Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Tetiana Majdanowycz Z Ukrainy cię nie wypuszczam

Слово Просвіти, №18 за 2012 рік

Tetiana Majdanowycz — poetka, prozaiczka, literaturoznawczyni, językoznawczyni, teolożka. Autorka dziesięciu tomików poetyckich, tekstów piosenek, badań z historii ukraińskiego języka literackiego, artykułów literaturoznawczych, publicystycznych, teologicznych oraz innych utworów. Przez całą jej twórczość leitmotivem przewija się marzenie o pięknej, Bożej Ukrainie: „To, co widzisz — tłum i marnienie, // Zapamiętaj: to jeszcze nie Ukraina. // To tylko grunt. Zaledwie kłącze… // A Boża Ukraina wschodzi wyżej”. Dla tego właśnie pracuje. Niedawno w Domu Pisarzy Ukrainy odbyło się jej spotkanie autorskie, poświęcone 55-leciu urodzin. Zespół naszej gazety, proświcianie, gratulują autorce jubileuszu, życzą zdrowia, twórczej inspiracji i spełnienia jej cudownego marzenia. Taras Szewczenko: przesłanie z 1860 roku „Postawię chatę i pokój… W miłości i prawdzie się ożenię…” Te zamiary, duszy pociechę, Sobie i nam jasną ulgę Posłał, niczym mocny obrus. I cicho tak dusza zajęczy Słowami czystymi, świętymi, Do Boga ja za nim zwrócę się: „Postawię chatę i pokój, W miłości i prawdzie się ożenię…” …Niech rozwidnia się między nami! Nad krzywdy i zdrady obok niech grzmi Dziecięcy śmiech — jak Boży głos. Zapomnijmy, przyjacielu, wszystko niesprawiedliwe, Zostawmy prawdę między nami. I między ruinami komunizmu, Zgliszczami hurrapatriotyzmu Wszystko inne będzie nam dane: W szczęścia wszechobecną wizę, I chleb, i radości wino! Luty, 2012 * * * Niesie słowny wał Powieści, dramaty, wiersze, A On przecież nie pisał — Zapisywali inni. Jasne tylko jedno W Nowym Testamencie Jest świadectwo o tym, Jak On na tym świecie Rysował przy wszystkich kiedyś Gałązką w kurzu, Aż póki rozeszli się Z kamieniami prawdomówni. A wszystko to, co nam I dzisiaj w potrzebie, On duchem wyprowadził Sam Aż na serca niebie. I nawet jak znajdziesz U siebie w sercu niebo, Żeby przeczytać — wpierw Chrystusa poczuć trzeba… 16.04.12 Z Ukrainy cię nie wypuszczam Z Ukrainy cię nie wypuszczam — Dopóki będę szła życiem swoim do kresu. Tyś tu bliski, niezbędny, niezastąpiony — Z Ukrainy cię nie wypuszczam!!! Ileż u nas jeszcze nieskoszonego pola… Będę Bogu modlić się nieustannie: „Jeśli jest na to i Twoja Pańska Wola, — Zachowaj go dla nas, dla Ukrainy…” Z Ukrainy cię nie wypuszczam — No trzymaj się, oto jeszcze i moja ręka… Z Ukrainy cię nie wypuszczam!.. Jeśli będzie Wola Boża też taka. Sercem, Boże, z Tobą jesteśmy jednością, I dlatego stoję na tej Nadziei-Wierze: Toż Tobie jeszcze potrzebni na Ukrainie, Kto pobożnie pragnie żyć między ludziozwierzętami. Możesz jechać do królewny-księżniczki I śpiewać pieśni ukochanej nad Dunajem, Lecz wracaj znów do naszej Ruiny, — Przyjacielu, bracie, ja cię nie wypuszczam! Czarne męki nas czekają w rodzinnym kraju, Pokuta jeszcze odwodzi od otchłani. W obce światy cię nie wypuszczam, Tylko w Boże — aż kiedyś — Jasne Dłonie. Z Ukrainy cię nie wypuszczam — Dopóki będę szła życiem swoim do kresu. Tyś tu bliski, niezbędny, niezastąpiony — Z Ukrainy cię nie wypuszczam… 20—21 czerwca 2010 roku * * * I. M. „Czy chodzisz ty przed obliczem Pańskim? — Pyta moja dusza twoją. — W tę chwilę przejasną… toż ciebie dzisiaj Spotkałam ja w Niebieskim Raju? W Rozbłyskach Prawdy — wytrwać ciężko, Twoja dusza była czuła, jak ptaszyna, Ale trzymała się na niewzruszonej opoce — Na wierze przeswiętej i miłosierdziu…” A ty mnie jakby i nie słyszysz: W zadumie cały, w sprawach — w sobie, Tak jakby i dotąd, zaiste, W Królestwie Bożym w myślach wędrujesz. Niebieski promień woła wzrok w górę, I tam w serce wpisuje Pan: „Nie wątp — on ze Mną obok, Nie bój się i od Mnie nie odchodź. Ja główne ci powiem na pewno: Pognębiwszy męki złe i dni niedoli, Błogosławione spotkanie w Dłoniach u Mnie W czas błogi — przed obliczem Pańskim!” 