Сторінка · с. 14сторінка оригіналу ↗
Kiedy poeta rusza do walki…
Слово Просвіти, №52 за 2011 рік
Mychajło BROZYNSKI. Zdjęcia: O. Tkaczuk, A. Tomkiw
Wieczór poetycko-muzyczny w Teatrze Muzyczno-Dramatycznym im. Olgi Kobylańskiej z udziałem Zasłużonej Artystki Ukrainy Lidii Żuk, Zasłużonego Artysty Ukrainy Jewhena Nyszczuka, Czerniowieckiej Orkiestry Symfonicznej pod batutą Josypa Sozańskiego, studenckiego chóru ludowego „Rezonans” pod kierownictwem Andrija Plyszki, połączonych poezją Wiry Kytajhorodskiej, rozpoczął się na tle gorzkich zimowych chryzantem, jabłek i ścieżek, wysłanych nadniestrzańskimi wrzecionami z ptakami (w reżyserii Ludowego Artysty Ukrainy Wasyla Wowkuna, scenografia autorstwa pisarki i telewizyjnej dziennikarki Lesi Woroniuk-Wołoszyny).
Prawie półtoragodzinny program — czytanie wierszy na tle muzyki sławnych ukraińskich kompozytorów: Stankowycza, Leontowycza, Łatoszynskiego, Rewuckiego, Iwasiuka — wypełniony falą wysokiego brzmienia, w którym każda fraza muzyczna odpowiadała wypowiedzianemu słowu poetyckiemu: Kiedy poeta idzie na Wy, / Z tłumem, z carską ordą, — rozbrzmiewa potężny, a zarazem czuły głos Lidii Żuk. W tym momencie do dialogu wchodzą majestatyczne skrzypce, a w pierwszym rzędzie — ukraińskie i światowe znakomitości — Ludowe Artystki Ukrainy Ludmiła Szapko i Ludowy Artysta Ukrainy Pawło Czebotow. Dialektyka twórczości jest bardzo prosta — być pierwszym na stracenie — stwierdza refren wiersza-poświęcenia Wołodymyrowi Iwasiukowi, a Jewhen Nyszczuk wypowiada te słowa, i sala wypełnia się fragmentem symfonii Wołodymyra Iwasiuka…
To była poetycka rozmowa podróżników w czasie — mężczyzny i kobiety, którzy mówią o tym, co przemijające i wieczne, o miłości i cierpieniu, bohaterstwie i honorze.
Aktorka Lidia Żuk stworzyła już monospektakle oparte na twórczości Liny Kostenko i Lesi Ukrainki, które odniosły sukces w Kijowie i Łucku. Twórczością Wiry Kytajhorodskiej Artystka interesuje się od dawna, a styl pisarki jest jej bardzo bliski. „Poezja Wiry jest prawdziwa, głęboka, wyznaje filozofię chrześcijańską. Dziś niewielu żyje i tworzy tak jak Wira — bez koniunktury, szczerze, jak sama przyroda. Mam notesik z ulubionymi wierszami i jest tam sporo utworów Wiry” — mówi aktorka.
Zabrzmiało prawie czterdzieści wierszy — o poecie pod słońcem i gromem, o bohaterach UPA, o czystości relacji, o czci dla ojczystej ziemi.
Ty lepiłeś mnie z ciężkiej gliny; / Twoje palce znają każde zgięcie: / Pagórki, niziny i szczeliny / W niewoli linii domen… — rozlega się przy akompaniamencie przejmującej muzyki M. Skorykа…
— Ci bohaterowie już stali się trawą, — / Podniebieniem jesiennych grzybni,
Tylko jesion szepcze: «Do boju!» Pod zielonym suknem całunów… — wytężona publiczność wstrzymała oddech przy słowach wygłaszanych przez Jewhena Nyszczuka. Jako podsumowanie rozmowy dwóch artystów między sobą oraz ich obu z narodem zabrzmiały wiersze:
Przetrwamy tę niedolę,
Ten czarny nieurodzaj umysłów:
Luty nam nakoci kotków,
Maj nam nacwierka świerszczy —
I ty upieczesz wielką paschę
Na tacy z białej wikliny…
«Brawo!», «Vivat!» — rozlegało się z parteru, lóż i galerii. Widzowie długo nie opuszczali sali.
Wszyscy chętni mogli nabyć książki Wiry Kytajhorodskiej, które właśnie ujrzały światło dzienne: «Siedem wieńców sonetów» (wydawnictwo «Książki XXI wieku») oraz «Hojra» (wyd. «Bukrek»). Tu właśnie, w foyer, po przedstawieniu inteligencja śpiewała ukraińskie pieśni, fotografowała się z artystką i jej rodziną, którą wokół siebie zgromadziła mama Wiry ma-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
