Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Moskale — źli ludzie I w XXI wieku czynią nam krzywdę

Слово Просвіти, №14 за 2014 рік

Stepan Wowkanycz. Zakończenie. Początek na str. 1. Ale mimo wszystko, choć nasz nowy wróg ma wielkie doświadczenie w kłamstwie, zamykaniu zagarniętych ziem na „system wentylu”, truciem przeciwników — trzeba się dogadywać. Putini przychodzą i odchodzą, moskale się zmieniają. Historia wprawdzie się powtarza, ale jej lekcje trzeba brać pod uwagę. Wszak Bismarck miał rację, gdy ostrzegał, że umowa z Rosją nie jest warta papieru, na którym została napisana. Jednak Kuczma w Budapeszcie wielkiego integratora Niemców nie usłyszał. Tym bardziej, choć teraz jesteśmy zobowiązani wypracować jasny model naszych porozumień. Będzie on fiński, japoński, gruziński, białoruski, ale nie asymilacyjno-zaborczy, postimperialno-totalitarny i globalizacyjno-ujednolicający. Musi on być dobrosąsiedzki, równopartnerski i poważnie zabezpieczony twardymi gwarancjami naszego narodowego bytu przez trzecie autorytatywne potężne kraje lub wojskowo-polityczne sojusze. Zapewnienie gwarantami naszej suwerenności — to zasadnicza zasada wszystkich porozumień. Jednak nikt nie zagwarantuje bezpieczeństwa, jeśli sami nie będziemy się bronić. Nie mamy dokąd wyjeżdżać: utrata ukraińskości, rodzimego języka, ziemi obiecanej — to śmierć dla narodu. Marka „moskal — brat tolerancyjnego Ukraińca” — to kłamstwo wiecznie nienasyconego, a zatem nieposkromionego ordyńca, którym nas karmili. Bielmo z oczu spadło. Nadzieję trzeba pokładać przede wszystkim we własnych siłach i zasobach. Co więcej, trzeba obronić nie tylko Ukrainę, ale i ukraińskość w zrusyfikowanej przestrzeni informacyjnej, ukraiństwo, krymskich Tatarów oraz inne mniejszości narodowe na tymczasowo okupowanej „naszej — nie swojej ziemi”. Nie nasza wina, że dzisiaj Ukraina jest w stanie wojny z byłymi rzekomymi braćmi. W niebezpieczeństwie jest nie tylko przyszłość narodu, ale i jego byt w ogóle. Trzeba to poważnie uświadomić sobie i należycie działać. Jeśli gwarant odmawia rozmów, to może na pomoc wezwać moralne światowe autorytety, mądrych ludzi z Ukrainy i Rosji, uczonych, księży, artystów? Jeśli Moskwa nie wierzy łzom, to może zareaguje na rozum. Nie wszyscy są „szaleni” czy przejedli się „moskiewską lulką”, wyhodowaną nie tylko w „niemieckich szklarniach”, ale i szczodrze podlaną atramentem wychowanków Akademii Kijowsko-Mohylańskiej. Jasna sprawa, Ukraińcy powinni być ostrożni, czujni i nie zapominać historycznych lekcji dawnych perejasławskich i nowych charkowskich porozumień. W tym planie na Południu i Wschodzie Ukrainy staje się łatwiej, bo maska „starszego brata” została zrzucona. To nas nie tylko zjednoczyło przeciwko wrogowi, który się zdemaskował, ale i wzywa wspólnotę do pamiętania, że każdemu pokoleniu Ukraińców Moskwa obowiązkowo przynosi jakąś próbę. Jednym — ciężkie skutki miłości ze zdradzieckimi moskalami, innym — ostrzeżenie dotyczące moralnego imperatywu zachowania jedności i całości ziem Ukrainy, bezpieczeństwa państwa, rozwoju narodowej, religijnej, językowo-kulturowej tożsamości, ochrony prawdy w informacyjnej (i nie tylko) przestrzeni, w historii, semiotyce otoczenia, potrzeby szerokiej socjalizacji idei narodowej, edukacji, nauki, patriotycznego wychowania młodego pokolenia itd. Tutaj są dwie rzeczy, z którymi Moskwie pogodzić się jest niezwykle trudno. Po pierwsze, z Ukrainą jako samodzielnym państwem i nie z promoskiewskim rządem, Cerkwią Lokalną, wreszcie, z narodem jako odrębnym, samowystarczalnym, z jego własną kulturą, zwłaszcza z rodzimym odrębnym językiem, a nie składową „jednego wielkoruskiego języka”. Po drugie, z Kijowem jako centrum mitologii rosyjskiego tworzenia państwowości, „skąd poszła ziemia ruska”, jako ojcem „miast ruskich”, który, „naturalnie”, nie może być poza granicami Rosji. W innym przypadku Imperium Rosyjskie traci historyczno-ideologiczną podstawę, uzasadnienie i legitymizację swojej „braterskiej starszyzny” w stosunku do Ukrainy. Te rzeczy przede wszystkim trzeba mieć na uwadze podczas