17—18.03.2010 Żniwa Niech, uśmiechając się, kłaniają się tobie gwiazdy… …I wszystkie twoje, nawet najmarzycielskie, myśli Nadzieja z Wiarą — Miłością radośnie natchnione! (I. Moisejenko. „Na płatkach mandragory”) Nad polem dawnym srogi wiatr wieje — Znowu zdrada, i bezczeszczenie, i kłamstwo. Miłość sama — bez Wiary i Nadziei Powoli żyto Boże żnie każdego dnia. W końcu zmęczyły się Wiara i Nadzieja, Wróciły do Ojczystego domu za horyzont. Tylko Miłość zbiera, jak umie, I wysoki, i poległy urodzaj. Z weselem w sercu Boga woła, Wszystko trudzi się, na ile sił starczy. Ziarno Pańskie, wieczne i tegoroczne, W wyciągnięte dłonie podaje. Miłość milczy — bo coż komuś mówić, Jak i Nadzieja, i Wiara odeszły? … Czyż one jeszcze wrócą kiedyś? Oto — chwała Bogu — radość! — jest co żąć W palące dni zniewagi i huli. 24—25 kwietnia 2010 roku Ja nie modlę się za ciebie Cicho spada niebo Wczesnym deszczem na rolę… Ja nie modlę się za ciebie, Ja cię po prostu kocham. To łaska Miłości, To tylko nam dane, To tylko nasza w pełni Czasza, napełniona winem. Gdzie my jednością oboje, Wiecznej radości istota: Tam nie błagają o miłość — Duchem miłości żyją. Serce świta milcząco… Ty pomodlić się prosiłeś? Tam, gdzie my oddychamy razem, Po prostu brak słów. Tam zamilkły proroctwa, Ucichły cymbały milczące, Tam tylko łaska Boża, Tylko bezgraniczna Miłość. Tak, jak pisał do Koryntian Duchem apostoł Paweł Pierwsze i do nas przesłanie: „…A ponad wszystko — Miłość! Ta, co swego nie szuka, Ma z kolców wieńce, Wszystko w cierpliwości przyjmuje Aż do ziemskiego końca”. …Szczęścia skrawek ciepły Po raz kolejny na dwoje dzielę: Ja nie modlę się za ciebie, Ja cię po prostu kocham. 07. 11. 2009 * * * Tę Miłość, co czule świeci, Leje się i leje z wysokości, Co jej ustami pić, — Ani sprzedać, ani kupić, Ani zgubić, ani znaleźć Nie mogliby ani ja, ani ty. Ani odebrać, ani zasłużyć, Tylko twarzą w twarz radować się, Tylko wiecznie z nią żyć… Serce uczy się cenić, Jak nam chleb jej spożyć, Duchem w ducha we dwoje wejść, — W tę Miłość, co czule świeci, Leje się i leje z wysokości!.. 3—4.12.2009 * * * Nie dla siebie i nie w sobie — Ja kocham ciebie w tobie: To i dla mnie samej cud nad cudami, Ja i nie wiedziałam, żeby ktoś tak kochał. Między tobą i mną — Bóg, Między tobą i mną — Miłość. W niej nie ma ani porywów, ani zła, Ja bez niej sama bym nie zdołała Nie dla siebie i nie w sobie, A kochać ciebie — w tobie. Ani smutków w niej, ani westchnień, Tylko bezmiar sekund-kochań. Cichnięcie myśli i rozmów, Głębiej i głębiej wdychanie-miłość. No a wydechu — po prostu nie ma, Więc o tym i mówić daremnie. Tylko rękę ręką dotkniesz… Ty siebie, jak i ja, oddajesz, — W tym samym światłogniu Kochasz ty i mnie we mnie. Między tobą i mną — Bóg, Między tobą i mną — Miłość. Nie dla siebie i nie w sobie, Ja kocham ciebie — w tobie… 17.11.2009 W pętli łżedemokracji Od Donu — aż za Karpaty, Zza Desny — po Dunaj… Ciebie różnie nazywać: Ruś, Ukraina, kraj… Cóż to, siostry i bracia, Wszędzie taka nienasytość?! W pętli łżedemokracji Spójrzcie — Ukraina wisi. Jak mi nie zawyć, Jak nie skłonić się w proch? Rodzona moja! Tyś matka… Przyjaciółka… córka… siostra… Czemuż znieruchomiali wokoło?! Szybciej wyjmujmy z pętli… Niech już takiego nigdy Nie będzie na naszej ziemi. To stało się z nią jeszcze za wczesna… Dokądże jej lecieć — bez skrzydeł?! Nie powie łagodne pocieszenie I nie zerwie się na krzyk. Posłała starszych z domu Po dalekich światach dzieci. Znane i nieznane — Nikt nie zatrzymał, jak na to. Znowu po Szewczenku bracia Biją się i kwasi nosy, A w pętli łżedemokracji Gdzieś Ukraina wisi… Zostały i mniejsze dzieciątka, Niemało ich u niej wyrosło. Któż im pogładzi główki, Któż pocałuje czoło? Tam poza szkołą znowuż, Widzę, stoją chłopcy: Piwo, papierosy, narkotyki, I szturchańce, i przekleństwa. Co dla nich nasze ikony, Świątynie, i światło książek, Najlepsze na świecie prawa, Których nie wypełnia przecież nikt?! Na samobójczych przekleństwach Dni nasze gorzko miesza: Kupiona ochlokracja I głosy “przeciw wszystkim”. Łzami palącymi płaczę, “Wybacz nam!” — Boga błagam. Jakaż ona nieostrożna… Jak jasno ją kocham… Tylko modlitwy stokrotne Zdołają ten ból ugasić: W pętli fałszywej demokracji Rodzima Ukraina wisi. Ty nasze winy znasz — Ślepe bez miłości dzieła!.. Ależ Ty w biedzie nie zostawiasz I tych, u których wiara mała. Według zwyczaju odśpiewajcie ją, Lecz przygnębionego ducha podnieście, W splotach fałszywej demokracji Duszą zdołajcie ożyć. Musimy znowu, ludzie, Wznosić dom od zera, Lecz Bóg obiecał, że będzie I niebo nowe, i ziemia! 30.11. 2011; 23.03.12

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин