Сторінка · с. 9сторінка оригіналу ↗
Nowy Rok i Boże Narodzenie — co w telewizorze?
Слово Просвіти, №52 за 2011 рік
Na Nowy Rok i Boże Narodzenie ożywają zapomniane marzenia, wierzymy, że staniemy się lepsi, liczymy na cuda w przyszłości. Chce się czegoś dobrego i jasnego. Zbieramy się z rodziną, świętujemy, a potem razem oglądamy noworoczne i bożonarodzeniowe historie filmowe. Obecnie jest ich bardzo wiele — zagraniczni reżyserzy produkują masowe filmy kinowe na zimowe święta, które często nie wyróżniają się oryginalnym i pouczającym scenariuszem. Dlatego dziś razem z dobrze znanymi ukraińskimi politykami i twórcami słowa wybierzemy dobre kino na Nowy Rok i Boże Narodzenie.
z amerykańskim reżyserem Robertem Zemeckisem). „Mimo lekkiej, przygodowej formy film ma wysoką moralność i jest przepełniony duchem Bożego Narodzenia. A ponadto radzę na Wigilię koniecznie wyłączyć telewizor, zebrać całą rodzinę przy stole, gdzie jest 12 potraw, i po modlitwie do Boga spróbować kutii. Następnego dnia cała rodzina lepiej niech idzie nie tylko do kina, ale i do cerkwi, a potem pozdrowi przyjaciół kolędami” — taki świąteczny scenariusz od Wiktora Ukołowa. Wydawcy i pisarze, bracia Kapranowowie, uważają, że filmy „na święta” to gatunek specyficzny, tym bardziej na Ukrainie, gdzie „radzieckiej spuścizny wspominać nie chce się, a ukraińskiego nowego kina, niestety, nie kręcą”. Dlatego sami postanowili stworzyć świąteczną historię. „Na film pieniędzy nie mamy, dlatego to jest sztuka i nazywa się ona”
„Dziad Skleroz”. Chętnie byśmy go obejrzeli, ale chyba to będzie nasz następny Nowy Rok” — prognozują bracia Kapranowowie. Prozaik i wydawca z Mukaczewa Myrosław Dočynec lubi „Wieczory na chutorze koło Dikanki” oraz „Ironię losu, czyli z lekką parą!” (1976, rosyjskiego reżysera Eldara Riazanowa). „Kadry i monologi znam na pamięć, te filmy emanują szczególnym nastrojem. Bo to więcej niż kino. To radośnie-smutny aromat talentu, urzekający dzwonek z dzieciństwa i młodości” — wspomina z nostalgią Dočynec. Pisarz z Iwano-Frankiwska Stepan Procjuk obejrzałby na Nowy Rok albo Boże Narodzenie film, którego jeszcze nie widział: „To byłaby wysoka melodramat romantyczny/alegoria o tym, jak On i Ona, ukraiński chłopak i dziewczyna, szukają drogi do państwa Eldorado. Idą, wymarzona droga to pojawia się, to znika, prześladuje ich wszelakie licho. Ale odnajdują siebie nawzajem! Odnajdują samych siebie. Ukraińskie Eldorado jest wewnątrz każdego z nas. Trzeba je tylko zobaczyć, choć nie jest to łatwe”. A prozaika i dziennikarza z Połtawy Tarasa Antypowicza od kina aż mdli: „Ostatnio znoszę jedynie kreskówki. „Shrek”, „Kung Fu Panda”, „Epoka lodowcowa”… Wszystkie te arcydzieła mają wydania świąteczne”. Prozaik i poeta Pawło Wolwacz obecnie mało ogląda telewizję, przegląda tylko wiadomości. Ale chętnie obejrzałby dobry film: „Jaki? Jeszcze niekręcony — coś takiego jak w opowiadaniach Wasyla Portiaka, na przykład. Albo czarno-biały „Accattone” (film z 1961 roku, włoskiego reżysera Pier Paolo Pasoliniego)”. Pisarz Andrij Kokotiucha nie lubi filmów, projektów, programów, książek, wierszy itd., tworzonych specjalnie pod jakąś datę. „Odwykłem od oglądania telewizji właśnie w święta. Ale pamiętam, jak siedem lat temu 1 stycznia w telewizji pokazali „Tootsie” (1982, amerykańskiego reżysera Sydneya Pollacka): dobra komedia, ale nie typowo noworoczna ani bożonarodzeniowa. Zatem chętnie przejrzałbym stare dobre ko-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
