Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Nasz wschód — z miłością i męstwem
Слово Просвіти, №42 за 2017 рік
obrońców ojczystej ziemi, powrócili z pięciodniowej trasy po miastach i osadach przyfrontowej Doniecczyzny uczestnicy akcji artystycznej. W składzie grupy znaleźli się przedstawiciele różnych regionów Ukrainy: Wołynia, Podola, Żytomierszczyzny, Czernihowszczyzny, Charkowszczyzny, Kijowszczyzny, Czerkaszczyzny, Rówieńszczyzny. Podróż odbyła się pod patronatem Ministerstwa Młodzieży i Sportu oraz departamentu rodziny, młodzieży i sportu Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej. Dla kierownika grupy, proświcianina, zasłużonego działacza sztuki Ukrainy, reżysera Serhija Archypczuka była to jedna z ponad stu podróży w ciągu trzech lat, które odbywały się przy wsparciu Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki. To możliwość porozmawiania z żołnierzami, wyrażenia ogromnego szacunku dla najodważniejszej części naszego narodu — mężczyzn i kobiet, których życie jest obecnie bezkompromisowym poświęceniem w imię Ukrainy. A poza tym te trasy to rozmowy z ludźmi, którzy mieszkają na wschodzie naszego kraju, możliwość zrozumienia ich przeżyć i jednocześnie przekazania im poczucia solidarności, współczucia, jedności wszystkich Ukraińców z mieszkańcami Doniecka i Ługańska w trudnej godzinie wrogiej nawały. Przewodniczący Ługańskiej organizacji Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki, profesor historii Wołodymyr Semystiaha, który obecnie jest przesiedleńcem i mieszka na Kijowszczyźnie, w tych podróżach widzi możliwość szczerej rozmowy ze swoimi rodakami, podzielenia się z nimi wiedzą, przemyśleniami i ideami, które już od 150 lat pomagają Ukraińcom jednoczyć się, rozumieć swoją kulturę, znać swoją historię. Przecież, uważa pan Wołodymyr, znajomość prawdziwej historii Ukrainy, zrozumienie prawidłowości procesów w naszym społeczeństwie może pomóc mieszkańcom wschodniej części państwa wyjść ze stanu zagubienia i odizolowania od swojego narodu, tym samym uniemożliwiając w przyszłości ten horror, który obecnie spowił wschodnie tereny. I rzeczywiście, w rozmowach z naszymi wschodnimi obywatelami często pojawia się poczucie, że żyją oni w mentalnym getcie, stworzonym czy to przez nich samych, czy to przez poprzednich — od Jefremowa do Janukowycza — przywódców tego kraju. Tak, jakby cała wielka Ukraina żyła gdzieś tam, dalej, a oni istnieli w zamkniętej w ramach Donbasu przestrzeni. Wszędzie, gdzie występowali artyści i uczestnicy grupy artystycznej, podchodzili ludzie i wzruszająco mówili: „My jesteśmy wasi”, ale przecież cała Ukraina jest ich, jest ona wspólna dla nas wszystkich — niezależnie od tego, kto i gdzie mieszka. Boli widzieć i rozumieć, że każdego dnia ludzie zamieszkujący Doniecczyznę żyją w strachu — a nuż znów przylecą pociski… W przyfrontowych miastach i wsiach jest dużo dzieci i bardzo chce się, aby wyrosły na świadomych Ukraińców, rozumiejąc, że cały nasz ogromny kraj — największy pod względem terytorium w Europie — jest otwarty dla nich, i wszyscy jesteśmy częścią jednego sławnego narodu, choć różnorodnego, swoistego w swoich regionach. Właśnie o naszej wspólnocie i jedności mówili ze sceny nasi bandurzyści — Wołodymyr Horbatiuk, rówieńczanin, rodem z Kirowohradszczyzny, i Bożena Jakymenko, charkowianka, rodem z Żytomierszczyzny; gitarzysta-wirtuoz z Chmielnickiego Ołeksandr Rołduhin i reżyser filmowy Andrij Czernych, którego dzieciństwo minęło w Kamieńcu Podolskim; młoda utalentowana piosenkarka Katia Skrypka i jej mama, nauczycielka z Kijowa Ołena Skrypka; Marija Wołynśka, poetka ludowa, działaczka społeczna, przedstawicielka Międzynarodowego biura wyzwolenia jeńców „My razem” z Wołynia; kijowski dziennikarz i działacz związkowy Ołeh Pachołok; tarnopolska artystka Natalka Fuhel; poeta-satyryk, dziennikarz z Czernihowszczyzny Dmytro Mamczur; popularna piosenkarka Ksanti, rodowita mieszkanka Krymu, która wiele lat mieszkała na Doniecczyźnie, a obecnie jest przesiedleńczynią, kijowianką. Lecz najważniejsze, czym płonęło serce uczestników grupy, to zainspirować obrońców matki-Ukrainy, wśród nich jest wiele dziewcząt. Spojrzawszy w ich oczy, rozumiesz, czujesz — są niezawodnymi, niezwyciężonymi wojownikami. Strzeż ich, Matko Przenajświętsza! DZIENNIK SZEWCZENKOWSKI 10-11 GOŚĆ „SP” WIKTOR KOSZEL HISTORIA W ZNACZKACH
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
