Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Dlaczego ideolog zakarpackiego separatyzmu swobodnie podróżuje po Ukrainie?

Слово Просвіти, №32 за 2017 рік

Niedawno na Zakarpaciu wybuchł „kulturalny” skandal. W Zakarpackiej Obwodowej Bibliotece Uniwersalnej zapowiedziano spotkanie z Amerykaninem Paulem Magocsim, który miał zaprezentować swoją ostatnią pracę „Żydzi i Ukraińcy: tysiąclecie współistnienia”. Jednak dla zakarpackiej społeczności ten naukowiec, który na dodatek w paradoksalny sposób kieruje katedrą studiów ukraińskich w Toronto, kojarzy się przede wszystkim jako „ojciec” nowożytnego rusinizmu. Ołeksandr Hawrosz, Użhorod. Właśnie Magocsi wysunął teorię o czwartym narodzie wschodniosłowiańskim i dokłada wszelkich starań, aby ta teoria wcieliła się w życie. Zorganizował Światowy Kongres Rusinów i przez długi czas kierował ruchem neorusińskim. Działalność Magocsiego doprowadziła do tego, że ukraińskość na Słowacji, w Polsce, Serbii, na Węgrzech zaczęła doświadczać ogromnej presji i ataków ze strony neorusinów, a ukrainofobia stała się wiodącym tematem na łamach ich wydawnictw. Magocsi wyrządził ogromną szkodę ukraińskiej sprawie na świecie i kontynuuje pracę w tym nurcie. Jasna sprawa, że jako kierownik studiów ukraińskich nie może zamykać się wyłącznie na neorusinizmie, musi realizować także ogólnoukraińskie projekty. Dlatego wydaje też takie książki, jak wspomniana „Ukraińcy i Żydzi”. W końcu dla bystrego Amerykanina to także świetny sposób na zalegalizowanie się na Ukrainie, gdzie jego autorytet jest mocno podważony ideą rusińską. Ze swoją nową książką, której jest współautorem, Magocsi objechał ponad tuzin miast Ukrainy, spotykał się ze studentami i wykładowcami. Wszędzie przyjmowano go z wdzięcznością, gdyż nie wiedzą, czym naprawdę zajmuje się Magocsi. Gorzej było we Lwowie, gdzie Paul Magocsi przestraszył się pojawić na prezentacji, oraz w Użhorodzie, gdzie doskonale znają główny „projekt” Amerykanina. Po protestach społeczności spotkanie z ideologiem neorusinizmu w Zakarpackiej Bibliotece Obwodowej odwołano. Ale pojawia się cały szereg pytań do ukraińskich władz i struktur siłowych. S. Dziuba, przewodniczący RO WUT „Proświta” im. T. Szewczenki, m. Swatowe. Trwa prezentacja proświtańskich filmów projektu „Niewolników do Raju nie wpuszczają (UPA oczami mieszkańców wschodu)”. Odbył się pokaz filmów i aktywna dyskusja we Lwowie, którą zorganizował Ołeksandr Wasyluk, właściciel „Książkowej Kryjówki”. Na prezentacji filmu podczas zawodów obwodowych „Dżura” widzowie — młodzież szkolna — podczas kadrów z wykonaniem hymnu Ukrainy wstali jak jeden mąż. Bardzo zorganizowanie, z komentarzami i dyskusją odbyła się demonstracja filmów w. Dlaczego ludzie, którzy systemowo i z pełną świadomością dowodzą, że Zakarpacie to nie Ukraina, a Zakarpatczycy to nie Ukraińcy, mogą nie tylko swobodnie podróżować po Ukrainie, ale także mieć publiczne wystąpienia, występy w mediach, spotkania z władzami? Dlaczego ci, którzy twierdzą, że Krym i Donbas to nie Ukraina, uważani są za separatystów, a ten, kto stale pisze to samo o Zakarpaciu — rzekomo nim nie jest? Separatyzm zawsze zaczyna się od haseł. Idea Noworosji długo była mielona w głowach rosyjskich i miejscowych „teoretyków”, dopóki nie spróbowano jej umocnić czołgami i „Gradami”. Separatyzm kiełkuje w książkach i gazetach w miłym i atrakcyjnym opakowaniu. Zrujnowane domy i łzy uchodźców pojawiają się już w finałowej części tej tragedii. Neorusinizm jest dla Ukrainy ruchem separatystycznym od samego początku, bo u jego podstaw — skrycie lub otwarcie — leży zaprzeczenie naturalnego związku z Ukrainą. Tolerowanie ideologii rusinizmu to pielęgnowanie separatyzmu własnymi rękami. Kiedy zaczną się problemy na Zakarpaciu, będzie już za późno na gaszenie pożaru. Każde państwo walczy z separatyzmem w samym zarodku. I Ukraina nie powinna być wyjątkiem. Jeśli „personami non grata” na Ukrainie są artyści, którzy wystąpili na okupowanych terenach, czy obcokrajowiec, który wjechał nie z tej strony na Krym, to dlaczego amerykański profesor, który od dziesięcioleci zajmuje się propagandą separatystycznej teorii o „odrębności” Zakarpatczyków, do tej pory spokojnie jeździ po Ukrainie? Logiki w tym nie ma żadnej. Albo walczymy z separatyzmem we wszystkich jego przejawach, albo sami rozwalamy Ukrainę przez swoją niemądrą głowę. Użhorodzkie „Wydawnictwo Padiaka”, które uważa się za najbardziej „rusińskie” na świecie, nie tylko swobodnie wydaje i sprzedaje separatystyczne książki, w tym także Magocsiego, ale także drukuje wydawnictwa dla Zakarpackiej Obwodowej Biblioteki Uniwersalnej. Czyli pieniądze ukraińskich podatników idą na utrzymanie wydawnictwa, które uparcie zaprzecza ukraińskiemu charakterowi Zakarpacia. Wyobraźcie sobie, że w Mariupolu czy Zaporożu środki z wydziału kultury kierowane są do wydawnictwa, które otwarcie pozycjonuje się jako największy propagandysta „Noworosji”! Marazm? A w Użhorodzie to rzeczywistość. Dopóki swobodnie będą rozpowszechniane teorie o nieukraińskości Zakarpacia (Odessy, Charkowa, Besarabii itd.), dopóty żadna skuteczna walka z separatyzmem na Ukrainie nie może istnieć. Inf. „SP”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин