Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
BEZ KOMENTARZA (W związku z niedawnym wywiadem ministra edukacji i nauki, młodzieży i sportu D. W. Tabacznyka dla czasopisma „Obrať wnimanije”)
Слово Просвіти, №46 за 2011 рік
„Te prowincje należy w najłatwiejszy sposób doprowadzić do tego, aby się zrusyfikowały i przestały patrzeć jak wilki do lasu… Kiedy w Małorosji hetmana nie będzie, to należy starać się, aby wiek i imię hetmanów zniknęło… Naród, dopóki zachowa wiarę, język, obyczaje i prawa, nie może być uważany za podbity” (Katarzyna II, caryca Rosji, 1764 r.). „Zastaliśmy w szkołach samego Charkowa nauczycieli, którzy tak i cięli po ukraińsku z uczniami; tak i my, to znaczy nowoprzybyli z seminarium nauczyciele, na polecenie władz złamaliśmy ich i przyuczyli mówić po rosyjsku” (T. Seliwanow, nauczyciel charkowskiej szkoły, 1807 r.). „Chcesz być urzędnikiem, znajdować się w służbie państwowej, proszę bardzo, musisz absolutnie swobodnie władać dwoma językami — ukraińskim i rosyjskim. Chcesz zajmować się prywatnym biznesem, chcesz po prostu zajmować się twórczością artystyczną? Ciebie nikt nie może zmusić na siłę do uczenia się jednego z języków [język państwowy znać, zatem, nieobowiązkowo! — I. Ju.]” (D. W. Tabacznyk, minister edukacji i nauki, młodzieży i sportu Ukrainy, 2011 r.). „Język narodu — najlepszy, niezwiędły i wiecznie odnawiający się kwiat całego jego duchowego życia, które zaczyna się daleko poza granicami historii. W języku uduchowia się cały naród i cała jego ojczyzna; w nim wciela się twórczą siłą ducha narodowego w myśl, w obraz i dźwięk niebo ojczyzny, jej powietrze, jej zjawiska fizyczne, jej klimat, jej pola, góry i doliny, jej lasy i rzeki, jej burze i grzmoty — cały ten głęboki, pełen myśli i uczucia głos rodzimej przyrody, który brzmi tak dźwięcznie w miłości człowieka do jego niekiedy surowej ojczyzny, który odbija się tak wyraźnie w rodzimej pieśni, w rodzimych melodiach, ustach narodowych poetów. Jednak w jasnych, przejrzystych głębinach języka narodowego odbija się nie tylko przyroda rodzimego kraju, ale i cała historia duchowego życia narodu. Pokolenia narodu przechodzą jedno po drugim, ale rezultaty życia każdego pokolenia pozostają w języku — w spadku potomnym. Do skarbca rodzimego słowa składa jedno pokolenie po drugim owoce głębokich poruszeń serca, owoce wydarzeń historycznych, wierzenia, poglądy, ślady przeżytego smutku i przeżytej radości, — jednym słowem, cały ślad swojego duchowego życia naród troskliwie przechowuje w słowie narodowym. Język jest najżywszym, najbogatszym i najmocniejszym związkiem, który łączy minione, żyjące i przyszłe pokolenia narodu w jedną wielką historyczną żywą całość. On nie tylko ukazuje sobą żywotność narodu, ale jest właśnie tym życiem. Kiedy znika język narodowy — narodu więcej nie ma!.. Dopóki żyje język narodu w ustach narodu, do tego czasu żywy jest i naród. I nie ma przemocy bardziej nieznośnej, jak ta, która chce odebrać narodowi spuściznę, stworzoną przez niezliczone pokolenia jego minionych przodków. Odbierzcie narodowi wszystko — i on wszystko zdoła zwrócić; ale odbierzcie język — i on nigdy więcej już nie stworzy go; nową ojczyznę nawet może stworzyć naród, ale języka — nigdy, i kiedy wyginął język w ustach narodu — umarł i naród” (K. D. Uszyński, wielki pedagog, 1861 r.). „Ukraińska SRR zapewnia narodowo-kulturalne odrodzenie narodu ukraińskiego, jego historycznej świadomości i tradycji, narodowo-etnograficznych osobliwości, funkcjonowanie języka ukraińskiego we wszystkich sferach życia społecznego” (Deklaracja o suwerenności państwowej Ukrainy, 1990 r.). „Językiem państwowym na Ukrainie jest język ukraiński. Państwo zapewnia wszechstronny rozwój i funkcjonowanie języka ukraińskiego we wszystkich sferach życia społecznego na całym terytorium Ukrainy” (Konstytucja Ukrainy, artykuł 10, 1996 r.). „Język ukraiński jako państwowy jest obowiązkowym środkiem komunikacji na całym terytorium Ukrainy przy wykonywaniu uprawnień przez organy władzy państwowej i organy samorządu lokalnego (język aktów, pracy, kancelarii, dokumentacji itp.), a także w innych sferach życia społecznego…” (Sąd Konstytucyjny Ukrainy, 1999 r.). „Zdrada stanu, czyli działanie, umyślnie dokonane przez obywatela Ukrainy na szkodę suwerenności, integralności terytorialnej i nienaruszalności, zdolności obronnej, bezpieczeństwa państwowego, gospodarczego lub informacyjnego Ukrainy: przejście na stronę wroga w warunkach stanu wojennego lub w okresie konfliktu zbrojnego, szpiegostwo, udzielenie obcemu państwu, obcej organizacji lub ich przedstawicielom pomocy w prowadzeniu działalności wywrotowej przeciwko Ukrainie, — karze się pozbawieniem wolności na okres od dziesięciu do piętnastu lat” (Kodeks karny Ukrainy, artykuł 111, p. 1). Cytaty zebrał prof. Iwan JUSZCZUK. Jewhen BUKET. Zaledwie 700 znaków (ze spacjami) ma niedawno uchwalony przez Radę Najwyższą w drugim czytaniu projekt ustawy regionalistki Ołeny Bondarenko (nr 6342) „O wprowadzeniu zmian do Ustawy Ukrainy „O telewizji i radiofonii” w sprawie doprowadzenia do zgodności z wymogami Europejskiej konwencji o telewizji transgranicznej do programowej koncepcji nadawania”. Od teraz część pierwsza artykułu 9 Ustawy Ukrainy „O telewizji i radiofonii” będzie sformułowana w następującym brzmieniu: „W ogólnej objętości nadawania każdej organizacji telewizyjno-radiowej nie mniej niż 25 procent musi stanowić narodowy produkt audiowizualny” (w poprzednim brzmieniu było 50%). Także z ustawy zniknie takie zdanie: „W programach radiowych utwory muzyczne ukraińskich autorów i wykonawców powinny stanowić nie mniej niż 50 procent ogólnej cotygodniowej objętości nadawania”. Zamiast tego pozostanie norma, że „programy produkcji europejskiej powinny stanowić nie mniej niż 80 procent, w tym nie mniej niż 50 procent — programy produkcji ukraińskiej”. Więc o co chodzi z całym hałasem, który podniósł się wokół tych 700 znaków? Myślę, że dla nikogo nie jest tajemnicą, że już dawno żadnej „ukraińskiej przestrzeni informacyjnej”, w sensie ukraińskojęzycznej, jak powinno być, nie ma. Wiadomo, że stacje radiowe FM „Russkoje radio”, „Jewropa plius”, „Nasze radio”, „Awtoradio”, „Retro FM”, „Biznes radio” i inne już dawno ignorują normy ustawy. W ukraińskim eterze telewizyjnym codziennie widzimy tylko domorosłe „rosyjskojęzyczne gwiazdy”, które, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, uważa się za „narodowy produkt audiowizualny”, a liczne „show” na Wołodymyr PROCENKO, m. Sewastopol. Społeczeństwo Ukrainy jest oburzone informacją Prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza o przygotowywaniu zbrojnego przewrotu w państwie. Jeśli takie fakty rzeczywiście istnieją, to służby specjalne państwa muszą pilnie usunąć zbrojne ugrupowania w trybie ściśle tajnym. Ale szefowie SBU i MSW wzruszają ramionami, przytaczając nieznaczne przykłady rozkradania i handlu bronią. Wszystkim wiadomo, że wcześniejsze ujawnienie informacji operacyjnej ma negatywne skutki i jeśli ta informacja jest prawdziwa, podano ją Głowie państwa jako utajnioną, a Prezydent jest zobowiązany przestrzegać reżimu tajności.
Kilka dni po tej głośnej decyzji wielu artystów, polityków, działaczy społecznych i zwykłych blogerów wypowiedziało się przeciwko takim zmianom. Kompozytor Ołeksandr Złotnyk podczas przesłuchań parlamentarnych w Radzie Najwyższej Ukrainy nazwał niemoralną 25-procentową kwotę ukraińskiej muzyki w eterze telewizyjnym i radiowym. „Ukraińską muzykę — do eteru!” — takie było główne hasło artystów, którzy zebrali się we Lwowie, by protestować przeciwko ograniczeniu kwot na ukraińską twórczość w eterze. W czwartek, 10 listopada, na placu Rynok przeprowadzili akcję przeciwko projektowi ustawy nr 6342. W akcji wzięły udział zespoły „Pikkardijska Tercija”, „Korali”, „Choczu SZCZE!”, „Marwinok”, „Sokoły”, piosenkarze Nazar Sawko, Mychajło Macjałko, Sofija Fedyna, Łewko Bebeszko oraz inni (wybaczcie moją ewentualną niewiedzę, ale nie znam żadnej stacji radiowej FM w stolicy Ukrainy, gdzie można by posłuchać muzyki wspomnianych zespołów i wykonawców). Swoje oświadczenie uczestnicy akcji we Lwowie skierowali do Administracji Prezydenta. O niepodpisywanie ustawy poprosiła Prezydenta również Społeczna Rada Humanitarna Kijowa. Inicjatywę ogłosił 10 listopada przewodniczący komisji Rady Kijowskiej ds. kultury i turystyki Ołeksandr Bryhynets. Żaden członek Społecznej Rady Humanitarnej nie wystąpił przeciwko wspomnianemu oświadczeniu. Projekt poparli inni członkowie rady: poeta, Bohater Ukrainy Iwan Dracz, dziennikarz telewizyjny, dyrektor Kijowskiej Państwowej Kompanii Telewizyjno-Radiowej Ołeksandr Sawenko, historyk, prezes fundacji „Pamięć Babiego Jaru” Ilja Lewitas. 11 listopada na posiedzeniu rady humanitarnej uchwaloną przez Radę Najwyższą ustawę skrytykował Prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz, a przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy Wołodymyr Łytwyn oświadczył, że odłożył podpisanie ustawy do czasu usunięcia niespójności w tekście. zlokalizować opozycję. Wiadomo, że ranking Partii Regionów spadł o połowę i trzeba natychmiast „skryminalizować” autorytatywnych opozycjonistów, podrzucając broń i oskarżając o przygotowywanie zbrojnego przewrotu. Znajdzie się grupa wyrostków, która celowo, przed mediami odegra „wojenkę”, a oddani władzy dziennikarze trafnie skomentują „przewrót”. Wtedy zacznie działać represyjna machina władzy i będzie werbować opozycjonistów, aby po wyborach stali się kolejnymi „tuszami”. Niestety, obywatele Ukrainy nie wykluczają innej możliwości istnienia niepaństwowych formacji zbrojnych, podporządkowanych rodzimym oligarchom. Jednak takie formacje powinny być pod operacyjnym nadzorem SBU.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
