Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Miecz obosieczny

Слово Просвіти, №36 за 2020 рік

pastwiska, a po prostu odwieczne ukraińskie piękno, które przez nie jedno stulecie, nie jedno tysiąclecie tworzył Bóg i jego dziecko — Przyroda. Jeśli do tego dodać wojny, ludobójstwa, barbarzyństwo, antykulturę i tłumienie wszelkiej wolności, jaką imperium niesie wszędzie, to nawet za swoich ziemskich dni te narody, którym przypadło zetknąć się z Moskalem na planecie Ziemia i dostać się w jego „braterskie objęcia”, mogą liczyć na pewną indulgencję, bo powiew piekła poznały, zło we wszystkich jego wymiarach przeżyły. Moskal nie tylko przeżywa swoje ziemskie dni, lecz kogoś „wyzwala”. Z własnych terytoriów. Odgryzł, zabrudził, a teraz — „zrów-no”. Z majątku, kultury, wreszcie z życia. I wszystko u niego jest „zrównane”. Zapytaj go, po co mu to, dlaczego nie żyje spokojnie na swoich wielkich przestrzeniach i nie zaprowadza tam porządku, lecz plugawi planetę, a najmniej, czym się obrazi, bo przecież „rozumem Rosji nie pojąć”. Moskal-szowinista — to nawet nie narodowość. To stan agresywnej, zombifikowanej, uciśnionej, ogłupiałej, zawziętej na świat i ludzkość, bardzo nieszczęśliwej duszy. Ten naród zrósł się z mechanizmem, który zwie się państwem-zdobywcą. On go napędza i gotów być nie tylko trybikiem, lecz także smarem, byle tylko ten mechanizm nie miał awarii i się obracał. Są świętie przekonani, że Rosja nie dokonuje agresji, lecz testuje swoją broń na narodach, a wszystkim pomaga. Po prostu bezinteresowny dawca-humanista. Pamiętam, jak mniej więcej dwadzieścia lat temu byłam na Chortycy, przy tym ogromnym suchym dębie z jedną żywą gałęzią. Stara kobieta wyprowadziła kozę i zaczęła przywiązywać ją do pnia niedaleko. Podeszłam do niej i się przywitałam. Mówiła po rosyjsku. Mieszka na Chortycy od dawna, przyjechała tu z rosyjskiej prowincji jeszcze w latach trzydziestych, jako młoda kobieta. „A jak że, trzeba pomagać strane. Mnie kazali jechać, i ja pojechałam!” A wy, kozacy i kozacka starszyzna, przy tym dębie odbywaliście swoje wielkie rady, a babuszka Głasza z obwodu tulskiego nie tylko kozimi odchodami bezcześci sakralne miejsce Chortycy, lecz bezcześci samą historię. Bo ma taką misję, bo gdzie stanie Moskal, tam i „srówni”. Przypominam sobie i inny przypadek. Było to jakieś dziesięć lat temu w Egipcie. Gdzieś w kolejce, którą obsługiwał chłopak słabo znający rosyjski, rozległ się oburzony głos: „Skolko my zdiesj otdychajem, a on do sich por nie wyuczil nasz jazyk!” To jest diagnoza. Kolesniczenko-Bużańscy z tego samego wiwarium. W większości cała dzisiejsza państwowa elita stamtąd. I jeśli dla szowinisty-Moskala i jego pobratymców-małorusów ukraiński język jest największym drażnikiem, to dla Ukraińca każdy atak na język jest niewysłowionym bólem i gniewem. Ukrainiec jest cierpliwy, wiele potrafi znieść, ale wybucha, gdy lekceważy się jego język, i gdy ta, która i dalej chce panować na naszej ziemi, jak panowała przez długie stulecia, znów oświadcza: „Nie chcu byt’ stolbowoj dworjanką, chcu byt’ carycej!” Jej ideolodzy snują podstępne sieci, jakby odbierano im prawo do własnego języka. Doskonale wiedzą, że