Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
Uświadamiając sobie własną odpowiedzialność
Слово Просвіти, №17 за 2017 рік
Cały kwiecień społeczeństwo czekało na sprawozdanie ukraińskiego rządu. Deputowani ludowi postanowili pójść na rękę członkom rządu i udali się na miesięczny urlop — sprawozdania nie ma, a rząd codziennie z ekranów telewizorów przekonuje ludzi o swoich dobrych intencjach… Mykoła HOŁOMSZA, przewodniczący Partii Politycznej „PATRIOTA” Spójrzmy na te wyniki. Za swoje największe osiągnięcie władza uważa przyjęcie przez Unię Europejską decyzji o ruchu bezwizowym dla Ukraińców. Czekano na niego prawie pięć lat. Doczekano się. Ale czy będzie mógł skorzystać z tej możliwości przeciętny Ukrainiec? Czy będzie mógł chociaż kupić bilet przy kursie euro powyżej 28 hrywien? Pytanie retoryczne. Mamy jeszcze jedno osiągnięcie — kraj wreszcie otrzymał transzę od MFW — 1 mld dolarów. Dlaczego nie możemy przeżyć bez tego nowego międzynarodowego długu? Odpowiedź jest prosta — bo nie zdobyliśmy się na radykalne i efektywne reformy, a to zazwyczaj oznacza pełną modernizację czy nawet transformację zgodnie z wymogami teraźniejszości. Agresja putinowska, okupowane terytoria, inne przyczyny powstrzymują przywódców kraju od prawdziwych modernizacyjno-systemowych procesów w nowoczesnych globalnych dynamikach. Ale jest też inna przyczyna: niechęć do złamania starego systemu zarządzania, przeciwko któremu rzekomo sami jeszcze niedawno występowali. Kredyt MFW na poziomie międzynarodowym jest uznaniem nieudolności zarządczej instytucji obecnej władzy. Dlatego społeczność międzynarodowa wystąpiła w tym przypadku jako sojusznik właśnie ukraińskiego społeczeństwa, które stanowczo opowiada się za radykalnymi zmianami w kraju. Wymogi rekomendacyjne — jako wektory państwowego postępu — od MFW są jasne i zrozumiałe, choć nie zawsze akceptowalne: obowiązkowa reforma emerytalna, aktywizacja przejrzystej prywatyzacji, reforma rolna i, w konsekwencji, początek tworzenia rynku ziemi, skuteczna reforma antykorupcyjna, reforma państwowej służby fiskalnej, monetyzacja ulg itp. Faktycznie obserwujemy przykry obraz, gdy międzynarodowa społeczność finansowa w osobie MFW przejęła zarządzanie państwem. To hańba dla państwowości na Ukrainie, ale najbardziej — dla jej kadrowo-intelektualnego kierownictwa. Instytucja międzynarodowa dyktuje nam strategię, której sami nie tworzymy, a jedynie wykonujemy międzynarodowe wytyczne. Próby rządu zatrzymania katastrofalnego spadku wskaźników ekonomicznych w ciągu ostatnich lat, niestety, nie wyróżniały się skalą, celowością czy innowacyjnością. Wzrost gospodarki o 2% w ubiegłym roku to nie sukces, a efekt adaptacji środowiska przedsiębiorczego do nowych warunków. Aktywna część społeczeństwa wyciąga siebie i państwo w ogóle z bagna ogólnopaństwowej bezczynności zarządczej i nieodpowiedzialności. Według oficjalnych danych na Ukrainie jest ponad 3500 przedsiębiorstw państwowych. Z nich pracuje połowa. A efektywnych i dochodowych jest zaledwie 30%. I ten ciężar już od lat „wisi” na budżecie państwa, a za ten zarządczy nieład płacimy w ostatecznym rozrachunku my z wami. Szczególnie niepokojący i niebezpieczny jest stan spraw w energetyce. Średni wiek aktywów energetycznych wynosi 40 lat, zużycie obiektów sięga 60—80%. Wszystko to powinno być przedmiotem pierwszoplanowej uwagi władzy, a nie tylko statystycznymi komunikatami na briefingach w Gabinecie Ministrów. Głównym tematem dla przeciętnego Ukraińca są taryfy, bo państwo nie zdobyło się na stworzenie zrozumiałego, efektywnego i jednocześnie dostępnego systemu taryfowego płynności finansowej każdego obywatela nie tylko według cyfr, ale i według funkcjonalności. Czego warta jest sama opłata abonamentowa za utrzymanie infrastruktury? Społeczeństwo żąda — pokażcie wszystkim, jak formujecie taryfy, z czego się składają, dokąd idą wpływy i w jakiej proporcji. Przejrzystość zarządzania zmienia sytuację społeczną bez dodatkowych zachęt. Ale na razie mamy dużo rozmów o europejskości — i brak jakiejkolwiek przejrzystości w polityce taryfowej. Dlaczego? Bo nie ma woli politycznej, by przezwyciężyć korupcję monopolistów, w tym także zagranicznych, która opanowała cały system państwowy. I o tym problemie ukraińskiej oligarchii władzy wie cały świat. Ministrowie spraw zagranicznych krajów „Wielkiej Siódemki”, którzy w swoim niedawnym oświadczeniu ocenili wyniki reform instytucjonalnych i administracyjnych na Ukrainie, wezwali ukraiński rząd do skoncentrowania się na najważniejszych sferach, w szczególności reformie zarządzania państwem i systemu politycznego, reformie sądownictwa, energetyki, ochrony zdrowia, decentralizacji, walce z korupcją i wspieraniu rozszerzania wolności obywatelskich. Szczególny nacisk położono właśnie na korupcyjny składnik obecnej władzy. „Wysiłki skierowane na walkę z korupcją nie powinny być wykorzystywane przeciwko społeczeństwu obywatelskiemu, które ma żywotne znaczenie na drodze reformowania Ukrainy” — zaznaczono w oświadczeniu. Świadczy to o poważnym zaniepokojeniu stanem spraw na Ukrainie i obawach tuzów polityki międzynarodowej o możliwe odejście od deklarowanych perspektyw, stagnację działalności gospodarczej i wycofywanie się z reform. Jeszcze jednym problemem, który nijak nie może wyplątać się z korupcyjnych sieci, jest tworzenie wolnego rynku ziemi. Pod hasłami troski o szczęśliwą przyszłość rolnika, władza zagania drobnego gospodarza w ślepą uliczkę, wszystkimi dostępnymi sposobami zmusza go do wyrzeczenia się myśli o własnej ziemi i poddania się na łaskę oligarchów agrarnej mafii.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