rozmów z imperialnie ambitną Moskwą. Ta imperialna ułomność nigdy nie dawała Moskwii, jej carom, carycom i carewiczom spokoju. I będzie ona jawnie lub niejawnie obecna we wszystkich pretensjach dzisiejszej Moskwy oraz w syndromach jej kremlowskich karłów. I to, że ci ostatni pozwalają sobie według własnego zaborczego uznania przekrawać mapę Europy, świadczy: nie wszystko na świecie jest w porządku. Z systemem bezpieczeństwa, z psychiatrią — również. Po bolszewickim ludobójstwie głodem na Ukrainie, deportacji narodu krymskotatarskiego, rozstrzeliwaniach na Majdanie mówić o zagrożeniach dla rosyjskojęzycznych — to wierutne kłamstwo, dalekie od choćby odrobiny zdrowego rozsądku i współczesnych realiów. Świat się nie nabrał, ale ile potrzeba jeszcze ofiar, aby nie pozwolił on Moskalowi nawet otworzyć ust i aby nastąpiła kara za popełnione zbrodnie? Świat potępił nazistów Trzeciej Rzeszy, ale anszlusy nie ustaną, dopóki nie będą sądzeni restauratorzy zbrodniczego imperium zła, którzy nie pozwalają mu odejść w niepamięć. Właśnie wynajęci przez nich, uzbrojeni i zdesantowani tituszki pełnią rolę nazistowskich zbirów, bronią „poniżonych rosyjskojęzycznych”. Zważywszy na to, zawierając porozumienia, nie należy zapominać o prostej prawdzie: Rosja nadal pozostaje jednym z najbardziej nieprzewidywalnych krajów świata w kwestii zagospodarowania zagrabionych nowych czy utraconych przez imperium zła terytoriów. Jest ona wiecznie „zaniepokojona”, nijak nie może dojść do siebie po Puszczy Białowieskiej — nie jest zdolna uformować własnej filozofii rozwoju czy strategii państwowego „urządzania się”. Co więcej, do organizacji poimperialnego „ruskiego miru” ponownie angażuje upaństwowiony Kościół, całą sieć czekistów, szpiegów i komunistycznych piątokolumnowców, system gospodarczy Unii Celnej, rządowych koczubejów oraz elementy asocjalne. Dlatego wszelkie sojusze z nią muszą być zawierane pod nadzorem potężnych organizacji międzynarodowych i sojuszy wojskowo-politycznych, które nie tylko podczas anszlusów wyrażałyby głębokie zaniepokojenie, ale mogłyby bezczelnej przemocy, wojnie informacyjnej i cynicznym kłamstwom agresora przeciwstawić adekwatną siłę militarną i zdecydowanie powstrzymać jego zbrodnicze działania. Przy zawieraniu umowy nie należy lekceważyć już tradycyjnych ostrzeżeń orędowników ukraińskiej idei narodowej dotyczących zagrożeń ze strony Moskwy. Przede wszystkim państwowotwórczych myśli wybitnych przedstawicieli ze Wschodu i Południa Ukrainy. W szczególności chodzi o wybitnego charkowianina Jurija Szewelowa, Mykołę Chwylowego. Ten pierwszy bez wahania nazwał trzech największych wrogów realizacji idei naszej państwowości: Moskwa, ukraiński prowincjonalizm i koczubejstwo. Drugi wskazał czynniki i drogi wcielenia idei narodowej: „Dajesz inteligencję!”, „Precz od Moskwy!” i „Dajesz Europę!”. Te refleksje nie straciły na aktualności ani w czasie podpisywania umowy gazowej w Moskwie z Putinem w 2010 roku, ani Porozumień Charkowskich w 2011 roku, ani przy odmowie podpisania w Wilnie umowy stowarzyszeniowej Ukrainy z UE w 2013 roku, ani w teleprzemówieniach z Rostowa zbrodniczych zbiegów. Wymienione ostrzeżenia będą aktualne także podczas wyborów prezydenckich 25 maja tego roku (i nie tylko). Musimy częściej się do nich odwoływać, a nie nadużywać przedwojennych ideologów nacjonalizmu z Zachodniej Ukrainy jako platformy zniewolonego narodu. Jeśli do tej pory nie wypracowaliśmy duchowo-intelektualnego systemu ideologicznego wsparcia naszego państwowotwórstwa, to przynajmniej częściej i umiejętniej korzystajmy z prostej Dowżenkowskiej formuły budowy państwa narodowego: „Jeśli nacjonalizm to miłość do Ojczyzny, to ja jestem nacjonalistą”. Kropka. Nawet w okresie walk wyzwoleńczych UPA czołowe stanowisko w Ukraińskiej Głównej Radzie Wyzwoleńczej zajmował pochodzący z Połtawszczyzny — Kyryło Osmak, a nie, powiedzmy, Roman Szuchewycz. Jeszcze długo D. Doncowa na Południu Ukrainy będą postrzegać lepiej niż St. Banderę. I na koniec, przestrzegajmy prostej zasady etyki chrześcijańskiej: nie rzucajmy pereł przed wieprze. Powiedziano, świnie i perły zniszczą, a potem i was rozszarpią. Czyż nie wystarczy przestrzegać nowej socjohumanistycznej paradygmatu rozwoju społecznego, który jest biwalentny zarówno wobec człowieka, jak i narodu. Jego wizja jest jasna: nie może być wolny człowiek, dopóki zniewolony jest jego naród. Wszystko, co rozpatruje się „poza ramami narodu”, nauczał Iwan Franko, jest albo faryzeizmem, albo próbami poprzez wzniosłe rozmowy o człowieku oddzielenia siebie od konkretnej miłości do własnego narodu. Nie zajmujmy się pokazowym ugodowstwem. Może nie w porę było w Radzie Najwyższej uchylać ustawę Kołesniczenki-Kiwałowa, ale nie myślmy, że jest ona główną przyczyną putinowskich desantów na Krym czy polityki desobornizacji Ukrainy. Jej „dekompozycja” to dawny dywersyjny produkt kreatywności wysokopłatnych kremlowskich technologów i domorosłych ukrainofobów. Znaleźliby dziesiątki innych zaczepów, a jeśli nie, to wysunęliby jakikolwiek pretensjonalny powód na wzór egoistycznie zachłannego wilka imperialnego wobec niewinnego jagniątka z bajki Kryłowa: „Ty winien jesteś już tym, że chce mi się jeść!”. Mówiąc krótko, nam, wilkom-wielkorusom, aby panować, trzeba dobrze jeść, pić i odpoczywać! Do tego potrzebne są Naddniestrze, Abchazja, Osetia Południowa i… Krym. A potem Słobożanszczyzna, Ługańszczyzna, Chersońszczyzna? Wszystko to dla pasa „bezpieczeństwa od agresywnego NATO”. A może przydałaby się i „zagrażająca” dla „całej postępowej ludzkości” — Nadbałtyka? Polska? Jeśli tam w Europie ograniczają się do głębokiego oburzenia, sankcji przeciwko nuworyszom, to dlaczego nie zwiększać swoich imperialno-szowinistycznych apetytów. Próba pierwsza — Abchazja. Druga, jeszcze skuteczniejsza — w centrum i na oczach całej Europy zabrali Krym — bez strzału, bez kary. Czym dla drapieżnika jest ludzkie potępienie za aneksję Krymu, Hołodomor czy deportację całego rdzennego narodu? Kto następny? Półwyspu od Korei Północnej tak po prostu nie zabrać! Czy my, czy my sami siebie znów zdradziliśmy? Gdzie jest narodowa elita, liderzy narodu? Dlaczego wszędzie się spóźniamy, dajemy się oszukiwać? Nie, zaprzeczycie Państwo: ciężko chorą Julię bardzo operatywnie zwolniono i nadzwyczaj szybko wyleczono. Jak ona mocno, jak mówią nasi sąsiedzi, opanowała fotel w programach Sawika Shustera — być jej Prezydentem Ukrainy. Niebiańska Sotnio, za kogoż poświęciłaś życie?! Czyż nie Szewczenko już pytał: Jezu Chryste, za kogoż Ty zostałeś ukrzyżowany?! I już naprawdę na koniec. W roku Szewczenki ośmielę się przytoczyć nie tylko jego ultimatum dzisiejszym okupantom Ukrainy: „Opanujcie się, bądźcie ludźmi, bo biada wam będzie. Ciężka biada. Zwodźcie dzieci i brata ślepego, zwodźcie siebie, obcych ludzi, lecz nie zwodźcie Boga!”. Ale nasi północni sąsiedzi ani na sąd Boży, ani na Europejski nie zważają. Aby naszego niebiesko-złotego nieba i ziemi nie rozrywali okupanci, nie było nowego ognia i nowych ofiar, niech każdy dziś zrobi to, czego od niego wymaga Soborna, Ukraińska, godna Człowieka i Narodu Ukraina. Do tego, najwyraźniej, dziś skrajnie potrzebne są trzy rzeczy. Po pierwsze, niech wszyscy patriotyczni kandydaci na prezydentów, z sił narodowo-demokratycznych — obowiązkowo, nie tylko w studiach telewizyjno-radiowych przesiadują, a powtórzą czyn i wybór W. Kliczki. Po drugie, niech my, wyborcy, będziemy tak aktywni i świadomi, aby wspomniany wybór dotyczący przyszłego Prezydenta Ukrainy — poprzeć i zrealizować już w pierwszej turze. Po trzecie, niech obecny rząd zrobi wszystko co możliwe i niemożliwe, aby ogólnonarodowego głosowania nikt nie mógł zerwać, a proces wyborczy odbył się w terminie, wolnie i bez naruszeń demokratycznych standardów europejskich. Wtedy nie będzie wyrzutu w spojrzeniach ani Szewczenki z portretu na Euromajdanie, ani ze zdjęć Niebiańskiej Sotni. Niech tak będzie! Tego błagają żywi, umarli i jeszcze nienarodzeni! Myślmy globalnie — twórzmy dobro dla Ukrainy jak najaktywniej wszyscy razem i każdy na swoim miejscu pracy! Stepan WOWKANYCZ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин