Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
Wąskie drogi
Слово Просвіти, №43 за 2012 рік
przechodniów rzadko przemykały puste, obojętne spojrzenia tych, którzy mają już wszystko, brakuje tylko dobroci i czegoś ludzkiego, przyjaznego… — Minęły lata, a „rybie” oczy się rozmnożyły, — potwierdziła Halina. — Na przykład, oto proszą o pomoc chore dzieci, młodzi inwalidzi i ci, którzy gasili Czarnobyl, jak mój zmarły mąż. Ale kto się odezwie? Co najwyżej tacy sami pokrzywdzeni albo emeryci. I Halina opowiedziała o wiejskim biznesmenie Ołeksandrze Andrijenku, który swoją pracą, swoimi odciskami stworzył dobrobyt. — Pamiętasz, jaka to była biedna, nieszczęśliwa rodzina? Prawie wszystkich mężczyzn zabrała wojna, a Saszko miał żywego ojca, ale takiego pijaka, którym pogardzała wieś. Żonę ciągle bił. A jak ona wychowała czworo dzieciaków: Ninę, Ołeksandra, Raisę i Wiérę? W upalne lata na łące wszystko wysychało, a na stepach kłosiły się dorodne zboża! I wszystko na skup: państwu! Za te kłoski, które dzieci zbierały po polach po cichu, sadzano do więzienia, mogli nawet zastrzelić, bo „obchodnicy” dzień i noc pilnowali pola, kołchozowego sadu z czereśniami, morelami, śliwkami, gruszkami, trzymając karabiny w pogotowiu… Ale ich rodzina przetrwała. Z czasem dzieci się rozjechały, a Ołeksandr został we wsi. Zaczął od tego, że przekopał cały ogród i zasadził arbuzowisko. Cała wieś się śmiała: co on będzie jadł zimą? A on podlewał, pielił, okopywał i wyhodował na zdumienie duży plon arbuzów i melonów. Sprzedał, kupił stary motocykl. I tak przez kilka lat z rzędu. A teraz zbudował dom, kupił samochód, wykształcił dzieci. To uczciwy biznes, a nie spekulacja… We wsi ogrodził cmentarz, wykopał studnię. Zarabia dla siebie, daje miejsca pracy ludziom i mieszka w rodzinnej wsi, — mówi Halina. — Dziwię się twojej mądrości, przyjaciółko. — Uczę się… Wypisuję tylko te wydawnictwa, które sieją żywe Słowo, Prawdę i wezwanie do Wolności: „Słowo Proświty”, „Za wolną Ukrainę”, słucham audycji radiowych, w których występowali lub występują Anatol Pohrebnyj, Jewhen Swerstiuk, Lewko Łukjanenko. Czytam utwory Liny Kostenko, oglądam filmy Iljenki, Mykolajczuka, a potem porównuję z komunistycznym kłamstwem i robi się przerażająco: w jakim kraju my żyjemy?.. — Przechowuję gazetę „Słowo Proświty”, gdzie analizę naszej teraźniejszości dał Jarosław Kendzor w artykule „Historia dała nam szansę”. Tak, Historia dość często daje nam szanse, by spełniły się odwieczne marzenia narodu o uwolnieniu się z mocnych objęć „braci”, „sąsiadów” itd. Ami? Wiktor Juszczenko nie zdradził Ukrainy, jej samodzielności. Chciał „być dla wszystkiego ukraińskiego na-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
