Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗
NA KOLANACH PRZED FANNY ARDANT
Слово Просвіти, №16 за 2004 рік
REPLIKA Trzeciego kwietnia 2004 roku, w południe w holu hotelu „Premier Palace” zebrał się spory tłum, byle jak ustawiony w hałaśliwą kolejkę. „Oj – pomyślałam przy wejściu – czyżby tak drobiazgowo-biurokratycznie sprawdzali akredytacje?”. Okazało się, że to kolejka dziennikarzy do windy – tabliczki informowały: „Konferencja prasowa z Fanny Ardant na 8 piętrze”. Na szczęście wyłożone dywanami schody były niedaleko, a chęć zajęcia wygodnego miejsca, by jak najlepiej obejrzeć i usłyszeć wymarzoną aktorkę, pomogła wejść na ósme piętro pieszo. Przeczucia, jak to mówią, mnie nie myliły. Gwiazdy kina jeszcze nie było, jednak operatorzy, niewzruszeni niczym wojsko przed bitwą, stali dwa metry od stołu z mikrofonami. Za nimi – rzędy krzeseł dla dziennikarzy. Telekamery na wysokich statywach wypełniały przestrzeń między plecami operatorów… Ani namowy, ani przekonywania, ani groźby organizatorów nie pomogły uporządkować miejsc dla prasy, jednak wszelkie spory natychmiast przerwało pojawienie się Fanny Ardant w towarzystwie radcy ds. kultury przy Ambasadzie Francji Oliviera Guillaume’a, odpowiedzialnego za badanie rynku krajów Europy Środkowej i Wschodniej Unifrance Joëla Charona, a także dyrektora generalnego festiwalu filmowego „Mołodist” Andrija Chałpacziego. Bardzo szybko dziennikarze potrącili operatorów i stanęli z nimi ramię w ramię. A fotografom udało się przecisnąć do przodu i całą konferencję prasową filmować Fanny Ardant, stojąc przed nią na kolanach. Mademoiselle, czyli panna Fanny Ardant, otwierała „Francuską wiosnę na Ukrainie” słowami: „Aktorka zawsze jest pełna wątpliwości. Aktorzy poruszają się w ciemności, a największym szczęściem dla nich jest przeżyć wdzięczność za swoją pracę. Dlatego jestem szczęśliwa, że jestem dzisiaj wśród was”. Pytania do Fanny Ardant dotyczyły natury aktorstwa, współpracy z reżyserami, scen w konkretnych filmach. Odpowiedzi układały się w opowieść-monolog: „Aktor to zagadka. Przyczyny, z których zostaje się aktorem, były i są nieznane. Zawsze uważałam, że bodźcem dla aktora jest przyjemność. Chociaż to prawda, że aktorzy zależą od pragnień innej osoby – reżysera. I w tym nie ma sprawiedliwości czy niesprawiedliwości – pragnienie reżysera jest niekontrolowane. Ale jeśli reżyser proponuje rolę mnie, to znaczy, że chce właśnie mnie, i już połowa pracy dla mnie jest zrobiona, bo aktor potrzebuje miłości, aktor potrzebuje ciepła, dzięki któremu się otwiera. Za każdym razem, kiedy kręcisz film u nowego reżysera, trafiasz do nowego świata, który pozwala otworzyć się inaczej. Nigdy nie pójdę do reżysera, którego uwielbiam, z zamkniętymi oczami. To najwyższy smutek – grać u wielkiego reżysera i grać rolę, która mi się nie podoba. Wolę poczekać i będę szukać czegoś takiego, co w końcu może się nie spełnić, niż pożegnam się ze swoim marzeniem. Myślę, że w sztuce filmowej lepiej kierować się swoim instynktem niż strategią. Jeśli mylisz się w strategii, to znaczy, że tracisz wszystko, a jeśli pracujesz według instynktu, to przyjemność z tego konkretnego czasu pozostanie na zawsze. Moją największą przyjemnością na urlopie jest nigdzie nie jeździć, zostawać w Paryżu i chodzić do kina. Kino dla mnie jest bez płci, bez narodowości, bez wieku. Wyrażenia „młode kino” czy „kino młodych reżyserów”, albo też „francuskie kino”, „kobiece kino” tworzą swoiste getta. Są i młodzi reżyserzy, i starzy, a czasami, niezależnie od wieku, mają taką samą mentalność. Tutaj wszystko zależy od energii, entuzjazmu, nowości. Stworzenie postaci to też zagadkowa sprawa. Już mówiłam, że mogę grać tylko tych bohaterów, którzy mi się podobają. A jeśli oni mi się podobają, to znaczy, że ich rozumiem, czuję ich emocje. Zawsze ufam swoim bohaterom. Ale to prawda, że aktor to człowiek w masce, jest on jedynie rezultatem swojej własnej istoty. Kiedy trudno ci się zebrać, skoncentrować przed sceną, to znaczy, że nagle zderzasz się ze swoimi własnymi „porażkami”. Nie wiem, czy gram jakąś postać poza sceną, ale na pewno gram. Wszystkie relacje społeczne są grane jak role. Decydujący dla mnie stał się mój pierwszy film – „Sąsiadka” François Truffauta. Dzięki niemu zostałam aktorką filmową. W tamtym czasie wszystko było bardzo zamknięte – byłaś albo aktorką teatralną, albo telewizyjną, albo aktorką filmową. Trzeba było wybierać – albo-albo. Jako aktorka teatralna uważałam, że nigdy nie zostanę aktorką filmową. W końcu to się spełniło, jak prezent. Wierzyłam we wszystkie filmy, w których grałam. Podczas zdjęć byłam szczęśliwa. Wierzę w alchemię tego, co dzieje się na planie. Czasami grałam lepiej dzięki innym aktorom. Pracując z niektórymi partnerami, można zapomnieć o kamerze. Ale są i tacy, przez których po prostu wstyd być aktorką. Początkującym aktorom mogę powiedzieć takie coś: „Kochajcie, kochajcie i kochajcie ten zawód! Idźcie naprzód tą drogą jak szaleni, nikogo nie słuchajcie – idźcie swoją drogą”. Są aktorzy, do których sukces przychodzi w dwadzieścia lat, a do niektórych – i w czterdzieści. „Zdążyć” w aktorstwie to niekontrolowana alchemia. Jedyne, co jest ważne, to uczciwość”. Aktorka umiejętnie unikała konkretnych odpowiedzi na niepoprawne pytania. Jedno z nich (Czy to prawda, że odnowił się pani romans z Gérardem Depardieu?) zmusiło Fanny Ardant do zrobienia krótkiego podsumowania: „To prawda, że Ukraińcy zawsze są na bieżąco ze wszystkimi sprawami, nie wiem, jak wy wszystko to nadążacie. Mogę powiedzieć, że Gérard Depardieu jest jednym z najważniejszych ludzi w moim życiu. A dziennikarze czasami kłamią, a czasami stają się prorokami. I OSOBOWOŚĆ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
