Сторінка · с. 11сторінка оригіналу ↗
Ołeksandr ASTAFJEW: «I każda rzecz jest gwiazdą, gdy w niej obraz Boga»
Слово Просвіти, №32 за 2012 рік
Nierozerwalna całość Na świecie, między niebem — ziemią u każdego inna droga. I każda rzecz jest gwiazdą, gdy w niej obraz Boga.
Przyjdzie szczęśliwa godzina i my od niemocy się uleczymy, jak staną się Bóg i człowiek jedną nierozerwalną całością.
Żonie na urodziny W ten dzień na wspomnienie lat, ich spalania nieubłaganego, ja tobie napiszę las, gdzie drzewa wszystkie zielone.
Gdzie nikt jeszcze nie przyniósł ani piły, ani siekiery. Niech słowami, niech skąpymi ja tobie napiszę las.
Ja tobie napiszę las, pełen szelestu i szumu, gdzie na słońcu lis rano suszy swoją szubę.
Ja tobie napiszę dom i podwórze z trawą, i powiem tobie: chodźmy, tutaj my żyć będziemy z tobą.
Słońce nad nami Rozbłyska słońce nad nami, chce wody. Napełnia lato myślami czaszkę wierzby.
Do gąsiorów drogami lepkimi miód się śpieszy. Zdrowe jeszcze u człowieka duch i dusza.
Na ziemię dojrzałym biustem oparte żyta. Tutaj Bóg otworzył siebie ludziom przez Chrystusa.
Podwieczorek Już opada skwar dzienny w słońca promieniach pogodnych, i podobnymi stają się drzewa do drapieżników i roślinożernych.
Czas cieszyć się z plonów pól, które bujne i rozległe. I ludzie po złych uczynkach stają się nagle czworonożni.
I stóg kudłaty, cień ośli, co zahaczył się o gwiazdozbiór, wjeżdża do Jerozolimy półczerwonego podwórza.
Małe dni Małe dni smutnych wstrząsów i uczucie takie, że staniesz się wiecznym, gotowy wzrokiem ogarnąć magicznym bliskie pojawienie się innych pokoleń.
I bezlitośnie lgną do oczu nadchodzących dni nieradosne obrazy. I niechby tobie uszy skrócili, żebyś nie słyszał obłudnych rzeczy.
Świątynie Są w świecie tym dwie świątynie, gdzie obecny Bóg. I zawsze one otwarte i dla wielu.
Pierwsza ze świątyń — to przyroda, gdzie już liść zwiędł. No a druga z tych świątyń zwie się ludzki duch.
“Dora Maar” Picassa W twoich oczach błękitne krajobrazy, i oczka czarne, wydobyte z kopalni, i rzęs wzór, który do szaleństwa codziennie zamawiam swoimi ustami.
I chodzą jaskrawo te oczy węglowe, jak rzucone w niebo wianki weselne, jak w czystej wodzie metalowe kajdany – wszystko chodzą i chodzą te oczy kręgami.
A może zawołać: zapomnijcie o mnie, nikt mi młodości już nie zwróci, żeby dwa czarne kwiaty, niedługie przybysze, zeszły na mojej suchej łodyżce.
Na samotności pobyć — anegdota, którą bliskich i przyjaciół moich zwodzą. W Czernihowie mój ślad przekreśli deszcz, co chodzi po kałuży na szczudłach.
Dużo co może być Na ciebie spojrzeć czule w porę duchowej trwogi, dużo co może się zdarzyć, dużo co może być.
Dużo co może się zmienić, dużo co w Bożej woli. I mało co może zostać ze spotkania mimo woli.
Na Morzu Śródziemnym Kąpię się w morzu, niedaleko od Troi, oczarowany gwarem mijających wieków. Tylko żwawe obrazy legendy starej układają się w pamięć moją, jak w archiwum.
Tutaj, gdzie ja nurkuję w falę szaloną i na brzegu ślad pode mną wysechł, kiedyś wojny wiodły się o piękną Helenę i tysięczne wojsko legło w piasek.
Tutaj, gdzie złoto fal, jak smutna oprawa, moje ciało opromieniło ze wszystkich stron, drewnianym, niezgrabnym koniem parowca w moich rzęsach kołysze się zmęczona noc.
Tutaj, gdzie w ziemię bezradością zakopano Troję i od historii antycznych aż serce huczy, chyba każdemu — z tych niezapomnianych — bohaterowi na wodzie epitafium słońce ułoży.
Arena gladiatorów Czasza areny pusta. Ni szumu, ani ludzkich atomów. Zpełza na ławę kamienną horyzontu sina krawędź. Tutaj już dawno nie ma brązowych gladiatorów, ani byków i lwów także dawno nie ma.
Przeszłość tutaj dociera mitami antycznymi. Od nich niespokojnie na sercu i głucho huczy w głowie.
Ławek kamienne zęby, zapuszczone przez dentystów, wyłaniają się z ust areny, wyszczerbione i krzywe.
Tutaj usiąść by tylko na chwilkę i przypomnieć z modlitwą tych, co życie stracili i leżą w ziemi surowej. Lecz dzikie i mściwe osy, napojone krwią przelaną, od razu przywrócą wspomnienie o gladiatorskim boju.
Dla ukochanej Ja pracuję, pracuję, jak zwierzę. Ja wykuję z tysiąca ogniw dla ciebie, ukochana, na ranek łańcuch bezkresnych gwiazd.
Tylko żebyś nie poszła, a została, do mnie przykuta. Tobie nie życzy zła zwierzęca moja pokuta.
Każde ogniwo gwiazdy — ziarno złote pod rękami. Tylko ja między nim — czarny kamień, sroka w szewskiej smole.
Mój dom Mój dom nie większy, niż domek ślimaka, i widać parku letniego ubranie, kładzie chłopczyna żółte gąsiątko na wodę, niby pierwszego stateczka.
Do płotu przytuliły się łopianowe liście, ciężkie i szerokie, jak słoniowe uszy, bierze mnie za serce groźna trwoga – piękna nieprzemijające łańcuchy.
Obraz na stole, kromka księżyca, i książkami zastawiony kąt. Tutaj ja szczęśliwy. Tutaj nie ma miejsca dla marnych i bezradością przepełnionych myśli.
Bóg i człowiek Bóg żyje sobie na niebie, rzadko patrzy w dół. Jego uczynki genialne, nie właściwy im kaprys.
To tylko człowiek umie zaplanować coś jednego, a zrobić całkiem inne, niezdarne i śmieszne.
Nie wołaj mnie Zamknąłem się na bramy oczu, na ust wielki zamek. O tobie nie myślę wzdłuż nocy, od wewnątrz ja zamilkłem.
Teraz mnie wołaj, nie wołaj – ja uśmiechnę się, lecz nie wyjdę do parku. Jak piłka, ja mam setki twarzy i u mnie brak karku.
Koń o słowie Koń ma odruch warunkowy, żeby dni w pracy płynęły. Jednak on nie elokwentny i ciężko mu ze słowami.
Ładunek wiezie, ciągnie żniwiarkę — pracuje całodobowo. I nie wierzy: jak to na początku było na świecie słowo?
Trzcinowe miecze Mnie mówili, jest tyle ziela, że świeci w nim całe otoczenie, tylko od kochania nie ma trucizny, żeby od razu o nim zapomnieć. Tylko w tym świecie miecza nie ma, który miłość moją na pień zetnie. Póki żywa jeszcze, póki nie umarła, żarliwa miłość mnie w piersiach ścisnęła, i kołyszą się nade mną, pijane, miecze szalone trzcinowe. Weź jeden z nich bez wahania i tuże zabij nim moje kochanie.
Moje książki — motyle Jeszcze moje książki — motyle białe, nad czaszami kwiatów upojne zamiecie, jeszcze w locie ich ratunki. Jeszcze nie czekają na nie oprawy.
Jeszcze moje książki — motyle białe, nad czaszami kwiatów upojne zamiecie, ile ich, ile ich w niebo wyleciało, choćby na chwilę zapomniawszy o ciele.
Heinrich Heine Biała różo, siostro kapusty, lata lecą moje, jak z katapulty, kapią z oczu moich białe płatki, lat tych żal mi po ludzku.
Biała różo, siostro kapusty, stała się dusza moja podobna do pustki, w nią smutek wpływa łodziami, świecą róże moje głąbami.
Wszystko we mnie piękne bezlitośnie zabijają ci, co, zdawałoby się, wiernie kochają, żywemu kładą na mogilne pustki białe róże z liśćmi kapusty.
Strofy
* * * Już wschodzi na nas cierpienie, jak słoneczko na łąki. Ja przyniosłem tobie kochanie, a ty mnie — łańcuchy.
* * * Wszystko, co ziemskie, zginie w ziemi, w mogile, będziemy uważać to za spłacony dług. Tylko gwiazdy świecić będą z nieboskłonu, jak pentagram, napisany przez Boga.
* * * Schowałem się w mogiłę, w serce mgły, lecz krzywdy nawet tutaj mnie znalazły. Mogiła poprosiła u mnie raport za wszystko, co ja narobiłem od młodych lat.
* * * Znak wina — na sztandarach wojny, ludzie setkami idą w bój. I zginą oni bez winy w zamęcie narodów strasznym.
* * * Uciekłeś daleko, daleko od wroga wściekłego. Nie stało się mniej smutku, bo ty nie uwolniłeś się od niego.
2010—2012
10 sierpnia znanemu ukraińskiemu poecie, tłumaczowi i literaturoznawcy, doktorowi nauk filologicznych, profesorowi Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia Tarasa Szewczenki Ołeksandrowi ASTAFJEWOWI mija 60 lat. Witamy naszego stałego autora z jubileuszem i podajemy wybór jego nowych poezji.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
