatelskiej działalności. Jest to wspaniały wzór-panorama, utkany z dobrych nitek-promyczków pracowitością, uczciwością, dążeniem do celu, bezinteresownością i twórczym zapałem, w imię utrwalania wysokiej moralności i duchowości, świadomości narodowej i godności, obywatelskiej odwagi, budowy niepodległej, soborowej Ukrainy, o której marzyli rodzice Aleksandry Antonowny. Z rosy i wody Wielce Szanowna Pani Aleksandro Antonowno, życzymy mocnego zdrowia, nowych osiągnięć naukowo-twórczych, szczęśliwego losu Pani Rodzinie. Niech dalej Pani duchowo-moralnym zasadą będzie psalm: „Ufaj Panu i czyń dobro, mieszkaj na ziemi i strzeż prawdy”.
Машинний переклад
Wasyl ŁYZANCZUK, doktor nauk filologicznych, profesor, kierownik Katedry Radiofonii i Telewizji Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Iwana Franki
Każda wiosna dla Oleksandry Antonniwny Serbenskiej to nowy początek splatania dobroczynnych życiowych, naukowo-pedagogicznych wzorów. Niepowtarzalny, oryginalny, szlachetny wzór przekazali Oleksandrze Antonniwnie rodzice 1 marca 1929 r., kiedy ujrzała Boży świat w Złotym Potoku na Tarnopolszczyźnie. W historyczno-wspomnieniowym zbiorze „Buczaczyzna”, wydanym w Kanadzie, zaznaczono: „W domu Antona Serbenskiego było coś w rodzaju czytelni. Tam schodzili się bliżsi znajomi inteligenci, czytali czasopisma, grali w szachy, domino, prowadzili pracę narodową… W Złotym Potoku istniała ukraińska »Kasa Oszczędnościowa«, którą prowadził Antin Serbenski”. Z lat dziecięcych Oleksandra Antonniwna wchłonęła malowniczą urodę starego miasteczka Złoty Potok i jego okolic, wolnościowego, gospodarnego, pracowitego ducha rodu matki i ojca, ich szczerą miłość do rodzinnego kraju, ukraińskiego słowa, pieśni, obyczajów, tradycji, kultury. Zdrowy stan moralno-psychologiczny rodziny przesądził o ostatecznym wyborze zawodu. Choć los już od młodych lat surowo egzaminował Oleksandrę Antonniwnę (zmarł tata, od 15 roku życia zaczęła zarabiać na chleb powszedni). Lecz Bóg Pan dawał jej siłę woli, mądrość, odwagę, wytrwałość w pokonywaniu trudności, pomógł nie stracić narodowo-obywatelskiego „Ja”, nie zboczyć na manowce, lecz iść uczciwą drogą ku szczytom działalności pedagogiczno-naukowej i społecznej. Nauczycielką w klasach początkowych Oleksandra Serbenska została od 1 września 1948 r. Następnie studiowała w Lwowskim Instytucie Pedagogicznym. Po jego ukończeniu nauczała języka i literatury ukraińskiej w Przemyślańskiej szkole średniej. Wkrótce utalentowaną nauczycielkę przyjęto do aspirantury przy katedrze języka ukraińskiego Lwowskiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego. Pracę kandydacką obroniła pomyślnie w 1965 r., pracowała na wydziale filologicznym Uniwersytetu Lwowskiego im. Iwana Franki. W tym czasie Oleksandra Antonniwna wykładała także język ukraiński na wydziale dziennikarstwa. Każdy rok pozostawiał na życiowej drodze Oleksandry Antonniwny swój pracowity wzór. Na wydziale dziennikarstwa jest ich już 40! Swoistych, jaskrawych, afirmujących życie. Jej wychowankowie pracują w ukraińskich środkach masowego przekazu, a także za granicą. Dziennikarze o świadomości narodowej prawdziwie relacjonują walkę ukraińskiego społeczeństwa obywatelskiego z amoralną, przestępczą, skorumpowaną, antyukraińską władzą W. Janukowycza. Wiele wysiłków intelektualnych i organizacyjnych włożyła Oleksandra Antonniwna, aby umocniła się katedra języka środków masowego przekazu wydziału dziennikarstwa, którą przez długi czas kierowała.
