Сторінка · с. 14сторінка оригіналу ↗
WARTO WIEDZIEĆ
Слово Просвіти, №36 за 2008 рік
zasłużoną, pełną moralną i estetyczną rehabilitację. Wygląd jeża jak najlepiej odpowiada jego trybowi życia. Krępe ciało nie pozwala zwinnie uciekać, za to grzbiet i głowa pokryte są twardymi, ostrymi igłami. Są nimi całkowicie chronione krótkie nóżki i ogonek, a co najważniejsze — ryjek i miękki brzuch, bo w razie niebezpieczeństwa zwierzątko zwija się w kolczastą kulkę. I tylko lis wie, jak zmusić jeża, by znów stanął na nogi: toczy go do najbliższej kałuży. Oprócz niego, z niewiadomego powodu jeża prześladują psy, choć wszystko, co udaje im się osiągnąć, to pokłucie własnych łap i nosów. Co prawda, puchacz może swoimi żelaznymi szponami podhaczyć jeża, bo obaj jednocześnie wyruszają na nocne polowanie. Lecz obecnie puchacz to wielka rzadkość, jeży zaś jest sporo nawet w podmiejskich ogrodach. To wszystkim znane i jednocześnie niezwykłe zwierzątko. Mocno związane z ziemią, zawsze stąpa na całą stopę i, jak bohater bajki B. Hrinczenki „Jeż i dąb”, nigdy nie patrzy w górę. Niewiele wzbogacił ustny folklor — prawdopodobnie przez delikatność ludowych dowcipnisiów. Wszak pośrednictwo jeża w kontaktach człowieka z twardzią ziemską zawiera niebezpieczeństwo. Oprócz rady, by nie siadać na jego igły, mówi się jeszcze o wątpliwej sztuce bicia jeży gołym pośladkiem. I tyle. Za to współczesne utwory pisarzy dziecięcych wprost obfitują w te sympatyczne stworzenia z zabawnym ogonkiem, świńskim ryjkiem i gęstymi brwiami. Czego to tylko nie robią one w bajkach! Lecz jeśli wilk i lis w żadnej wyobrażonej sytuacji nie muszą jeść siana, to biednemu jeżowi dostaje się za wszystkich: zmuszają go i grzyby na zimę suszyć, i jabłka na igłach nosić… Zbytecznie dodawać, że niczego takiego naprawdę jeż nie robi, bo jest zupełnie obojętny na warzywa. A je owady i ślimaki, choć czasem łakomi się i na większą zwierzynę — żwawą mysz czy nawet jadowitego węża. Indyjski mangusta może też poradzić sobie z kobrą, ale od kilku jej ukąszeń ginie, jednak jeż jest zupełnie niewrażliwy na jad żmii i nie zauważa nawet ukąszeń w nos lub w ucho. I to wtedy, gdy jedno ukąszenie żmii zabija psa, którego ciało jest dziesięciokrotnie większe od jeżowego. Azjatycki jeż uszaty. Rysunek H. Kuzniecowa z książki „Znaj, kochaj, chroń”. 1979 r.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