nikt im tego prawa nie odbiera, że ukraińskie miasta są skrajnie zrusyfikowane, a lud gada „językiem Lenina, Puszkina i Putina”. Ale to im nie wystarcza. Potrzebują prymatu, potrzebują, by ukraiński język nadal wyrzucał z siebie: „czewo izwolitie, gospoda” i „kuszat podano”. Tak bardzo ukołysała ich w kolebce „narodapobjedítiela”, że nie potrafią przezwyciężyć chwiejności i uwierzyć, że ZSRR od prawie trzydziestu lat leży w Mauzoleum obok zwłok swego „prarodítiela” i już się rozłożył. I tam położono wszystkie „święte hasła”, wszystkie jego wytwory i dokonania. A wszystkie wysiłki schizoidalnego cara, by wskrzesić to zaświatowe nekrotiło, są tak żałosne, jak tragiczne. Ale on wciąż mnoży ziemską nekropolię i po raz kolejny przekonuje, że tylko Rosja mogła go urodzić ponad sto lat temu, i tylko ona, wierna żona Lucyfera, pozostawi ten fantom wdowcem. Zakończenie na str. 4 GOŚĆ REDAKCJI 10–11 OTWORZYLI MUZEUM A. SZEPTYCKIEGO TEATR MA WYCHOWYWAĆ

с. 4 · сторінка оригіналу ↗

Zakończenie. Początek na str. 1. Skoro dla Moskala język ukraiński jest znienawidzonym wrogiem, to dla Ukraińca jest synonimem życia. To ten kod ukraińskiej duszy, który łączy go z Bogiem. Poprzez język jednoczy się on z przodkami i potomkami. Język to ten most, po którym kroczy sama historia i prowadzi za sobą los narodu. I jest to ten sam klucz, który leci na ukraińskim niebie ponad ukraińską ziemią. Czytając kronikę o księciu Igorze i Drewlanach, którzy „zaspokoili” jego apetyt, widzisz majdanowców, którzy dobrali się do posiadłości Janukowycza, i gdyby go stamtąd wyciągnęli, to postąpiliby dokładnie tak samo, jak Drewlanie. Kiedy docierają do nas szlochy dawnych płaczek nad poległymi książęcymi drużynami, to widzisz, jak Majdan opłakuje poległych dzisiejszych naszych obrońców, stojąc na kolanach i wypowiadając słowa „bohaterowie nie umierają”. To ten jedyny świat duchowy, właściwy jednemu narodowi na całej jego historycznej ciągłości. I kiedyś, może nawet za stulecia, ktoś będzie wspominał Majdan i z rozczuleniem słuchał „Pływe kacza po Tysyni” i w nim po ukraińsku będzie ściskać duszę. I to wszystko dzieje się poprzez język, intelektualnego, duchowego i duszewnego informatora. I wielu dzisiejszych Ukraińców odpadło od swojego Egregora, tego skupiska grupowej energii narodowej, który żyje nad Ukrainą i niesie energetykę ukraińskiego słowa oraz przejmowanie się nim. Ukraińskiej mentalności i ukraińskich uczuć. Te skupiska energii narodowej nie mogą nie istnieć, ponieważ nasze myśli są materialne. Już pisałam o przekleństwie pogańskich wołchwów, które nigdzie nie zniknęło nawet po ponad tysiącu lat. Oto wam odpowiedź na „rebus”, dlaczego aż 73% Ukraińców zagłosowało na byle co… Język to ten wał energetyczny, który chroni naród przed wyrodzeniem. Oto niedaleka Białoruś. Jeszcze nie zniknęła, ale była na drodze niebytu. Niby się przebudziła, ale jej melatonina jeszcze nie do końca wypuściła ją z długiego snu. Ona jakby nie ma tych odczuć bólu, które mamy my, Ukraińcy. Ona gwarzy językiem agresora i rzadko można usłyszeć jej piękny język z ust patriotów. Ich potomkowie uczą się w rosyjskich szkołach. I co najbardziej obraźliwe, oni nawet w te