Kiedy Ołeksandra Antonivna została profesorem katedry radiofonii i telewizji, jej talent naukowo-pedagogiczny rozbłysnął nowymi wzorami. Najwięcej uwagi poświęca osobliwościom ukraińskiej mowy ustnej. Żywe słowo traktuje jako najważniejszą formę istnienia języka, który cechuje wielowymiarowa struktura i specyfika komunikacyjna. Profesor Ołeksandra Antonivna Serbenśka gruntownie studiuje prace filozofów, psychologów, socjolingwistów, przedstawicieli wielu nauk przyrodniczych, którzy rozważają naturę i istotę języka, jego znaczenie w życiu społeczeństwa i pojedynczego człowieka. Naukowe zrozumienie rozwoju i funkcjonowania języka stało się podstawą fundamentalnego wniosku Ołeksandry Antonivny, która podkreśla, że „język to najważniejsza część naszej osobowości, naszego postępowania, naszej myśli, jest ciałem tej myśli, określa stopień naszej świadomości, jest jej swoistą miarą. Język jak najściślej związany jest ze światem duchowym, sferą uczuciową, z „rozumem serca” — i uświadomienie sobie tego, czym jest język, jak i według jakich praw żyje, co zachowuje, a co niszczy jego organizm, jaka jest jego rola w życiu człowieka i narodu, wyrabia zdolność nieulegania wpływom środowiska, jeśli ono wciąga. I przede wszystkim po cesze językowej człowiek szuka sobie podobnych, albo, jak mówimy, identyfikuje siebie. Ród, związki rodowe, plemię, naród… i wysoko zorganizowana wspólnota — nacja… W głębinach języka — filozoficzny rozum, wyrafinowany smak estetyczny, wiele prawdziwie estetycznego czucia, ślady pracy bardzo skupionej myśli, siła nadzwyczajnej wrażliwości na najdelikatniejsze przelewy zjawisk przyrody, wiele najsurowszej logiki, wysokich duchowych wzlotów. Przez poznanie języka wiedzie droga do poznania człowieka, narodu”. Profesor Serbenśka wytrwale, celowo pracuje, aby każdy student uświadomił sobie swoją ważną obywatelską, społeczno-polityczną odpowiedzialność za język ukraiński, który jest fundamentem narodowej mentalności. Cytuje I. Franka: „Język rośnie elementarnie, razem z duszą narodu”. Podkreśla słowami P. Szafarzyka, który zaznaczał: „Naród, który nie uświadamia sobie znaczenia języka ojczystego dla swojego wyższego życia duchowego i sam go porzuca i się go wyrzeka, dokonuje samobójstwa”. Ołeksandra Antonivna opublikowała w zbiorach naukowych, czasopismach, gazetach ponad 250 ważnych artykułów o problemach terminologii języka ukraińskiego, kultury mowy ustnej, presolingwistyki, języka ukraińskiego jako obcego. Zawsze ciekawe, aktualne, emocjonalnie nasycone są jej wystąpienia, rozmowy w radiu i telewizji. My, Ukraińcy, w każdych, nawet najtrudniejszych warunkach, musimy uczyć się „słyszeć”, gdzie jest swoje, i pielęgnować to, co pomaga językowi zachować swoją odrębność, pozostać sobą w dzisiejszym zglobalizowanym świecie. Bo piękno świata tkwi w różnorodności języków, kultur, tradycji, obyczajów. Taka, moim zdaniem, jest najważniejsza idea prac naukowych „nie tylko wiodącego ukraińskiego uczonego, ale i Słowoobrońcy w prawdziwym, głębokim, ascetycznym rozumieniu tego terminu” (R. Zoriwczak). Akademik Akademii Nauk Wyższej Edukacji Ukrainy Ołeksandra Serbenśka — autorka 20 książek (broszury, słowniki, monografie, poradniki, podręczniki). Wśród nich: „Język ukraiński”, „Język ukraiński dla początkującego”, „Antysurżyk”, „Podstawy twórczości językowej dziennikarza w interpretacji Iwana Franki”, „Kultura mowy ustnej”, „Świat językowy Iwana
Franki”, „Aktualne interview z językoznawcą”, „Charakternicy”. Współautorka prac leksykograficznych „Terminy i wyrażenia z informatyki”, „Słownik trudności języka ukraińskiego”, „Słownik paronimów języka ukraińskiego”, „Słownik-poradnik z kultury języka ukraińskiego”, „Ekologia słowa”. Pod jej redakcją stworzono i umieszczono w Internecie zasób internetowy „Językowy kalejdoskop”. Opublikowała ponad 250 artykułów naukowych i naukowo-publicystycznych. Członkini kolegium redakcyjnego zbioru prac naukowych „Telewizja i radiowe dziennikarstwo” oraz szeregu innych kolegiów redakcyjnych. Przygotowała 7 kandydatów nauk. Przez wiele lat była przewodniczącą specjalistycznej rady naukowej na Wydziale Filologicznym Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Iwana Franki. Odznaczona Orderem Księżnej Olgi III stopnia. Wygłaszała referaty na regionalnych, ogólnoukraińskich i międzynarodowych konferencjach naukowych, w tym we Lwowie, Kijowie, Jałcie, Londynie, Moskwie, Warszawie, Wrocławiu, Krakowie i innych miastach. Wykładała język ukraiński na Uniwersytecie Jagiellońskim (Kraków) i Uniwersytecie Wrocławskim w Polsce. Działalność pedagogiczna, naukowa i ekspercka O. A. Serbenskiej ukierunkowana jest na kształtowanie wśród młodzieży studenckiej myślenia państwowego, poczucia godności obywatelskiej, patriotyzmu, zgody i porozumienia, wysokiej moralności i duchowości. Za znaczące osiągnięcia w pracy naukowej, dydaktyczno-metodycznej i pedagogicznej Rada Naukowa naszego uniwersytetu w październiku 2008 r. nadała O. A. Serbenskiej tytuł „Zasłużony profesor Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Iwana Franki”. Jubileusz doktor nauk filologicznych, zasłużonego profesora Lwowskiego Narodowego Uni-
Машинний переклад
Petro Szulha
Zdjęcia Wołodymyra Kowalczuka
Tego roku obchodzimy 440. rocznicę wydania pierwszej drukowanej książki „Apostoł” Iwana Fiodorowa. Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki z okazji tego wydarzenia zorganizowało spotkanie w Muzeum Książki i Drukarstwa, które znajduje się na terenie Ławry Peczerskiej w Kijowie. W spotkaniu uczestniczyli również pracownicy Uniwersytetu Trzeciego Wieku dzielnicy Peczerskiej w Kijowie. Spotkanie poprowadził zastępca dyrektora Muzeum Dmytro Palij, który na początku zapoznał gości z ekspozycją dawnej książki rękopiśmiennej, gdzie zaprezentowano „Ewangelię peresopnicką”, „Ewangelię ostromirową”, „Psałterz kijowski”, „Czasosłów”, „Biblię Gutenberga” oraz inne arcydzieła rękopiśmienne. Szczególną uwagę poświęcono pierwszej drukowanej książce „Apostoł” — zabytkowi o znaczeniu światowym (1574 r.). Ten pierwodruk jest nie tylko zabytkiem historycznym, ale także dziełem sztuki, w którym wykorzystano grafiki, winiety, zakończenia, ozdobne ramki, krzyżowe splatanie liter, kryptogramy oraz inne elementy. Pierwodrukarz Iwan Fiodorow angażował do pracy znakomitych artystów, rytowników, mistrzów w drewnie i metalu. Gości Muzeum Książki i Drukarstwa zapoznano również z późniejszymi starodrukami XVIII–XIX w., gramatykami Meletija Smotryckiego, Innokentyja Gizela i Pamwy Beryndy, którzy byli wybitnymi uczonymi i działaczami religijnymi swoich czasów. Dmytro Palij szczegółowo opowiedział, jak w tamtym czasie drukowano książki, zaprezentował dawne rodzime prasy drukarskie, a także technikę drukarską produkcji niemieckiej. Tutaj, w ekspozycji dawnej książki, otwarto wystawę książkowo-ilustracyjną z okazji 150. rocznicy urodzin Wołodymyra Samijlenki, a w pobliżu, obok — ekspozycję „Twórcza spuścizna Borysa Hrinczenki”. Każdy, kto odwiedzi Muzeum Książki i Drukarstwa, zachowa w swojej duszy serdeczną wdzięczność jego pracownikom za ogromny zasób wiedzy o rodzimej książce i jej wybitnych twórcach.
