Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
KILKA NOTATEK Z KRONIKI DNIA POWSZEDNIEGO
Слово Просвіти, №18 за 2011 рік
Mychajło SŁABOSZPYTSKYJ. Jeden z wielu symptomatycznych faktów. Rada Najwyższa Ukrainy podjęła decyzję: 9 maja, w dniu kapitulacji faszystowskich Niemiec, powszechnie w państwie wywiesić obok sztandaru państwowego czerwony sztandar nieistniejącego Związku Radzieckiego. Marazm, oczywiście, jednak istnieje wyczerpujące go wyjaśnienie. To nie tylko pragnienie naszych władców, by przypodobać się rosyjskiemu sąsiadowi, małpując jego scenariusz obchodów radzieckiego święta Dnia Zwycięstwa, ale i zwykły zew „sowka”, który nie wygasł w naszych „donieckich”. Dla nich czerwony kolor jest sto (a może i więcej!) razy bliższy niż narodowe ukraińskie barwy. Można sto razy — i z różnych stron — wyjaśniać przyczyny tego potwornego fenomenu, ale zostawmy ten temat na inną okazję. Obecnie zaś po prostu konstatujemy: „donieccy”, gotowo przyjmując zasady gry dzikiego kapitalizmu (grab wszystko i wszystkich!), w tym samym czasie pozostali ludźmi z beznadziejnie dalekiej przeszłości, gdzie władają sowieckie wartości i, jasna rzecz, sowiecka patriotyka, rytualistyka i frazeologia. Ukraina dla nich po prostu nie wyobraża się bez określenia „radziecka”, choć na głos nie zawsze się do tego przyznają. Zatem decyzja parlamentu o właśnie takim obchodzeniu z „czerwonym dniem kalendarza” i czerwonymi sztandarami była łatwa do prognozowania. Nic wyjątkowego tutaj się nie stało. To zwykły fakt istnienia i działania naszej władzy, która ma siłę narzucić go całemu krajowi. Niestety. Już pisałem, że w ciągu jakichś niepełnych półtora roku prezydenckiego reżimu Wiktora Janukowycza i Partii Regionów Ukraina została odrzucona daleko w tył właśnie w planie politycznym. W społeczeństwie są wprowadzane nowe (stare) ideały i punkty odniesienia. Plądrowana jest narodowa historia. O nas dzisiaj można powiedzieć ze wszystkimi ku temu podstawami: kraj z nieprzewidzianą nie tylko przyszłością, ale i z nieprzewidywalną przeszłością. Jeszcze dwa-trzy lata temu nasza historia była zupełnie inna, aniżeli jest dzisiaj. Właśnie historia — nie jako łańcuch wydarzeń, a jako ich odzwierciedlenie, ogólnie przyjęta w państwie recepcja. To znaczy państwo ustami odpowiednich swoich rzeczników nakazuje nam rozumieć i oceniać wszystko to, co było z naszym narodem, zupełnie inaczej aniżeli u nas to już się ułożyło według systemu narodowych wartości. Nasza oficjalna historia, czyli zatwierdzona z góry — to składowa rosyjskiej historii. Nas wielomównie zapewniają: życie Ukraińców już się polepszyło i już staje się podobne do rajskiego. Ukraińska kultura rozkwita. Jednym słowem, wszyscy władczy trubadurzy (a od nich w tym nie odstają i najwyżsi władcy) trąbią od rana do wieczora: w przeciwieństwie do „pomarańczowej” władzy my żyjemy i działamy tylko dla narodu; my budzimy się i zasypiamy ze szlachetną myślą o tym, co dobrego możemy jeszcze zrobić dla państwa ukraińskiego i dla ukraińskiego narodu!.. Takie miodowe są te słowa, że mogą im nawet uwierzyć naiwni ludzie. A wszystko w rzeczywistości, jak już powiedziano, ostro kontrastuje z tymi zapewnieniami. To tak znajome z sowieckich czasów: jedno się maluje, a zupełnie co innego się dzieje. Anatolij HRYCENKO, przewodniczący Komitetu Rady Najwyższej ds. bezpieczeństwa narodowego i obrony: — Nie widziałem swojego dziadka, który walczył i zginął w 1942 roku, wielu moich krewnych zginęło na tej wojnie. Uważam, że takie decyzje dotyczące flag — nie od trzeźwego rozumu. To musi iść od duszy. Każdy, kto walczył za Ukrainę, rozumie, że weteranów trzeba szanować. Tym bardziej, że mają już ponad 80, a komuś i ponad 90 lat. Dla nich teraz najważniejsze — nie wzburzenie, a spokój i ochrona socjalna. Oto gdzie trzeba kierować wysiłki. Dmytro PAWŁYCZKO, Bohater Ukrainy: — Jak to można nazwać rozsądną decyzją? My z tymi flagami... Charkowskie porozumienia o przedłużeniu terminu przebywania rosyjskiej floty w ukraińskim akwenie Morza Czarnego, haniebny sojusz Prezydenta i jego „ekipy” z moskiewskim patriarchą Cyrylem, który uosabia imperialną inwazję „ruskiego miru” na Ukrainę, konsekwentne niszczenie ukraińskiej duchowości, wszystkich narodowych wartości — oto realia życia w państwie ukraińskim, które coraz bardziej przestaje przypominać właśnie ukraińskie. Ono teraz w znacznie większym stopniu jest radziecko-donieckie. To znaczy dominują w nim wartości radziecko-proletariackie i potępiane są jakiekolwiek narodowe momenty. A narodowo zatroskany jednostka w ocenie obecnych władców jawi się jako wróg całej ludzkości, jako coś podobnego do faszysty. Ukraińcowi na Ukrainie stało się naprawdę bardzo niewygodnie. Każdy dzień zaczyna się nowymi i nowymi inicjatywami tak zwanego rosyjsko-ukraińskiego zbliżenia, które w rzeczywistości są scenariuszem pochłonięcia Ukrainy. W kwietniu bieżącego roku stały się szczególnie intensywne spotkania przywódców Rosji i Ukrainy. Inicjatywa w większości idzie od Rosjan. U sąsiadów zbliżają się wybory prezydenckie. Premier Putin, który zamierza zwrócić sobie prezydencki tron, rozpoczął aktywną przedwyborczą artyleryjską przygotowanie. On ma wystąpić w oczach rosyjskiego społeczeństwa jako „zbieracz ziem”. To znaczy ten, kto na smyczy przyciąga sąsiadów w sferę całkowitej zależności od Rosji. Właśnie niedalekie wybory prezydenckie zaktualizowały dla rosyjskiego Olimpu temat Unii Celnej, zaktywizowały jej tworzenie. To Putin, to Miedwiediew wykręcają ręce Janukowyczowi i K°: miejsce Ukrainy jest w Unii Celnej. Jeśli zaś członkostwo w Unii Celnej jest niemożliwe przez członkostwo Ukrainy w WTO, to Ukrainie należy wyjść z WTO. Bo tak chce Rosja. To znaczy Putin i Miedwiediew.
Każdy z dwóch władców rosyjskiego politycznego Olimpu pospieszy poinformować rosyjskie społeczeństwo, że to właśnie on przyciągnął Ukrainę do Unii Celnej. I tutaj wyłania się bardzo ciekawa sytuacja: Janukowycz i jego ekipa nie chcą do Unii Celnej, ponieważ po pierwsze, całym sercem naprawdę rwą się do Europy — tam jest ich nieruchomość, tam są ich konta w bankach, tam uczą się ich dzieci. Tam, a nie w Rosji. Oni wiedzą, co jest prestiżowe i opłacalne. Prawda, nie mieliby nic przeciwko temu, aby oni ze swoim otoczeniem byli w Europie, a reszta Ukraińców niechby była nie tylko w Unii Celnej, ale nawet w Rosji. Jednak to ze sfery nierealnego, dlatego trzeba się określić, trzeciego wyjścia nie ma. Mimo to Janukowycz próbuje usiąść na dwóch krzesłach. Jedno — WTO, integracja europejska, a drugie (aby udobruchać Putina-Miedwiediewa) Unia Celna. Ale w zmodyfikowanym wariancie. Janukowycz wymyślił formułę: 3 plus 1. Czyli Unia Celna, którą reprezentują Rosja, Kazachstan i Białoruś razem wzięte, a z nimi współistnieje Ukraina, która zarazem istnieje jako członek WTO. To nie jest po prostu wymyślne i skomplikowane, bo przypomina owo Krawczukowe „chodzenie pomiędzy kroplami”. To, co udawało się zwinnemu Krawczukowi, może nie udać się Janukowyczowi. Całkiem naturalne, że pretensje do niego mogą pojawić się zarówno ze strony WTO, jak i Unii Celnej. Z pomocą tandemowi Miedwiediew-Putin przyszedł rosyjski patriarcha Cyryl, który zaczął często bywać na Ukrainie, jakby u siebie w domu. I za każdym razem po jego przyjazdach przybywa u nas „ruskiego miru”. Temu kościelnemu generałowi nie można odmówić bezceremonialności i nachalności. Za zasłoną dymną jego demagogii kryje się cel, który bardzo trudno legitymizować jako religijny. To tylko z zewnątrz wygląda tak, że Cyryl próbuje sprywatyzować Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego. W rzeczywistości jego inwazja to skoncentrowany i zamaskowany szatami imperialny ekspansjonizm, który stawia sobie za cel całkowite pochłonięcie Ukrainy, aby nie został po niej nawet ślad. Żeby wszystko u nas było „ruskim mirem”. Nasi domowi przedstawiciele piątej kolumny — głównie Tabacznyk z różnymi podtabacznikami — już podłożyli ideologiczną bazę pod wymarzoną przez nich aneksję Ukrainy: powiadają, że Ukraina samodzielna to nieporozumienie, to nonsens, to anomalia. Możliwe, że Janukowycz nie podziela postulatów Tabacznyka, ale wygląda na to, że Tabacznyk prowadzi swoją samodzielną grę. Wydaje się tym pionkiem, którym poruszają nie z Bankowej, a z Kremla. Na Kremlu już stawiali to na Petra Symonenkę, to na Nataliję Witrenko, ale pewnie rozczarowawszy się nimi, zwrócili uwagę na wiernopoddańczego i gorliwego Tabacznyka. Oto kim można spersonalizować rosyjski projekt. Nowy rosyjski „trojański konik” w osobie Tabacznyka gotów jest ziemię gryźć pod sobą, byle nie rozczarować swoich gospodarzy. Jednak jakieś podsumowania robić za wcześnie. Przeciwwaga ukraińskich sił i Tabacznyka dochodzi do punktu wrzenia. Nieuchronnie nadchodzi rozwiązanie… I nieuchronnie może nastać chwila, kiedy władcy udadzą głębokie zdziwienie: „Naprawdę, a co ma do tego Tabacznyk?!”. I przekreślą go, żeby nie kłuł w oczy władnych oponentów. Niektórzy poczują ulgę: ot, powiadają, wreszcie rozwiązują się problemy. Choć w rzeczywistości odbędzie się zaledwie swoista zmiana dekoracji. Na miejsce jednego Tabacznyka zostanie wyznaczony inny Tabacznyk. Antyukraiński kurs ekipy Janukowycza nie zmienia się. Pejzaż po niszczycielskich porażkach sił narodowo-demokratycznych jest dość ponury i osierocony. Pozostaje tylko wiara: przegrane bitwy to jeszcze nie przegrana wojna…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
