Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

WOJNA W NAS SAMYCH

Слово Просвіти, №29 за 2009 рік

Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk Tak bywa przed narodowym wyborem. Ukraińskość ogarnia niemal widoczna wewnętrzna walka, zrozumienie siebie i historii narodowej. Jednak znów mroczna pokusa rzuca nas w niezadowolenie z kolejnego błędnego wyboru. W imię uspokojenia sumienia wymyśliliśmy słowo „ruina” jako określenie czegoś fatalnego, na co nie ma rady, jakbyśmy wszyscy byli ofiarami wojny w nas samych. W rzeczywistości wynika to ze zwykłego lenistwa i słabości, choć nieprzyjemnie nam o tym nawet myśleć. Jeśli tak nie jest, to dlaczego zbyt często stajemy się ofiarami cudzych manipulacji, a niechęć do uznania tego faktu popycha nas do przejawów złości, wymierzonej przede wszystkim we współczesnych ukraińskich przywódców? Może dlatego swoich geniuszy uznajemy dopiero po śmierci? Na świecie nie ma stworzenia bardziej okrutnego niż leniwa ofiara, wiecznie niezadowolona z życia, która wpada w skrajności emocjonalnego samobiczowania lub cichego „przetrawiania” własnej przyszłości w tępym żołądku konsumpcjonizmu. Reakcja ofiary zawsze skierowana jest na słabszych i tych, którzy znaleźli się w pobliżu. Bardzo trudno nam rozstać się ze „słodką” historyczną rolą ofiary nawet teraz. Nazwawszy się obywatelami niepodległego państwa, myślimy, że się zmieniliśmy, ale w rzeczywistości nie dzieje się to natychmiast. Zbyt długo powtarzaliśmy mantrę o wyciskaniu z siebie niewolnika i słownie skupiliśmy się na pokonaniu kompleksu ofiary, ale zrobiliśmy mało praktycznych kroków. Niepostrzeżenie w nasze życie wkradły się nowe, już współczesne zagrożenia — zmniejsza się ukraińskie nadawanie informacyjne. W naszą przestrzeń informacyjną jako gospodarze weszli obcy ludzie z obcym językiem. Już do tego przywykliśmy i nas to nie oburza. Powraca dawna, zwyczajna rola mimowolnej ofiary. Mówią, że proces „dociskania” ukraińskości minął już punkt bez powrotu. Wojna nerwów nabiera tempa. Chce się zatrzymać to świństwo, jednak każdy myśli o tym osobno. A trzeba razem, w imię spokoju życia. Tak, ukraińskość jeszcze nie dojrzała do zorganizowanego oporu, dlatego wszystko, co się nawarstwiło, zjada nas od wewnątrz. Trwa wojna wewnątrz każdego z nas i obraca się w furię lub wyrzuty w próżnię. Wydaje się, że jeszcze nie czas wskazywać na kogoś palcem, a prosty człowiek boi się obcojęzycznej bogacącej się siły, która zawisła i jest gotowa oskarżyć o faszyzm za działanie patrioty lub po prostu zetrzeć nas z powierzchni ziemi cicho, pojedynczo. Już blisko ten moment, kiedy trzeba będzie Ukraińcowi dokonać kolejnego wyboru pod cyniczny rechot bydłoelity i zaklęcia, że nic się nie zmieni z woli narodu. Czas na walkę. Kogo wybrać na prezydenta? Logika państwa ukraińskiego i przełomowego momentu kształtowania się narodu podpowiada jedno rozwiązanie: prezydentem powinien być godny z etnicznych Ukraińców, którego boli mimowolna wojna wewnątrz Ukraińca i przeciwko Ukraińcowi, który pragnie porządku, aby rozmawiać po ukraińsku i żyć wolno, nie oglądając się na północnych sąsiadów i nie przepraszając nikogo na Ukrainie za taką niedogodność — własną ukraińskość. Ostatnio natrafiłem w Internecie na zamówiony artykuł, jakoby Ukraińcy byli skazani na wybranie sobie ustroju parlamentarnego, bo nie mają spośród siebie godnego kandydata na prezydenta i nie są zdolni na kimś zatrzymać wyboru. Jakoby Juszczenki sami Ukraińcy nie poparli i z rozpaczy znienawidzili, do tego nie znaleźli mu godnego zastępstwa, dlatego prezydentem będzie człowiek godny, ale tylko nie etniczny Ukrainiec. I zrobi ten prezydent silną ręką nam państwo, gdzie tradycyjnie z boku będzie i ukraińska chata, a ukraińskość będzie żyła, jak zdoła, w wolnej konkurencji pośród drwin. Były czasy, kiedy Ukraina zmuszona była godzić się z losem kolonii, choć zawsze powstawała i znów znajdowała się w sidłach zależności. Jedyne, czego nie przeżyje ukraińska dusza, to nieukraińskiej Ukrainy, wielkiej rezerwacji z produkowania małorosjan i nowożytnych poszukiwaczy „gruszek na wierzbie”, nieważne, czy ta wierzba jest amerykańska, rosyjska czy czyjaś inna. Lepiej wesprzyjmy każdego Ukraińca u władzy, któremu i tak przychodzi pokonywać szalony opór tłumu i krytykę „swoich”. Może wewnątrz nas przebudzi się zalążek pojednania i jedności, rodowa miłość, proste niedziecinne zrozumienie niemożliwości wszystkiego i zaraz. Może z czasem otworzy się przyczyna nagłej zarazy niezadowolenia, nawet furii wielu Ukraińców wobec urzędującego Prezydenta? Może dlatego, że zbyt byliśmy zajęci, jak by głośniej powtórzyć o niewypełnionych obietnicach Majdanu? Dlaczego nie podnieśliśmy na fali opinii ludowej dwóch-trzech godnych liderów-Ukraińców, gotowych choćby jutro iść na prezydenta, bo Ukrainiec-prezydent nie jest potrzebny tym, którzy już widzą siebie jako panów losów na Ukrainie? Może i naprawdę strach sumiennemu człowiekowi przejść straszną próbę samobójcy, żeby rządzić Ukraińcami? A dalej stać się ofiarą ludowego niezadowolenia, które zawsze dojrzewa wewnątrz nas. Wszystko to splata się w ciasny kłębek wewnętrznej wojny i będzie męczyć aż do wyborów, żeby znów w gniewie zagłosować nie tak, byle szybciej wszystko się skończyło. Wszystko od początku, na kolejne koło ukraińskiego piekła… Dość nam być wiecznymi grzesznikami, choć i bogobojnymi, ze sławną przeszłością, ale tradycyjnie niesprawiedliwymi przede wszystkim wobec współczesnych liderów spośród nas! KATERINA BIŁOKUR: ZERWANY KWIAT 10–11 WALKA O EKRAN

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин