Сторінка · с. 8сторінка оригіналу ↗
Poetyckie solo Witalija Michalewskiego
Слово Просвіти, №52 за 2011 рік
…tą siłą, że czujesz, jak budzi się w duszy coś najskrytszego, co głęboko drzemało w tobie, i zaczynasz na nowo przemyślać wiele spraw, znalazłszy się w polu siłowym słowa. Poezja Michalewskiego jest głęboko liryczna. Balzac pisał: „Miłość — to natchnienie! Ona rodzi nawet geniusz!” Tak samo Witalij Michalewski znajduje w miłości różne barwy dla swojego natchnienia. I cóżbym ja bez ciebie robił? — Bez twoich skrzydeł, oczu świateł? Bladą kropeczką na niebie Przez całe lato migotałbym. („Wiara”)
Czarodziejska melodyka jego poezji wypływa z głębokiej studni ludowej pieśni. Lecz poeta nigdy nie kopiuje ludowego ornamentu jak rzemieślnik — bierze barwy ludowych pieśniowych haftów i tworzy własny, oryginalny wzór. Jego mistrzostwo jest bezbłędne. Czułość poetyckich wersów jest głęboko odczuwalna. Wezmę twą czułość z otwartych dłoni, W zielonych oczach gra szalone morze. I pijanych pocałunków nieokiełznany ogień — Mam wszystko, bo jesteś we mnie. („Pada śnieg”)
Dusza poety tęskni do ojczystego słowa, zdolnego rozjaśnić jej wątpliwości. Dla Michalewskiego ojczysta mowa jest całym wszechświatem, zamieszkanym przez obrazy niezwykłej piękności i harmonii: Wszystkie marzenia — o tobie i o morzu. Każdy mój oddech — tylko dla ciebie. Przyniosłem w ten przejrzysty wieczór Swoje serce i gwiazdę z nieba. („Niepoprawny romantyk”)
Jego słowo mieni się, przelewając się odcieniami znaczeń, pobudza myśl, zachwyca i uderza wyobraźnię czytelnika.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
