Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
ONI BYLI PIERWSI
Слово Просвіти, №36 за 2008 рік
Georgij ŁUKIANCZUK
Ukraińscy „dekabryści”, którzy obudzili Ukrainę, wciąż pogrążoną wówczas w śnie (lata 1988–1991), kończą 20 lat. Nie oni sami osobiście, bo większość z nich do tego czasu odsiedziała dziesiątki lat w sowieckich obozach, więzieniach i szpitalach psychiatrycznych za walkę o prawo Ukrainy do bycia niezależnym państwem, lecz ich organizacja — Ukraińska Unia Helsińska, którą utworzyli w 1988 roku jako przeciwwagę dla rządzącego reżimu KPU — filii KPZR. Członkowie UUH oraz ich rodziny doświadczali szalonej presji, zastraszania i szantażu ze strony KPU, KGB, milicji i prokuratury. Mimo to Zenowij Krasiwski, Anatolij Łupinis, Oksana Meszko, Wiaczesław Czornowił, Mykoła Horbal, Wasyl Owsijenko, Jewhen Swerstiuk, Mychajło i Bohdan Horyniowie, Lewko Łukianenko oraz setki innych prawdziwych patriotów Ukrainy kontynuowali swoją bezkompromisową walkę z komunistyczno-imperialną dyktaturą. Dzięki heroicznym wysiłkom członków UUH 22 maja 1988 roku w Kijowie, przy pomniku Tarasa Szewczenki, zalegalizowano narodową flagę, przeprowadzono alternatywne obchody 1000-lecia chrztu Ukrainy-Rusi, pierwszą w sowieckiej Ukrainie nieautoryzowaną demonstrację w drugą rocznicę katastrofy czarnobylskiej, zorganizowano 30-tysięczną demonstrację pod murami republikańskiego KGB podczas ponownego pochówku Jurija Łytwyna, Wasyla Stusa i Ołeksy Tychego, a także przeprowadzono słynny Łańcuch Jedności w rocznicę Dnia Soborności Ukrainy. Dzięki zasadniczemu stanowisku deputowanych z UUH-URP 16 lipca 1990 roku przyjęto Deklarację o suwerenności państwowej Ukrainy, a rok później — historyczny Akt o Niepodległości Ukrainy, którego autorem był przewodniczący UUH, a później URP — Lewko Łukianenko.
nie da się policzyć). Otóż w przeciwieństwie do obywateli innych państw, którzy mogą pomagać w rozbudowie naszego państwa, ci ludzie mogliby i powinni budować Ukrainę. Nie chodzi teraz o jednoznaczne zjawisko — czwartą falę. Rzeczywiście, wielu wygnała za granicę bieda, nasze niekończące się „reformy” i kryzysy. Wierzę, że dolary i inna waluta, którą zarobkowicze przesyłają swoim rodzinom, pomagają im przetrwać, a nawet, jak twierdzi niektórzy, wzmacniają naszą gospodarkę. Być może ktoś z tej najnowszej diaspory nawet lobbuje jakoś interesy Ukrainy. Ale, przyznam się, zdziwiła mnie ostra ocena niektórych delegatów naszej władzy, a w ogóle państwa. „Dopóki za granicą jest choćby jeden zarobkowicz, tej władzy nie można uważać za narodową, państwowotwórczą” — patetycznie oświadczył jeden z przedstawicieli czwartej fali. Chce się mu zaprzeczyć: „Może choć połowa tych milionów zarobkowiczów mogłaby już wrócić na Ukrainę, aby uczynić tę władzę, to państwo, nasze życie trochę lepszym”? Zamiast tego — poszukiwanie łatwiejszego chleba. Charakterystycznym rysem było wystąpienie delegata z Portugalii. Zaznaczył on, że kiedy ten kraj przygotowywał się do Euro-2004 i był boom budowlany, to na zarobkach przebywało tu aż 240 tysięcy Ukraińców. Zawody sportowe się odbyły, boom się skończył, i Ukraińców tu ubyło kilkukrotnie, obecnie jest ich zaledwie 40 tysięcy. Reszta wyjechała szukać nowych „boomów” budowlanych. Mimo wszystkich problemów diaspory, mimo starzenia się pierwszych fal emigracji, mimo asymilacji młodzieży ukraińskość zagraniczna pozostaje potężną siłą społeczną i jest gotowa dalej pracować na wzmocnienie Państwa Ukraińskiego.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