dni nazywają barbarzyńcę-agresora „bratnim narodem”, z którym są gotowi przyjaźnić się i jednoczyć. „Ten polityk będzie ostatni, kto odejdzie od Rosji” — tak myślą najlepsi. Czyżby naprawdę żyli w próżni informacyjnej i nic nie słyszeli o okupacji Krymu, Donbasu, 15 tysiącach zabitych Ukraińców i jeszcze większej liczbie swoich oprawców, którzy gęsto zasiedlili cmentarze Moskowii, oraz siedmiu (!) latach wojny, którą rozpoczął ten, z kim chcecie się przyjaźnić? To z takimi chcecie się jednoczyć, naiwni siabry? To na taką „pomoc” się zgadzacie? Oto „brat” Chutin Puj już przywiózł swoją „humanitarną”, żeby stłumić wasze pragnienie wolności. Was nie piecze to, że ukradziono wam język, wy chcecie jedynie pozbyć się tyrana. To niegłęboka bruzda w świadomości narodowej i na niej może wyrosnąć jedynie moskiewska lulek. A wasz piękny język nadal będzie na wygnaniu i będzie płakał w poleskich lasach „przy gościńcu starym”. „Nowe twarze” z przestarzałymi organami wewnętrznymi obecnie się zaktywizowały i znów próbują dokonać ludobójstwa językowego, jak ich przodkowie-enkawudziści. Jak pisał poeta-rewolucjonista, „my mówimy Lenin — rozumiemy partia, my mówimy partia…”. Więc słyszymy Bużanski — „rozumiemy” Ze. Ale ta siła, choć podstępna, jest strasznie apolityczna i nie myśląca. Kiedy ukraińska świadoma patriotyczna młodzież stała na Majdanach, głodowała i wywalczała niepodległość, oni imprezowali na antymajdanach, kręcili tanie show i obsługiwali na korporacjach oligarchów. Dlatego nie pojęli pojawienia się tak potężnego zjawiska na Ukrainie ostatnich dziesięcioleci, jak narodziny patriotycznych pokoleń, gotowych oddać życie za Ukrainę. Przejawów świadomości społecznej. Jak wiele lat temu, ten antyukraiński ochłos jak wymawiał z obrzydzeniem „bandery”, „naciki”, „którzy plączą się im pod nogami”, tak i kontynuują wymawiać. Tak, my jeszcze nie zbudowaliśmy silnego państwa, ale Ukraina wzbogaciła się o młodych i nastoletnich świadomych, patriotycznych ludzi. Jeszcze niedawno było to rzadkie zjawisko, które było prześladowane i karane. Obecnie stało się to masowym przejawem, ta radosna i potężna prawda, która dokonała się, kiedy ludzka dusza nie zaznaje duchowego i moralnego ucisku, kiedy język coraz bardziej powraca na swoje odwieczne tereny i do ludzkich dusz. Świadomość narodowa to ta świetlista barykada, ratunkowy wał, które każdego dnia, w każdej chwili prowadzą bój ze zwinnym, przebiegłym wrogiem. Zrywa obłudne maski z „nowych twarzy” — i one coraz bardziej przekształcają się w grymasy upiorów, sług ciemności. Dlatego „piąta kolumna” szaleje z wściekłości. To ona pozwalała sobie deptać, znieważać i zakazywać Ukraińców oraz ukraińskiego języka. To ona ma prawo do brutalności i chamstwa. A tutaj język ma tylu obrońców i orędowników, którzy obiecują, że za rewanż i atak na język będzie im płonąć ziemia pod nogami. Ma ona nieustraszonego „snajpera-artylerzystę” Irynę Farion, która stoi na wysokim wale i bije z intelektualnej armaty w ich głupotę, brutalność, bezczelność bezlitośnie i celnie. Oni szaleją z wściekłości, gotowi ciągać ją po sądach, bo nie przywykli, że na ich „jad” jest jeszcze silniejsze „antydotum”. Że ten