Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
Jurij MUSZKETYK:
Слово Просвіти, №28 за 2011 рік
Oto wam najnowsze przykłady: moskiewscy popi bezkarnie zajmują dawną ukraińską świętość, Dziesięcinną cerkiew, mówiąc, że to „nasze rosyjskie dziedzictwo”. Dziesięcinną cerkiew ufundował kijowski książę Włodzimierz Wielki w latach 989–996, a Moskwa po raz pierwszy wzmiankowana jest jako osada (wieś) w 1147 roku. To tak, jakby pradziad twierdził, że jest „spadkobiercą” swojego prawnuka. Dziś w Moskwie ogłoszono „dziedzictwem” Ewangelię Peresopnicką, przetłumaczoną z cerkiewnosłowiańskiego na staroukraiński w wsiach Dwirce i Peresopnica w obecnej obwodzie rówieńskim w latach 1556–1561; na tej Ewangelii ukraińscy prezydenci składali przysięgę wierności… może już nie narodowi ukraińskiemu? Sobór Mądrości Bożej w Kijowie przedstawia się w Moskiewii jako „rosyjski zabytek, znajdujący się na terytorium Ukrainy”, podobnie jak ukraińskie ikony Włodzimierska i Piotrowska Bogurodzica, podczas gdy rosyjska szkoła ikonopisarska powstała dopiero w XVII w. Kozackie i hetmańskie klejnoty, sztandary gniją w moskiewskich piwnicach, podobnie zaporoskie; archiwum Zaporoskiej Siczy jest ukryte w podziemnych moskiewskich magazynach, abyśmy nie odczytali naszej chwały; nawet ozdoby z scytyjskich kurhanów Ukrainy, scytyjskie złoto, na przykład z Towstej Mohyły, Kul-Oby po-
Ukraina. Zatrzymana chwila: rok 2003, rok 2004. Zdjęcie Ołesia DMYTRENKI
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