Машинний переклад
Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки
Snajper Leżą w Kijowie przy soborze Majdanowcy podcięci wałkami. Szlochają matki i ręce w górę Wznoszą, jak przestraszone wieki. Takiego nie było jeszcze na Ukrainie, Żeby zek z istotą wodzowskiej pychy Wziął karabin (lornetkę na karabinie) I, niczym złodziej, wyszedł na dachy. Jego widzę i światu odkryję: To — snajper, to — tituszek prezydent. Strzela on w głowę i w szyję, Gotuje panu Putinowi prezent. Po dachówkach pełza, niczym kobra, Chowa się za kominów osłonę. Nakradzione majątki i dobra Ratuje strzałami w młode skronie. On mści się na narodzie za niepokorę, Za to, że wstał i w niewolę nie poszedł… Płonie w Kijowie przy soborze Po dawnych kamieniach rozlana krew. Strzela długo. Zmęczył się. Dość. Upadł, niczym niewinne gołębiątko, I schodzi on na ziemię, niczym parch, Żeby wyjść znowu na swoje koła. Nie kuś się na negocjacje, Z wrogiem swoim, narodzie mój: On — trup, ale twoja nie zabita boleść; On — trup, ale ruchliwy jeszcze, jak żmija. Trucizna jeszcze żyje w gadzim ciele, Lecz my wstajemy z rąk, a nie z kolan. Byliśmy u tego pana na celowniku I słyszeliśmy kuli świst i śmierci dzwon. My, łagodni, święci, szaleni, Wszyscy pomrzemy, w wyznaczonym czasie, Tylko ci nie umrą, co na Majdanie zabici W Kijowie, w stolicy na Dnieprze. 22.II.2014. Głos Powiedział Pan: “Nie płacz i nie szlochaj, Bo wskrzeszę zabitych przedwczoraj, — Ale wtedy z Moskwy w twój rodzinny kraj Powróci dyktatora poczwara”. — “Nie trzeba!” — krzyknąłem i cicho zamilkłem, I Bogu odważyłem się powiedzieć, Że wstyd mi wśród żywych Nad grobami braci stać. I znowu głos był z głębi duszy: “A ty nie stój, bierz się do roboty Miecze ostrz i naostrz lemiesze, Lecz nie chwal swoich płaczliwych cnót. Wpatruj się w narodu swego oblicze, W wyzwoleńczą, obmytą krwią broń… Mały wróg wasz na wieki zniknął, Wielki — zasłonił się maskaradą. Ta zwodnicza cisza — jeszcze nie cisza, To zwycięstwo — jeszcze nie zwycięstwo. Czeka was tradycja straszna — Wojna przy władzy progu. Wy — naród poetów i wodzów, I jęczy wasze serce, przez was samych bite, Lecz światem czas nowy zawładnął — Nauczcie się sami siebie kochać! Nałóżcie na ambicje uzdę, Nie rwijcie się wszyscy gromadą do pektorału!” Słyszałem ten zew, i mimo wszystko z żalu Cicho płakałem, żeby nie słyszał Pan. 24.II.2014 Mykoła PETRENKO Świeca z Czernieczej Góry na Majdanie Niechże serce pragnie, prosi Świętej prawdy na ziemi!.. Taras Szewczenko O jak my czekamy, grupując się w klucze Odbolanych w pragnieniu pielgrzymek!.. Nasz czas — samozapłon świecy, Nasz czas — kiedy czynią modlitwę moce. Nasz czas — kiedy spływa krew z ran, Jaśnieją stygmaty, rwie się duch do broni: Nie darmoż my jednoczyliśmy się na Majdan Szukać