Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
Kowalenko Klepe…
Слово Просвіти, №23 за 2011 рік
Prowadzenie spraw urzędowych i dokumentacja przedstawicielskiej i wykonawczej władzy — wszystko musiało przejść na język sąsiedniego państwa (choć i wcześniej ukraińskiego tam było niewiele). Ta sama władza zobowiązała się zapewnić wykonanie uchwalonej antykonstytucyjnej, antypaństwowej decyzji. Słabe protesty ukraińskich partii demokratycznych i organizacji społecznych niczego nie dały. Choć na to mieli dostatecznie wiele możliwości prawnych, organizacyjnych i finansowych. Nie do porównania z możliwościami pojedynczego obywatela. Ale Wołodymyr Kowalenko nie liczył się z niczym. Bo sumienie i honor człowieka, jego państwo, ponad wszystko.
Ще w 1996 roku wniósł był pozew do Charkowskiej Rady Miejskiej w sprawie jej bezprawnej decyzji „O stosowaniu Konstytucji Ukrainy i Ustawy USRR »O językach w Ukraińskiej SRR«”. Ona, w zasadzie, była zapowiedzią niemal analogicznej, z 2006 roku. Wówczas, we wrześniu 1999 roku, Sąd Rejonowy Frunzeński w Charkowie uznał decyzję za bezprawną i zobowiązał radę miejską do jej uchylenia. Zresztą to zrozumiałe: zgodnie z postanowieniami art. 26 i art. 59 Ustawy „O samorządzie terytorialnym na Ukrainie” ta kwestia nie należy do ich kompetencji. To samo zaznacza się w art. 29 Statutu gminy terytorialnej miasta Charkowa. Ani słowa na ten temat nie ma także w Europejskiej karcie samorządu terytorialnego. Ale wóz, jak mówią, dalej stoi w tym samym miejscu.
Charkowscy władcy (i nie tylko oni) powołują się na Europejską kartę języków regionalnych lub mniejszościowych. O tych spekulacjach mówiono i rozmawiano już wiele. Choćby kilkoma słowami przypomnę. Doktor nauk prawnych Wołodymyr Wasylenko, m.in., już pisał o nieautentycznym tłumaczeniu karty, wbrew elementarnym zasadom. Czyli wykonano je nie z oryginału, lecz via Russia (przez Moskwę). I w ogóle karta dotyczy języków, które wymierają.
Władze miejskie dopuściły się również innego podstępu, tak charakterystycznego dla moskiewskiego pisku, który nazywa się „ruskim mirem". Nie chcą bowiem, widzicie, pamiętać o imperialno-rosyjsko-bolszewickiej krwawej praktyce na ziemi ukraińskiej przez wszystkie wieki, kiedy ich noga deptała i fizycznie wyniszczała naród ukraiński, jego kulturę, jego język. I milczą o tym, że język rosyjski jest językiem kolonizatora, migranta. A także w warunkach, gdy 97,2 % charkowian swobodnie włada językiem rosyjskim, a językiem ukraińskim tylko 62,5 % (Ukraińcy według narodowości, a dokładniej według zapisów w dokumentach, stanowią 61 %), podstawy prawne do obrony języka rosyjskiego są bluźnierstwem.
Warto wspomnieć o jeszcze jednym ważnym szczególe. Główny postulat wojskowej doktryny Moskwy brzmi: obiektem interesów geopolitycznych Federacji Rosyjskiej są terytoria innych państw z ludnością rosyjskojęzyczną. Oznacza to, że tam, gdzie „mówią po rusku", w każdej chwili, kiedy tylko zamarzy się, może znów stanąć „but" nieproszonego „starszego brata".
Powołując się na przytoczone fakty i rozważania, opierając się na artykułach Konstytucji Ukrainy i ustawach, Wołodymyr Kowalenko zwrócił się najpierw do Charkowskiego Sądu Obwodowego. Następnie — do Kijowa, do Wyższego Sądu Administracyjnego Ukrainy. Dowodził: w Charkowie władze miejskie podejmują bezprawne działania wobec języka państwowego, a niebezpieczeństwo dla ukraińskiego państwa, jego niepodległości, realnie narasta. Prosił: powstrzymajcie samowolę piątej kolumny! Uchylcie uchwałę Rady Miejskiej Charkowa „O języku rosyjskim w mieście Charkowie" jako sprzeczną z aktami prawnymi wyższej mocy prawnej! …I szczupaka wrzucono z powrotem do rzeki — Kijów odesłał sprawę z powrotem do Charkowa. Piłatowie umyli ręce. Po raz kolejny zapominając, że kajdany dla nich od dawna kuje się za murami krwawoczerwonego Kremla.
Ale bądźmy optymistami. Bo i nasz Kowalenko nie gada, tylko kuje. Czy tylko klepie…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
