Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Między dwoma majdanami
Слово Просвіти, №47 за 2013 рік
LIST CZYTELNIKA — DO DRUKU!
Serhij CUSZKO, pisarz, m. Kijów
Stało się. Cierpliwość nie jest nieograniczona. Po 2004 roku z jego dramatyzmem, przebudzeniem części społeczeństwa i wybuchem nadziei, po ospałości, niezgodzie i zdradach pomarańczowych przywódców, po zuchwałości „braciszków”, którzy przejęli władzę, i narastaniu pesymistycznych nastrojów w społeczeństwie — STAŁO SIĘ. Obecnie na Ukrainie szybko narasta fala protestów i stoimy na progu nowego Majdanu. Jednak Majdan 2013 w żadnym wypadku nie może powtórzyć błędów 2004 roku. Do nich należą: stała „rotacja” na scenie garstki polityków i kilku zespołów muzycznych oraz „imprezowanie” bezgłosego ludu-statysty przed nimi. Po pierwsze, nie wszyscy politycy znają realia życia, a jeśli je znają, to z tych czy innych powodów nie odważą się ostro poruszyć określonych kwestii. Po drugie, zespoły albo zsuwają się w deklaratywną i nader często nudną publicystykę, albo po prostu „rozgrzewają” tłum szlagierami, tworzą atmosferę czegoś w rodzaju flash mobu i złudne poczucie świątecznego nastroju zamiast nastawienia na opór, poważną walkę. Fałszywie brzmią także hasła i przymilanie się do wspólnoty przez osobę prowadzącą wydarzenie. Mikrofon ma być dostępny także dla placu — tam znajdą się rozumne myśli, trafne podpowiedzi, chociaż oczywiście istnieje też ryzyko prowokacji i autopromocji. W 2004 roku zbyt ufnie słuchaliśmy zapalnych i nie zawsze konkretnych przemówień i posłusznie, na komendę, po pioniersku skandowaliśmy piękne hasła. A jednocześnie nie zapytaliśmy pomarańczowych liderów, co konkretnie zamierzają zrobić, nie zmusiliśmy ich, by przysięgli przed Majdanem nie zdradzić narodu. Zasadę prowadzenia Majdanu w jednym miejscu należy dziś zastąpić jednoczesnymi akcjami na możliwie szerszej przestrzeni geograficznej. Przeszkodzenie ludziom w zbieraniu się tam, gdzie mieszkają, jednocześnie w wielu miejscowościach, jest znacznie trudniejsze — nie wystarczy żadnej milicji, „Berkuta” itd. Nie trzeba wozić tysięcy ludzi do stolicy, pokonując kordony na drogach, rozwiązywać problemów z noclegiem, wyżywieniem, cykliczną zmianą protestujących. Niech władza myśli, jak dać możliwość odpoczynku swoim cerberom. Nie pamiętam, gdzie usłyszałem lub przeczytałem, jak wysoki rangą milicjant powiedział: „Jeśli na ulicę wyjdzie 200 osób, rozgonimy je bez namysłu. Jeśli w akcji protestacyjnej weźmie udział 2000, wejdziemy z nimi w negocjacje. A jeśli zbierze się 200 000, przejdziemy na ich stronę”. Jedynym realnym argumentem dziś jest masowość. Powiedzmy, że trzymilionowy Kijów może zebrać wielotysięczny majdan bez wsparcia z regionów. Istnieje jednak niewesoła perspektywa niskiej aktywności obywateli. Ale w końcu sami musimy dbać o swoją przyszłość. Najbardziej dotyczy to młodzieży, gdy chodzi o wybory, o postawę obywatelską. Dlatego potrzebna jest aktywna praca wyjaśniająca, mobilizacja wszystkich struktur opozycji — w przeciwnym razie na zawsze pochowamy marzenie o staniu się cywilizowanym europejskim krajem. Jeśli nie stoimy dziś w obronie europejskiej perspektywy — to znaczy, że do niej nie dojrzeliśmy, nie zasługujemy na godne życie. Jeszcze jedna sprawa — nie mniej bolesna. Patrząc na batalie (głośne czy zza kulis) wewnątrz tego kolorowego tworu, który z jakiegoś powodu nazywa się jednym, wspólnym określeniem — „opozycja”, mimowolnie pytasz siebie: kim jesteście, panowie — politykami-amatorami? bandą hetmaniątek? „technologicznymi” klonami struktur władzy i służb specjalnych? Jeśli pierwsze, to jakie macie prawo nieprofesjonalnie eksperymentować, stawiając na szali los całego kraju, wielkiego narodu, skoro ciągle i beznadziejnie przegrywacie wszystkie kluczowe bitwy z władzą — cyniczną, ale wprawną w swoim obrzydliwym rzemiośle? Jeśli drugie, to czym jesteście lepsi od tych, z którymi rywalizujecie o smakowite kąski, sprytnie wyrywając je z dostępnego wam stołu władzy i szarpiąc je jeden drugiemu — i nigdy nie zyskacie chwały u swojego narodu? A jeśli trzecie — to bądźcie wiecznymi lokajami na służbie czy to rodzimych bandytów, czy obcych panów z zapłatą trzydziestu srebrników; lokajami będą też wasze dzieci i wnuki. Ostro? Obraźliwie? W takim razie, by sprostować te ostre słowa, zmobilizujcie się, zjednoczcie się, wyjdźcie do ludzi z otwartymi sercami i zrozumiałymi ideami oraz zamiarami! Majdan 2004 mógł stać się przełomowy w historii naszego narodu. Nie stał się — przeciwnie, znacznie podkopał siłę społeczną, zmniejszył liczbę optymistów i w ogóle niepozostających obojętnymi. Majdan 2013 to kolejna szansa (dай Boże — nie ostatnia), by coś zmienić. Ale zmieniać — i samym się zmieniać — muszą WSZYSCY. Oprócz emerytów na ulicę mają wyjść młodzi, miasto i wieś, przestąpić próg osobistej samoobrony mają urzędnicy, pomyśleć o przyszłości nie tylko swojej, ale i kraju — funkcjonariusze organów ścigania. Moim zdaniem wybór mamy prosty: wolne, praworządne społeczeństwo czy Strefa. I muszą to zrozumieć Zachód i Wschód, zwolennicy różnych partii i systemów. A wybierać trzeba niezwłocznie.
UKRAIŃSKI SZLAK
10–11
NIEZNANY EPISTOLARIUSZ
SŁOWO TARASA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