prawdy — prawdy przenajświętszej. I już — jasny archanioł przy mieczu, I my, przedwiecznej wierności podlegli: Nasz czas — samozapłon świecy, Nasz czas — kiedy wstają z grobów polegli. Wrzypie wściekłość i dawny strach zniknął, Stąpa z gór Pokrowa jasnowietrzna. O jak my czekamy gromów z jasnych niebios, I żeby dusza u każdego rozkwitła! Jednakże my nie ślepliśmy w nocy, Zeszłszy się do Kobzarskiej mogiły: Nasz czas — samozapłon świecy, Lecz tak, żeby nasze dusze zaiskrzyły! Hartujmyż je, hartujmy w modlitwach, W ciężkim trudzie, twardym prawdziwym słowie: Już wzlata w niebo wieszczy ptak, Już serca jaśnieją dla miłości. To my, którzy jednoczymy się w klucze, To my, którzy grupujemy się przy broni: Nasz czas — samozapłon świecy, Nasz czas — dla prawdy, prawdy przenajświętszej! Nadija PAWŁYSZENA * * * My już nie ci… Majdan przekuł Nam wolę, dusze, zbolałe serca. My zdobyliśmy tę prawdę i ogień, Z którymi idą do samego końca! I każde słowo, powiedziane w walce, To miecz i sąd dla tych, kto nie zrozumiał: My LUDZIE już, nie bydło, nie niewolnicy, Naród, który wolę w wojnie zdobył! 21.02.2014 Zdjęcie Serhija Marczenki PRZEDPŁATA—2014 PRZEDPŁATA—2014 Koszt przedpłaty Koszt przedpłaty (z dostawą i kosztami pocztowymi): (z dostawą i kosztami pocztowymi):
Машинний переклад
Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” imienia Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracyjne KV nr 4066 z 02.03.2000 r. Szef-redaktor Pawło MOWCZAN Redaktor naczelna Lubow HOŁOTA Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA (przewodnicząca), Jarema HOJAN, Pawło MOWCZAN, Ołeksandr PONOMARIW, Iwan JUSZCZUK Zastępca redaktora naczelnego Jewhen BUKET 279-39-55 Zastępca redaktora naczelnego ds. produkcji Natala SKRYNNYK 278-01-30 (tel/faks) Sekretarz odpowiedzialna Iryna SZEWCZUK Dział tematyki społecznej Petro ANTONENKO 279-49-47 Dział pracy proświtańskiej Nadija KYRIAN 270-55-57 Dział kultury Mykoła CYMBALUK 279-49-47 Dział korekty Tetiana SZCZERBAK Iryna STELMACH 278-63-69 Skład komputerowy Iryna SZEWCZUK Wołodymyr ŻYHUN 278-63-69 Redaktor dyżurny Nadija KYRIAN Księgowość 279-41-46 Adres redakcji: ul. Chreszczatyk, 10-B, m. Kijów, 01001 E-mail: slovo_prosvity@ukr.net http://slovoprosvity.org http://prosvitanews.org.ua Wydrukowano z gotowych fotoform w spółce z o.o. „Polihrafcentr” w środę. Nakład ogólny w lutym — 14 800 Korespondencja z czytelnikami — tylko na łamach gazety. Odpowiedzialność za wiarygodność informacji ponoszą autorzy. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów. Redakcja nie zawsze podziela poglądy swoich autorów. Przy wykorzystywaniu naszych publikacji powołanie się na „Słowo Proświty” jest obowiązkowe. I n d e k s g a z e t y „Słowo Proświty” — 30617
Машинний переклад