naród może mieć i swoją Joannę d’Arc, i niejedną Marusię Bohusławkę czy też Zwirobij, czy to nieustraszonego Sirkę, którzy będą bić w „piątą kolumnę” bezlitosnym słowem tego języka, którego oni nienawidzą, bo on jest mieczem obosiecznym. On sieka na sieczkę ludzką głupotę, podstępność, cały ich obłudny, nędzny janczarski świat. Ta janczarska siła, jak i ta, której służą, zawsze będzie żyła kłamstwem, że jest uciskana, i swój język, jak zużytą szmatę, będzie próbowała przyczepić na ten drzewiec, gdzie powiewa żółto-błękitna flaga, z żądaniem, aby wisiały na jednym poziomie, a dalej będzie zrywać naszą flagę, żeby jej nie drażniła. A oto pytanie nieco mistyczne. Dlaczego ta siła tak nienawidzi ukraińskiego Języka? Dlaczego długie wieki wojuje z nim, rodząc wciąż nowych nienawistników? Co jest w naszym Języku takiego, co rozrywa go od wewnątrz, wywołuje napad wściekłości? Nasz Język nie zrodził przekleństw, one są obcojęzycznego pochodzenia. Zatem jest w nim siła Boża. Język nie tłumił żadnego innego języka, nie wypierał go z ziemi żadnego narodu, narzucając siebie, zatem to od Boga. Nie bełkotał w więzieniach i kazamatach, lecz stworzył modlitwy i niedoścignione pieśni, i były one kołysankami narodu, zatem to także od Boga. W nim wykołysała się przedchrześcijańska Ukraina i chrześcijańska. W nim wykołysała się Sicz Zaporoska. W nim wywyższyła się Akademia Kijowsko-Mohylańska. Nim tworzyły się strony kronik, on zrodził filozofów i mistrzów słowa. To znaczy, że ukraiński Język wypełnił i wypełnia swoją misję jeszcze może od czasów, gdy Pan pomieszał języki. To znaczy, że Stwórca w naszym Języku żyje, ożywia, a pierwszą oznaką tego jest nienawiść demonów w ludzkiej postaci, które nienawidzą wszystkiego, co od Najwyższego. Tak, tak, wszystko, co niesie pierwoźródło Stwórcy, jest nienawistne piekielnym duszom. I oni są gotowi to niszczyć, zabijać, zakazywać. O, iluż ich w tym pojedynku z naszym Językiem zeszło w niebyt. Połamali swoje włócznie i siebie połamali, a on żyje i jest żywy. Bóg posłał do niego wielkich poetów, artystów, śpiewaków, lirników, jego potęgą stworzona jest wielka sztuka. On przeprowadził go przez niedolę i kazamaty i wyzwolił. Nasz Język to ten obosieczny miecz, który ścina wrogom głowy z ramion. Im bardziej oni szaleją, warczą na niego, tym bardziej on krzepnie. Tak, tak, Język to nasz obosieczny miecz. Pamiętacie opowieść kronikarza? Kiedy Chazarowie przyszli do Polan, żeby ci dawali im daninę, to oni dali Chazarom obosieczny miecz. Posłowie przynieśli go swoim starszym, a ci powiedzieli: „Tego narodu nikt nie zwycięży, o, obosieczny miecz jest tego świadectwem”. Ale nasi „Chazarowie” z rządowych gabinetów wciąż żądają daniny Językiem. O, i starego mądrego lisa wodzi na pokuszenie. To on, czy to balansując pod kroplami, kiedy walczył z Ruchem, czy to z niezrozumienia, podgrywa wrogom i niedawno wygłosił, żeby pozwolić separatystom stosować rosyjski. A jakim oni rozmawiają, Leonidzie Makarowyczu? Pan znowu chce przeskoczyć pod nieistniejącymi kroplami, żeby i przed separatystami wyjść suchym z wody, i przed Kremlem? Toż to już nie deszcz, a coś znacznie gorszego, czym pana polewają separatyści, a