Сторінка · с. 13сторінка оригіналу ↗
ZŁOTY ORFEUSZ, KTÓRY ŻYJE W SERCU
Слово Просвіти, №23 за 2004 рік
Kiedy troskliwe dłonie chórmistrza dotykają go i on się budzi, kiedy zaczyna śpiewać i widzi, że jego śpiew cieszy wszystkich wokół, wtedy możliwy jest cud. Tak dzieje się podczas zamknięcia corocznego festiwalu dziecięcego śpiewu chóralnego „Złoty Orfeusz”, który już po raz czwarty odbył się w Kirowohradzie. Bo czyż nie jest cudem, gdy w sali filharmonii obwodowej przy akompaniamencie orkiestry symfonicznej szkoły muzycznej uczestnicy 22 chórów wspólnie wykonują „Muzykę” Kalniņša? Emocje przepełniają serca i w tych chwilach uniesienia tworzy się cud, kiedy w dziecięcych duszach, na oścież otwartych na to, co piękne i wzniosłe, pojawia się ochrona przed tym, co brudne, cyniczne i prymitywne, czym niestety dzisiaj przepełniona jest przestrzeń informacyjna i muzyczna. „PODZIEL SIĘ MUZYKĄ Z INNYM…” Pomysł i projekt festiwalu należą do kierownika chóru miejskiego, zasłużonego działacza sztuki Jurija Lubowycza. Osiągnąwszy dość wysoki poziom w pracy ze swoim zespołem i za każdym razem odczuwając ten bezmiar emocji, pozytywnej energii, duchowego uniesienia, dyscypliny świata duchowego człowieka, które daje śpiew chóralny, chciał przekazać to innym. Ale przekazać nie tylko wykonaniem, brzmieniem zespołu, którym kieruje, lecz także uczestnictwem w tworzeniu, narodzinach tego dźwięku. Elias Canetti w swoim traktacie „Masa i władza” nazywa dyrygenta podczas wykonywania muzyki władcą świata. Inicjując festiwal dziecięcego śpiewu chóralnego „Złoty Orfeusz”, Jurij Lubowycz przemieniał w takiego władcę każdego uczestnika festiwalu. Już dzisiaj festiwal dąży do rangi ogólnoukraińskiego. Praktycznie co roku jego uczestnikami stają się chóry dziecięce z innych miast — Czerkas, Odessy, Dniepropetrowska, Mikołajowa. CHÓR? CHÓR… CHÓR! Udział w chórze szkolnym, niestety, do tej pory dla wielu dzieci nie był czymś atrakcyjnym i pożądanym. Nawet w dziecięcych szkołach muzycznych, gdzie chór jest przedmiotem obowiązkowym, nie wszędzie traktuje się go jako ciekawe, pasjonujące zajęcie. „Złoty Orfeusz” zmienił tutaj wiele. Trzy nominacje (których, nawiasem mówiąc, początkowo nie było) — młodsze klasy dziecięcych szkół muzycznych, starsze klasy DSM oraz chóry szkół ogólnokształcących — wprowadziły element rywalizacji, zdyscyplinowały i stymulowały do aktywnej twórczości nie tylko uczestników chórów, ale także wielu ich kierowników. W rezultacie podnosi się jakość wykonania, następuje poszerzenie repertuaru. Wielu nauczycieli muzyki zauważa, że chęć dzieci do zajmowania się chórem wzrosła. „Złoty Orfeusz” kategorycznie zmienił stosunek dzieci do chóru. Każdy uczestnik festiwalu najwyraźniej odczuwa własny udział w tworzeniu jego ogólnej harmonii, a zatem i w jego inicjatorze oraz organizatorze Juriju Lubowyczu, starając się osobiście przywitać z nim. W tym roku Grand Prix „Złotego Orfeusza” zdobyli odesici. Ale nie w nagrodach właściwie rzecz, a w złotym Orfeuszu, który żyje w każdym dziecięcym sercu… Switłana OREŁ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
