Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗
«ROŚNIE CHATKA W GÓRĘ I W GÓRĘ»
Слово Просвіти, №52 за 2011 рік
„Gdzieś kiedyś, nie za górami wysokimi, nie za morzami głębokimi, a w stołecznym grodzie Kijowie żyli-byli dobrzy ludzie. I umyślili ci ludzie zbudować chatkę. Ale chatkę nie byle jaką, a czarodziejską. Ta chatka, jak rękawiczka — miejsca w niej starczało dla wszystkich. Ledwie świt zabłysnął, wzięli się do roboty i postanowili okna na wschód słońca. I miała ta chatka cztery kąty. Pierwszy ten kąt — to katedra, drugi ten kąt — Centrum folkloru, a trzeci ten kąt — specjalność, czwarty zaś kąt — „Roksolania”. Mocna jej belka stropowa — Uniwersytet Szewczenki. Chatka zaś ta — folklorystyka. A strzecha jej — Ukraina-matka. Rośnie ta chatka w górę i w górę, podpierając strzechą niebo. I przychodzą dziatki do chatki w naukę. A potem rozchodzą się każdy swoją drogą i po wszystkich światach niosą wieść o cudownej chatce. Idą dni za dniami, miesiące za miesiącami, a chatka stoi do dzisiaj. I będzie stać wiecznie, póki są na świecie dobroczyńcy. I nastał dzień, aż zjechali się zewsząd do chatki piękni ludzie”. Takim wstępem rozpoczęły się grudniowe wieczornice w Centrum ukraińskiej kultury i sztuki. Na święto-feerię, odtąd dodane do ludowego kalendarza, zaprosiła wieloludną rodzinę ze wszystkich zakątków Ukrainy katedra folklorystyki Instytutu Filologii Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu imienia Tarasa Szewczenki. W tym roku kończy ona 20 lat. Za drzwiami rozśpiewuje się „Roksolania” — kamerton świątecznego wieczoru, centralny hol wypełnia się szanowanymi gośćmi, wzorami na wyszywankach rozkwita ukraińska dusza… Wieloludne zgromadzenie otrzymało okazję uczcić odwieczne tradycje swojego narodu, pobyć w etnicznej przestrzeni rodzinnego kraju. Prowadzącą artystycznego programu „Żyli-byli…”, poświęconego burzliwemu i twórczemu rozwojowi katedry-jubilatki, była Anżelika Rudnyćka — wiodąca specjalistka Centrum folkloru i etnografii, która nastroiła gości na świąteczny nastrój. Wyrazić wdzięczność i pogratulować jubileuszu katedrze folklorystyki na szczeblu państwowym przybyły do domu sztuki doradczyni ministra kultury i turystyki Ukrainy Wiktorija Lisnycza oraz przewodnicząca fundacji charytatywnej „Obdarowane dzieci — przyszłość Ukrainy”, doradczyni ministra ds. rodziny, młodzieży i sportu Ukrainy Włada Łytowczenko. „Kultura Ukrainy — to bezpieczeństwo narodowe naszego państwa. Dlatego nisko kłaniamy się katedrze folklorystyki za jej wysoką misję dla narodu ukraińskiego” — pogratulowała święta zespołowi katedralnemu Wiktorija Lisnycza. Za znaczący wkład w wychowanie młodego pokolenia, za plejadę nieobojętnych obywateli Ukrainy podziękowała jubilatkom także Włada Łytowczenko. Naszego kwiatu po całym świecie… Wychowany przez studentki katedry dziecięcy zespół folklorystyczny szkoły „Prawycja” odegrał na improwizowanej scenie feerię ukraińskiego tańca, gry i śpiewu. Wrażenie wywarły występy pieśniarskiej duszy uniwersytetu, ludowego zespołu muzyki ukraińskiej „Roksolania” oraz grupy folklorystycznej wsi Łuka „Czerwona kalina”. Kierowniczka katedry-jubilatki Ołena Iwanowśka z radością przyjmowała życzenia od szanownych kolegów i gości. Pani Ołena podziękowała wszystkim „dobroczyńcom”, których „intelekt, płomienne serca i codzienna praca są tym fundamentem, który nie pozwoli pochylić się, odejść w niebyt ukraińskiej kulturze”. Tego dnia, przekonana jest profesor, radują się dusze fundatorów katedry. Dlatego obecna akcja poświęcona jest także uczczeniu jasnej pamięci Lidii Dunajewśkiej, Ołeny Tałanczuk, Wołodymyra Bojka, Łeonida Szurka. Symbolicznym sposobem uznania i szacunku dla „dobroczyńców” za ich znaczący wkład w sprawę zachowania, badania i popularyzacji ukraińskiej kultury tradycyjnej stały się dyplomy katedry folklorystyki oraz Centrum folkloru i etnografii w różnych dziedzinach kultury i życia społeczno-politycznego (łącznie 12 nominacji), których oprawę stworzyli ludowy mistrz Switłana Rak oraz studenci-folklorystycy. Twórczy dom przyozdobiono malarstwem wyszywanym Anżeliki Rudnyćkiej oraz „malarstwem naiwnym” Mychajła Onacka. Na drugim i trzecim piętrze Centrum rozpoczęły się prawdziwe wieczornice — interaktywne widowisko, w którym wzięli udział wszyscy goście. Zespół „Roksolania”, trio muzyczne z Narodowej Filharmonii, grupa „Dacha-Bracha”, uczestnicy widowiska folklorystycznego „Żorna” zachwycili wszystkich ukraińskimi tańcami ludowymi, pieśniami, grami. Gości częstowano piernikami, cukierkami z niespodziankami-życzeniami. Dla miłośników ukraińskiego rękodzieła ludowego prowadzono warsztaty z wytwarzania lalki-motanki, wycinanki, wyplatania ze słomy itp. Tegoroczny jubileusz katedry folklorystyki stał się nie tylko świętem dwudziestoletniego istnienia „głównej katedry uniwersytetu Tarasa Szewczenki” (słowa absolwentki Łarysy Humanenko), ale i ważnym wydarzeniem dla całej narodowo świadomej społeczności, która żyje z Ukrainą w sercu. A bez folkloru, jak powiedział Ołeksandr Bryhyneć, nie ma Ukrainy… Press-centrum Instytutu Filologii, katedra folklorystyki odtąd wszystkie środki, które wydziela na to państwo, koncentrują się w obwodowym zarządzie ds. prasy i informacji, co kilkakrotnie utrudnia drogę rękopisu do wydawcy. Rada wydawnicza, od której rzekomo wszystko zależy, jest dość uległa. Przy charyzmie i zmyśle biznesowym naczelnika zarządu Jewhenii Szuster inną być nie może. Lecz gdyby to wszystko robiono tylko dla podniesienia jakości wydań! Można pomyśleć, że w związkach twórczych, literackich organizacjach społecznych pracują ludzie mniej wykwalifikowani, ale to tak charakterystyczne dla obecnej władzy — koncentrować wszystko w swoich rękach. Chcecie wydać książkę — idźcie z pokłonem! Na tym tle władza ogłosiła pretensjonalny projekt „Literatura rodzinnego kraju”. I zamiast spotkać się z członkami związków twórczych, edukatorami, wydawcami, określić, jakich intelektualnych i finansowych zasobów wymaga realizacja projektu, napełnić go konkretną treścią (wydarzenia, wieczory autorskie, wyjazdy do rejonów i wsi obwodu, wydawanie książek lokalnych autorów, być może rozszerzenie i wzmocnienie czasopisma literacko-artystycznego „Weża”, które wydaje się w obwodzie już półtorej dekady), władza wzięła się za promowanie nazwiska jedynego w obwodzie pisarza — zwolennika Partii Regionów (deputowany rady obwodowej z ramienia tej siły politycznej) Ołeksandra Żowny. Niepozbawiony talentu człowiek, nie może nie rozumieć, że wymachują nim jak sztandarem. Póki w locie — przyjemnie, lecz po tym sztandar, z reguły, wyrzucają… A zrobione — utalentowane, wartościowe pozostaje. Więc choćby nie wiem jak bawili się urzędnicy, a „Błękitne wieże” w naszym stepie (obraz z nowel Janowśkiego), do których, nawiasem mówiąc, weszły także utwory Ołeksandra Żowny, chce się wierzyć, nie zgubią się, będą zauważalne i potrzebne ludziom.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