pan wciąż mówi, że deszcz pada… Jeśli nie myśli pan o Ukrainie, to niech pan pomyśli o sobie, o tym zdaniu, które ukraińska Klio napisze jednak naszym Językiem: „przystosowaniec z uśmiechem Augura, który dogadzał wszystkim niegodziwcom u władzy i nie przyjmował oraz krytykował tylko tego swojego spadkobiercę, który stał w niepodległej Ukrainie najwyżej, który był nieosiągalny i zrobił dla Ukrainy najwięcej”. W pierwszych dniach wojny na Donbasie usłyszałam od bliskiej osoby, która żyje, na wielki żal, w Rosji: „A czyż naród Donbasu nie ma prawa do swojego języka, a czyż można tym bestiom-banderowcom go za to zabijać!”. Opowiedziałam jej kto kogo i za co zabija, nie żałując wszystkich czterech żywiołów naszego Języka. Ona tylko mrugała oczami i wzdychała — święcie była przekonana, że wojna na Donbasie wybuchła przez „gwałtowną ukrainizację”. Ukrzyżowany malec tam również figurował. Edemski wąż pełznie naszym rajem z carską koroną na głowie i wyglądem chupacabry. Jemu trzeba, żeby „od Moskwy do samych krańców” bezmózgi ochłos wierzył w to. Że on nie marzy o nowym związku, części planety pod jego łapciem, zrujnowanych ziemiach i wygubionych narodach i ich językach, a to on tak broni rosyjskojęzycznych. O, i na Donbas przywlókł się z tychże „szlachetnych” powodów, a nie dlatego, że imperialna zaraza i korona-wirus szaleje w jego chorej świadomości, i od tej bolączki nie ma ani szczepionki, ani uleczenia. Jego chemicy-zabójcy wynajdują wciąż nowe preparaty, które zabijają i wyszukują tych, którzy w tej chupacabrze widzą tylko demoniczną istotę, która żywi się krwią. Ona jest zagrożeniem dla wszelkiej żywności. O, i nasza rządowa żywność już do tej paszczy się zbliżyła. Wącha ją, wsłuchuje się w pracę jej organów wewnętrznych — jakby podobne do ich własnych. Ale na straży stoi wielka ukraińska rodzina… Co to jest Język w życiu narodu, mówiono wiele. Bez wątpienia, to ten intelektualny, rodowy i emocjonalny informator, który tworzy naród. Toż apostoł Paweł bardzo wiele powiedział o znaczeniu języka ojczystego, porównywał brzmienie słów obcych i ojczystych z brzmieniem różnych instrumentów — fujarki, lutni, trąby, które dają różny dźwięk i wykonują różne przeznaczenie. „…Dbajcie o dary duchowe. Bo jeśli modlę się językiem obcym, to modli się duch mój, a mój rozum nie przynosi owocu. …Wolę pięć słów ojczystym powiedzieć, żeby i nauczać innych, aniżeli dziesięć tysięcy słów językiem obcym”. (Pierwszy list św. Pawła do Koryntian, 14, 14-19). Owoc serca, owoc rozumu — uczucia, emocje, piękno, zakodowane w słowie. Na obcy język dusza nie zareaguje tak, jak na ojczysty. Oto dlatego zrusyfikowane ukraińskie regiony potknęły się o słowo „zwyrodnienie”, oto dlatego Donbas za swój „wybór” płaci śmiercią i ruiną. I te cztery żywioły, które żyją w naszym Języku — ten ogień, który zleciał z tego obosiecznego miecza, ta ziemia, która stała się pustkowiem, zaminowanymi lejami, to zatrute powietrze ze smrodem koksu i wybuchów i ta woda, która uciekła z tego kraju — to jednak kara za zdradę. Jednakże, przyczynił się do tego Język, ale zdradzony i znieważony przez Ukraińców. Kraj stał się Sodomą i Gomorą, bo wyrzekł się swojego ojczystego odwiecznego i zawołał obce i wrogie. Biblijny solny słup niebytu wciąż się wywyższa i wywyższa tam, a świat coraz bardziej szarzeje i blednie. Bóg pozwolił na to. Siedem lat „jedności z bratem” i ruina na dziesiątki lat. Ale ukrainofob nie pojął i nie ogarnął tej „Synajskiej pustyni”, w której ma zbutwieć niewolnictwo. Kiedyś skończy się wojna, odejdą w wieczność imperialni niewolnicy, odcierpią swoje i ci Ukraińcy-stepowcy, którym sądziło się żyć wśród nich i znosić ten horror. Kronikarz zapisze ten czas jako wojnę wyzwoleńczą od okupacji. Ale czy oznaczy on okupację duchową, okupację intelektu, świadomości! Że zaczęła się ona jeszcze w czasach Hołodomoru, kiedy wymordowano tu Ukraińców i przywieziono chwiejny lud z całej „nieobjętej” i formowano gęste szeregi odrażającej kolumny. Że okupacja ducha stała się znacznie wcześniej niż w 2014 roku, i to musiało wybuchnąć. I toż przecież wszystkie drogi prowadzą do znieważonego, potuptanego w tych stronach Języka. Ktoś mi zaprzeczy: co ma do tego on! On i tylko on, który opuścił ducha i duszę narodu, przekształcił go w dobrowolnego niewolnika, który zawołał niewolnika. On ogłuchł, bo w nim nie żyje słowo przodków, i oślepł, bo stracił pierwoodczucie. Jak mówił ślepy Sokrates? „Przemów, abym cię zobaczył”. Iluż by on nie zobaczył mieszkańców Donbasu, Krymu. Język — karzący miecz. Bez jego czterech żywiołów nie ma zbiorów, wieją suche wiatry, trzaskają mrozy i nie idą błogosławione deszcze. Właśnie w Języku kryją się niestrudzone dary i owoce Ducha Świętego, który daje mądrość, talent i mnoży w narodzie nieprzemijające wartości i wielkie dokonania. Jeśli nawet na Donbasie zapanuje cisza, jeśli tę ruinę zamrożą, to wymarzać będzie także ludzka dusza bez ojczystego głosu, bez ojczystej pieśni, bez ojczystego słowa. Szara strefa poszarzeje jeszcze bardziej, a zmarzlina wojny zamieni się w wieczną. Kraj będzie dalej płodził biesów, kiwi, zacharczenków, motorole, płotnickich, których będzie zmiatać kara Boża, tak jak już ich zmiotła. Oto wam zapłata za przymusową rusyfikację, bo przymusowej ukrainizacji nie było i nie będzie. Język będzie żył bez tych, którzy go zdradzili, on nie zna przemocy, bo pochodzi z miłości. On i dziś obserwuje, jak „oswobodziciel” wypróbowuje nowe wzory broni, bezlitośnie strzela do szkół, szpitali, przedszkoli i smutno milknie. W jego arsenale jest wiele słów współczucia, smutku, ale są też frazy: „Samiście na to zasłużyli”. „Doczekaliście się „Putin przyjdź, zaprowadź porządek”?.. Ale on milczy. Odeszła i błąka się po ruinach donieckiego lotniska, wyszeptuje imiona wszystkich poległych cyborgów i każdego, kto padł pod Iłowajskiem, Debalcewem i w tej krwawej rydwanie śmierci. I wszystko to po to, aby czupakabra poczuła w swojej paszczy smak żywej krwi. Wspiera dobrym słowem wolontariuszy i zasmucone ukraińskie żony w czarnych chustach. Ona, wieczna, wie, że wszystko to kiedyś minie, jak mijało nie raz, skona moskiewskie imperium i wszyscy jego wodzowie i poplecznicy zejdą do piekła, a ona będzie żyć. Bo ona jest wieczna! Bo przyszła do nas z raju. A ona sama jest rajem! Kateryna MOTRYCZ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин