Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

MŁODZIEŻOWY RUCH BANDYTOM — DEPUTACKI MANDAT PLASTUNI OBÓZUJĄ

Слово Просвіти, №33 за 2005 рік

Dokończenie. Początek na s. 3. Jeśli chodzi o, według słów obrony Kolesnikowa, „uczciwą sprzedaż akcji” przedsiębiorstwa, adwokat zaznaczył, że w sumie było około 1 miliona 220 tysięcy akcji, nominalna cena jednej — 2,78 hrywny. Proste obliczenie pokaże, że wartość wszystkich akcji w tamtym momencie wynosiła 640,867 tysięcy dolarów, natomiast zapłacono po 63 kopiejki za akcję — 145 tysięcy dolarów za wszystkie. 495,637 tysięcy dolarów — to te pieniądze, które zostały niedopłacone. „Dlaczego nie jest zakończone śledztwo? Z punktu widzenia dowodów i śledztwa to sprawa prosta, to sprawa rejonowego szczebla. Zwykły śledczy zakończyłby ją w 2 miesiące i przekazałby do sądu w celu rozpatrzenia co do istoty. Na dzień dzisiejszy zmienił się czwarty śledczy. Wyobraźcie sobie, że w każdym tomie jest gdzieś 250 stron ręcznego tekstu, a dzisiaj jest już 16 tomów. Śledztwo w sprawie zamieniło się dla rodziny Penczuków w tortury. To znęcanie się nad rodziną Penczuków. Przeprowadzana jest konfrontacja z Penczukiem-ojcem, chorym człowiekiem, nadcinieniowcem. Zamiast pół godziny konfrontacja trwała 7 godzin w małym pokoiku z zamkniętymi oknami. Trzeba było biegać, brać leki, bo ojciec był na granicy utraty przytomności. Konfrontacja, która jest przeprowadzana w celu likwidacji sprzeczności między zeznaniami dwóch osób, zamieniła się w znęcanie. W tym przypadku śledczy pozwolili Kolesnikowowi i jego adwokatowi na przesłuchanie. Na przykład, czy poszkodowany nie przebywał w szpitalu psychiatrycznym, czy nie cierpiał na choroby psychiczne” — zauważył Wiktor Czewhuz. A Borys Penczuk dodał: „Po tych siedmiogodzinnych przesłuchaniach od Kolesnikowa i jego adwokata Fedura w Łukianowskim areszcie śledczym mój ojciec przeleżał prawie półtora miesiąca w szpitalu. Po raz kolejny po tym, co przeżył, zaczęła się u niego gangrena i ledwo nie stracił nogi. Dzięki Bogu, że w Kijowie są wspaniali specjaliści medyczni, którzy uratowali mu nogę”. GRUPA PRZESTĘPCZA CZY GOSPODARZE DONBASU? Borys Penczuk pokazał dziennikarzom całą głębię problemu Kołesnikowa i jego kryminalnego otoczenia: „Do 2002 roku pracowałem jako dyrektor największego w tamtych latach na Ukrainie donieckiego domu towarowego „Biały Łabędź”. Nasze przedsiębiorstwo to spółka akcyjna z liczbą akcjonariuszy wynoszącą 13 800 osób w okresie, gdy jeszcze pracowaliśmy w tym zakładzie. Do 2002 roku przedsiębiorstwo stabilnie pracowało, rozwijało się, miało plany, istniały możliwości inwestycyjne. Przedsiębiorstwo było dochodowe, faktycznie dawało pracę 2 tysiącom własnych pracowników i wypłacało z roku na rok swoim akcjonariuszom dywidendy z rosnącym wynikiem. Do momentu, gdy przewodniczącym Rady Obwodowej w Doniecku nie został Borys Kołesnikow, nie mieliśmy żadnych problemów ani z władzą, ani z organami ścigania. Od momentu, gdy Kołesnikow został właśnie przewodniczącym Rady Obwodowej w Doniecku, jego struktury zaczęły monitorować praktycznie cały potencjał Donbasu, wszystkie dochodowe przedsiębiorstwa trafiły w pole widzenia Kołesnikowa i jego struktur. Jak tylko przedsiębiorstwa zaczynały przynosić zysk, od razu trafiały w strefę uwagi Kołesnikowa i jego ugrupowania. Właśnie ugrupowania, ponieważ mieszkańcy Donbasu, kierownicy przedsiębiorstw, którzy i dziś pracują i którzy stracili swoje firmy, wiedzą, czym jest Kołesnikow. Nasze przedsiębiorstwo również trafiło w strefę uwagi Kołesnikowa i bardzo go zainteresowało. Mówił, że „wszystkie duże centra handlowe i przedsiębiorstwa obwodu donieckiego będą nasze”. Jego przykrywka, jego plecy — to ludzie, którzy dziś są gospodarzami Donbasu. Metodami gróźb pozbawienia życia, wymuszeniami Kołesnikow zmusił nas do przekazania pakietu akcji, który należał do naszej rodziny. Jednym z naszych warunków było pozostawienie nas na poprzednich stanowiskach i pozostawienie nam z ojcem, prezesem zarządu spółki akcyjnej, po 5% akcji. W naszej rodzinie zostało 10% akcji, resztę zmuszeni byliśmy przekazać pod presją i groźbami osobiście Kołesnikowowi i tym ludziom, których on wyznaczył. Wśród tych ludzi mogę wymienić nazwiska: Achmetow Ihor Łeonidowycz, rodzony brat Achmetowa Rinata Łeonidowycza, Czertkow, Kij, Kartaszow, Laszko (również znany w Doniecku). Sprzedaliśmy swoje akcje praktycznie za bezcen. Wartość była konkretnie wskazana przez komisję papierów wartościowych — 2,78 hrywny za akcję. A realna wartość przedsiębiorstwa jest 10–15 razy wyższa, niż zapisano… Z naszym odejściem przedsiębiorstwo gwałtownie stało się nierentowne. W minionych latach ani razu, w żadnym dokumencie, nie wykazano zysku przedsiębiorstwa. Uważam, że świetnie pracowali funkcjonariusze organów ścigania, zajmując się tą sprawą. Zarejestrowano wiele faktów, kiedy czynsz oficjalnie wypłacano tylko w 30%, a 70% trafiało do kieszeni określonych osób… Do miliona dolarów miesięcznie — to suma, która nie podlegała opodatkowaniu. Dokąd trafiała? W rezultacie 13 800 akcjonariuszy zostało rzeczywiście skrzywdzonych. To przedsiębiorstwo w kwietniu 2005 roku miało stać się bankrutem i przejść na własność prywatną określonego kręgu osób. Kołesnikow deklaruje w swoich wystąpieniach, że nie jest akcjonariuszem „Białego Łabędzia”, że swoje akcje przekazał. Komu? Wszyscy duzi akcjonariusze, na których przepisaliśmy swoje akcje my oraz inne osoby, dziś przebywają w poszukiwaniu od ponad 3 miesięcy. Osobiście swoje akcje przepisałem na obywatela Babaka, który również jest poszukiwany. Pytanie brzmi: jeśli wszystko zrobiono uczciwie, dlaczego ich nie ma? Dlaczego nie ma głównych figurantów w sprawie rozkradania własności? Dlaczego nie ma głównych figurantów w sprawie uchylania się od podatków? Dlaczego nie ma Czyżykowa, nowego dyrektora generalnego centrum handlowego „Biały Łabędź”? 8 osób dziś przebywa w poszukiwaniu. Gdzie oni są? Jeśli Kołesnikow jest taki biały i puszysty, jakim chce się przedstawić przed mediami, jeśli jest taki uczciwy i prawdomówny, to dlaczego wtedy ci ludzie, na których zmuszał do przepisania akcji, dziś się ukrywają? Kołesnikow próbuje uciec przed wymiarem sprawiedliwości. I ucieka od niego… Kołesnikow podczas konfrontacji w obecności mojego adwokata i swojego adwokata Andrija Fedury, w obecności śledczego, którego zmieniono, oświadczył mi, że, powiedzmy, jestem bogatym człowiekiem i wiem, jakie nieprzyjemności państwo przeszliście, że mieliście duże problemy, i jestem gotów to wszystko zrekompensować. Dalej, już podczas eksperymentu śledczego, który trwał ponad 7 godzin, oświadczył: „Nic wam nie wyjdzie, przeciągnę czas do stycznia-lutego, zostanę kandydatem na deputowanego ludowego i wtedy wam wszystkim…”. Dalej nastąpiły niecenzuralne przekleństwa, które bardzo lubi, co oznacza „bardzo źle”. Czyli są to otwarte groźby, które wciąż padają pod moim adresem, pod adresem członków mojej rodziny i mojego ojca. Brzmią one stale. Zarówno od Kołesnikowa, jak i od jego ludzi, takich jak Fedura. Widziałem też wystąpienie Bohatyrowej — to nieukrywana groźba. Fałszowane są dane, fakty. To, co ogłaszają wam z ekranów telewizorów i mówią, że są niezaprzeczalne dowody na to, że Penczukowie wszystko otrzymali — to wszystko obliczone na ten elektorat, na tę publiczność, która jest w Doniecku i która musi dziś doznawać tych upokorzeń, których doznawała w poprzednich latach. Wielkim problemem nas wszystkich i Donbasu w całości jest to, że ci ludzie, którzy nami rządzili w przeszłości, faktycznie pozostają u władzy i dziś. Człowiek, który zbudował swój majątek, swoje bogactwo na cudzym nieszczęściu, cudzych łzach i na krwi, pozostaje przewodniczącym Rady Obwodowej w Doniecku. Mówi o tym, że jest twarzą partii. Jaka partia?! To czysta kryminalistyka. To człowiek, który pojawił się niespodziewanie po zabójstwie dyrektora dużej donieckiej firmy „Juh” Serhija Mychajłowycza Romana. Nagle jako dyrektor generalny pojawia się Kołesnikow, którego wcześniej mało kto znał. To ten człowiek, który przez 7 lat Wiktor Czewhuz i Borys Penczuk z dorobiła się miliardów i została oligarchą. Jakimi metodami? Demonstruję wam to na własnym przykładzie. Dewiza tych ludzi, mówię dosłownie, wybaczcie za ich żargon: „Moczyć łochów to święta sprawa!”. Jeśli żyjesz uczciwie, jeśli płacisz podatki, jeśli pomagasz innym ludziom, to jesteś łochem — w ich języku. Dość! Wszystkim się znudziło! Dlaczego wystąpiłem? Dlatego, że odbył się Majdan. To niecodzienne wydarzenie dla naszego państwa. Wszyscy uwierzyliśmy w to, że w życiu musi zmienić się absolutnie wszystko. Jeśli wszyscy będziemy dalej milczeć, niczego nie zmienimy. W sprawie Kolesnikowa jest czysty kryminał, żadnej polityki. Główny problem polega na tym, że dzieje się to, o czym Kolesnikow otwarcie mówił: „Będę zwlekał z czasem i zostanę kandydatem na deputowanego ludowego”. Spełniają się wszystkie jego słowa. Kolesnikow próbuje wylać pomyje absolutnie na wszystkich uczestników tej sprawy... Dlaczego właśnie Kolesnikowowi potrzebne było przejęcie tego przedsiębiorstwa? Spójrzcie, jak w Donbasie przebiega podział. Jeśli obywatel Achmetow ma własne fabryki, zakłady, kopalnie, przemysł, metalurgię, to w strefie wpływów Kolesnikowa są inne przedsiębiorstwa, które mają charakter socjalny, czyli centra handlowe, znana „Kyjiw-Konti”, zakład win szampańskich i wiele innych przedsiębiorstw. Tutaj jest wyraźna strukturyzacja biznesu, komu co ma przypaść. Kolesnikowowi w życiu udało się wiele. Złamał wielu. Nie złamał jednego człowieka, który okazał się dla niego nie do ugryzienia — Kostiantyna Worobjowa. W dniu wyjścia Kolesnikowa na wolność z aresztu za poręczeniem osobistym grożono mi, pracownicy służb specjalnych zarejestrowali to i obecnie prowadzone jest śledztwo”. Borys Penczuk poinformował ponadto, że te 500 tysięcy dolarów na ich koncie, które w mediach przedstawiane są jako wypłata Kolesnikowa za akcje, w rzeczywistości są osobistymi środkami Penczuków, od których odprowadzono wszystkie podatki. Z kolei zastępca Prokuratora Generalnego Wiktor Szokin oświadczył po konferencji prasowej Borysa Penczuka, że Prokuratura Generalna zakończyła już śledztwo w sprawie wymuszeń Borysa Kolesnikowa i od tego tygodnia oskarżony oraz jego obrona będą mogli się z nim zapoznać. Z drugiej strony rzeczywistość jest taka, że najbardziej prawdopodobne wydaje się to, iż bandyci zamiast więzienia otrzymają status deputowanych ludowych. Ołeksandr SOŁONEC Od 2 do 12 sierpnia w pobliżu wsi Biłyky w rejonie kobielackim połtawska stanica Narodowej Organizacji Skautowej Ukrainy „Płast” prowadziła między-stanicowy obóz szkoleniowy ekologiczno-patriotyczny dla młodzieży w wieku 13—18 lat „Odwrócić dwukrotnie”. Wzięli w nim udział chłopcy i dziewczęta z różnych ośrodków obwodu połtawskiego (Orżycy, Krzemieńczuka, Semeniwki, Biłyk, Połtawy). Wychowawcami byli starsi płastuni Myrosława Czyrkowa, Dmytro „Bilbo” Panow, Orysia Szeptun, Danyło Danyłejko, Serhij Ostapenko. Obóz płastunów rozlokował się na malowniczej leśnej polanie niedaleko brzegu Worskli. Podczas rozbijania namiotów niespodziewanie okazało się, że w różnych końcach polany, prosto w ziemi, znajdują się dwa gniazda: os i trzmieli. Ale ludzie i owady potraktowali się nawzajem z szacunkiem i zrozumieniem. Gniazda natychmiast ogrodzono słupkami, żeby nikt na nie przypadkiem nie nadepnął. Przez dziesięć dni młodzież miała okazję zdobywać tradycyjne umiejętności skautowe, takie jak wiązanie węzłów (pionierka), udzielanie pierwszej pomocy medycznej, zaradność (umiejętność przetrwania w warunkach dzikiej przyrody), obozowanie, wędrownictwo, sygnalizacja. Oprócz tego było też kilka niezwykłych lekcji — jazda konna, strzelanie z broni pneumatycznej. Nawiasem mówiąc, najlepszą w strzelaniu okazała się komendantka obozu starsza płastunka Myrosława Czyrkowa, która po raz pierwszy w życiu wzięła do ręki karabin. Główna idea obozu, odzwierciedlona w nazwie „Odwrócić dwukrotnie”, polegała na potrzebie od czasu do czasu patrzenia na dawno znane rzeczy w nowy sposób, w razie potrzeby wychodzenia poza granice swojego zwykłego postrzegania świata, aby nie dopuścić do jego skostnienia i nie popaść w snobizm. W nurcie tej idei odbyło się kilka „dni tematycznych”. Na przykład „Dzień na opak” zaczął się od ceremonii zamknięcia o godzinie 22:00, potem było wieczorne ognisko, kolacja, obiad o 13:00, śniadanie, otwarcie dnia, wstawanie o 7:00 — wszystko na odwrót, nawet czas. Było też świętowanie Nowego Roku z choinką (rolę której pełniło suche drzewo, hojnie ozdobione papierowymi ozdobami, cukierkami i owocami), ze Śnieżynką i prezentami. „Dzień grochowy” ucieszył uczestników różnorodnymi potrawami z grochu i żartami. Pod koniec obozu młodzież otrzymała zaświadczenia uczestników, a ci, którzy wykazali się z najlepszej strony, zostali nagrodzeni odznakami, które teraz będą zdobić ich mundury. Ale wszyscy oni otrzymali coś znacznie cenniejszego niż zaświadczenia i odznaki — wyborną ukraińską mowę, bezcenną wiedzę i umiejętności — to, co pozwoli młodym ukraińskim patriotom godnie stawiać czoła wyzwaniom życia, tworzyć silną i dumną Ukrainę. z Orysia SZEPTUN

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин