Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
«DZIŚ GRUZJA, A JUTRO?..»
Слово Просвіти, №34 за 2008 рік
Mychajło FALAHASZWILI, m. Irpień, obw. kijowski
Rosyjski imperializm, podobnie jak wampir, nie może istnieć bez świeżej ludzkiej krwi i wojen. I bez względu na to, w jaką owczą skórę się ubierze — czy to „zbawcy-pokojowca”, czy obrońcy „rosyjskich” obywateli w Osetii Południowej i Abchazji — światowa wspólnota ustaliła, że działania Rosji wobec Gruzji to bezczelna i słabo zakamuflowana otwarta agresja. Wstrząśnięty świat zamarł w oczekiwaniu… Na co? Najpewniej na nadzieję, że samo się jakoś ułoży. Swoim biernym przyglądaniem się my — obywatele różnych krajów — jedynie zachęcamy agresora do zbrodniczych czynów. Gruzja jest lakmusowym papierkiem dla światowej wspólnoty: jak ona zareaguje na bezczelną agresję Rosji. Rada Bezpieczeństwa ONZ, biorąc pod uwagę, że Rosja ma w niej prawo weta, po raz kolejny nie może uchwalić żadnej rezolucji w tej sprawie. Agresorowi właśnie tego potrzeba — wy „myślcie”, a my tymczasem odgryziemy smakowity kawał terytorium, powiększymy się i wszystkich przestraszymy. Nasuwa się pytanie: kiedy wreszcie zatrzyma się agresja Rosji? Pytanie jest retoryczne, bo końca agresji „liberalnego imperium” nie widać, gdyż go zapewne nie ma. Nikomu nie chce się walczyć i nikt dziś nie może dać odporu agresorowi, bo wszystkie kraje byłego obozu socjalistycznego są słabe w porównaniu z nim. Najwyraźniej mocne i niezniszczalne są korzenie zaborczej sukcesji w historii Rosji: Iwan Groźny (podbój Księstwa Nowogrodzkiego i Carstwa Kazańskiego); Piotr I (wojny północne i południowe); Katarzyna II; wojna na Dalekim Wschodzie (1904); I wojna światowa; II wojna światowa (Stalin — Hitler); wojna afgańska (KPZR); wojna w Naddniestrzu; wojny czeczeńskie (putinowskie „liberalne imperium” — Rosja); wojna z Gruzją pod egidą kłamstwa o „obronie rosyjskich obywateli” w Osetii Południowej i Abchazji. Wielkomocarstwowa pycha, pogarda i bezkarność karmią kremlowskich marzycieli o światowej dominacji. Dziś Rosja niezwykle potrzebuje takich czynników: „małej zwycięskiej” wojny, swoistej „blitzkriegu” (dla utwierdzenia autorytetu nowego prezydenta Rosji); zadeklarowania swoich „twardych” stanowisk i interesów na Kaukazie; potwierdzenia kursu na dalszą „pokojową” ekspansję na Kaukazie oraz stworzenia powodów do swojej obecności tutaj także w przyszłości; wyhamowania wejścia Gruzji do NATO; dania do zrozumienia wspólnocie, a przede wszystkim Ukrainie, jak można rozegrać „kartę krymską”. Bierność światowej wspólnoty mimowolnie przypomina wydarzenia XX wieku, gdy w latach 30. w Niemczech do władzy doszli faszyści. Wówczas wobec bierności Ligi Narodów faszystowskie Niemcy wraz z bolszewicką władzą Związku Radzieckiego faktycznie rozpętali II wojnę światową. Dziś Rosja, wykorzystując zależność Europy od jej surowców energetycznych i kryjąc się za figowym listkiem samozwańczych „pokojowców”, wobec bezsilności ONZ faktycznie wspiera separatystyczne ugrupowania w nieuznawanych tworach państwowych w Osetii Południowej i Abchazji, które są integralną częścią suwerennej Gruzji. Dziewięć okrętów rosyjskiej Floty Czarnomorskiej, bazujących w Sewastopolu, opuściło bazę, podeszło do wybrzeży Abchazji i swoją obecnością zadeklarowało udział w konflikcie. Ukrainę faktycznie wciągnięto w zbrojny konflikt. Czym grozi to jej? Przez wiele lat z rzędu Rosja, przebywając na terytorium Osetii Południowej i Abchazji (podobna sytuacja jest w Naddniestrzu), w randze samozwańczego pokojowca stworzyła precedens — zwabiła obywateli tego gruzińskiego terytorium do bezprzeszkodnego uproszczonego uzyskania obywatelstwa rosyjskiego. Sprzyjały temu problemy gospodarcze Gruzji i wyższy poziom życia w Rosji, bezprzeszkodna możliwość emigracji tam, wyższy status obywatela Rosji, lepsze zabezpieczenie emerytalne oraz inne merkantylne preferencje, jakie daje obywatelstwo rosyjskie. Przez kilka lat obywatelstwo rosyjskie w tych republikach uzyskało, według orientacyjnych obliczeń, ponad 50% ludności. Tak sztucznie stworzono przesłanki do oświadczenia prezydenta Rosji D. Miedwiediewa o „obowiązku” Rosji bronienia „swoich obywateli”. Czy to nie przypomina Krymu? Wszak wykorzystując obecność w Sewastopolu Floty Czarnomorskiej, Rosja stale zwiększa swoją potęgę „z perspektywą” nigdy stąd nie odchodzić. Do tych działań należy „osiadanie” po przejściu na emeryturę wojskowych marynarzy — obywateli Rosji na Krymie. Nawiasem mówiąc, ci „emeryci” otrzymują ogromne emerytury (w porównaniu z ukraińskimi) z naszego Państwowego Funduszu Emerytalnego. Wielu ukraińskich obywateli na Krymie ma obywatelstwo rosyjskie, co jest sprzeczne z prawem, bo ustawodawstwo Ukrainy nie przewiduje podwójnego obywatelstwa. Orientacyjnie tylko w Sewastopolu jest ich ponad 25 tysięcy. Niewątpliwie taka liczba obywateli Rosji na Krymie nie sprzyja stabilizacji sytuacji. Duża liczba rosyjskich placówek edukacyjnych powoduje sabotowanie otwierania ukraińskich. Stale tworzy się warunki do uciskania i wypierania z Krymu wszystkiego, co ukraińskie; naruszają
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
