Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
JAK DONBAS JEDNOCZY UKRAINĘ
Слово Просвіти, №52 за 2011 рік
Pawło AMITOW, m. Donieck, korespondent “Politykantropa” Podczas ostatniej kampanii prezydenckiej na budynku sztabu kandydata na prezydenta z regionu donieckiego dumnie błyszczało hasło: “Donbas jednoczy Ukrainę”. Niejednokrotnie miałem okazję być bezpośrednim świadkiem tego, jak mój rodzinny Donbas wypełniał tę szlachetną misję. Wystarczy wspomnieć znamienne wydarzenia, które na długo zapadły w pamięć. Pod koniec października 2003 roku w Doniecku zerwano wcześniej zaplanowaną konferencję bloku partii, które poparły kandydaturę Wiktora Juszczenki. 28 listopada 2004 roku w mieście nie pozwolono zwolennikom Juszczenki przeprowadzić wiecu na poparcie swojego kandydata. W obu przypadkach przedstawiciele władz lokalnych wypierali się swojego udziału w zerwaniu konferencji i rozpędzeniu uczestników zaplanowanego wiecu. Jak tu się nie wypierać, skoro podobne działania były nie tylko antykonstytucyjne, ale, biorąc pod uwagę, jakie środki stosowali lokalni “patrioci” do rozprawy z inaczej myślącymi, wprost podpadały pod bardzo poważne artykuły Kodeksu Karnego Ukrainy. Z czasem władze Doniecka chętnie powoływały się na “prawne oburzenie mas ludowych, które wymknęły się spod kontroli”. Oczywiście wszystkie usprawiedliwienia władzy, do których musiała się uciekać po zwycięstwie Juszczenki, były od początku do końca kłamliwe. Bez aktywnego organizacyjnego i kontrolnego udziału władzy żadne takie antykonstytucyjne widowisko nie mogło się odbyć. W zasadzie. Pomimo całej ówczesnej rozpasanej propagandy regionalnych mediów, które prowadziły prawdziwą wojnę informacyjno-propagandową przeciwko “obcemu kandydatowi”, tysiące ludzi nie mogłyby jednocześnie porzucić pracy i w zorganizowanym porządku pojawić się w wcześniej wskazanym miejscu w celu rozprawy z inaczej myślącymi. Ale nawet jeśli uwierzyć strukturom władzy, że nie mają z tym nic wspólnego, to co właściwie się zmieni? Trzeba będzie wyciągnąć przygnębiający wniosek: doniecczanie kategorycznie odmawiają mieszkańcom innych obwodów, a nawet swoim ziomkom, prawa do posiadania i wyrażania opinii odmiennej od ich własnej. A takie prawo gwarantuje wszystkim mieszkańcom kraju obowiązująca Konstytucja. Wybierajcie, co waszym zdaniem jest lepsze: antykonstytucyjna polityka władzy czy całkowita lumpenizacja mas? Ale być może wasz korespondent nie ma racji? Nie ma racji w tym sensie, że od czasu Pomarańczowej Rewolucji, kiedy skrajnie zaostrzyło się starcie dwóch Ukrain, sporo wody upłynęło, a jak świadczy ludowa mądrość — wszystko płynie, wszystko się zmienia. Być może u donieckiej władzy całkowicie zmienił się charakter, a u donbaskich “mas ludowych” mentalność zamieniła miejscami minus i plus. Przypomnijmy klasyka: “Bywają na ziemi takie przemiany”. Rzeczywiście, niedawno na naszych oczach znany moskiewski dziennikarz opozycyjny, zamieniwszy Moskwę na Kijów, błyskawicznie zmienił swoje polityczne i moralne zabarwienie. Teraz prowadzi polityczne show w popularnym kanale telewizyjnym jako prawdziwy wyraziciel interesów obecnej ukraińskiej władzy. Cóż, “zapomnijmy przeszłość, ustanówmy wspólny ład” — jak wyraził się inny klasyk. I w ogóle, kto stare wspomina… Tym bardziej teraz doniecki klan zajmuje państwowy tron, osiodławszy wszystkie gałęzie władzy. Prezydent — don, rząd — don na donie siedzi i donem pogania, Rada Najwyższa — całkowicie podporządkowana donom, sąd… A co sąd? Proces nad Tymoszenko pokazał pełną niezależność władzy sądowniczej od wykonawczej. Jeśli oczywiście wierzyć obecnemu prezydentowi. A on deklarował to całkiem oficjalnie i niejednokrotnie. Tak więc, zaspokoiwszy pragnienie władzy, donom najwyższy czas, stawiając krzyżyk na swoich biografiach i bojowym frontowym doświadczeniu okresu pierwotnej akumulacji kapitału, wykazać państwowy sposób myślenia, troskę o interesy narodowe, wykazać solidność, respektowalność, zrównoważenie, pobłażliwość, wielkoduszność, no i dalej według listy. Spróbujmy bezstronnie przyjrzeć się dzisiejszemu dniu. Zatem kronika niedawnych wydarzeń. 24 sierpnia 2011 roku. Święto państwowe. I to jakie — Dzień Niepodległości Ukrainy! Do tego okrągła data — 20 lat. Rano na centralnym placu miasta, który nosi, jak przystało na Donieck, imię wybitnego bojownika o niepodległość Ukrainy towarzysza Lenina, zaczęli zbierać się ludzie, dla których niepodległość kraju nie jest prostą formalnością. Wśród nich byli przedstawiciele organizacji obwodowych Ogólnoukraińskiego Towarzystwa “Proświta” im. Tarasa Szewczenki, Związku Weteranów Afganistanu, Związku Górników-Inwalidów, partii “Pozycja Obywatelska”, partii Ludowy Ruch Ukrainy… Uczestnicy świętowania zamierzali przejść kolumną do pomnika Szewczenki, przeprowadzić wiec, nabożeństwo, obejrzeć świąteczny koncert… Organizatorzy tej akcji działali zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem. Należyte zgłoszenia zostały złożone do odpowiedniej instancji miejskiego komitetu wykonawczego. Jednak przed samym rozpoczęciem pochodu na plac przybył starszy komornik sądowy wydziału państwowej służby komorniczej Woroszyłowskiego rejonowego zarządu sprawiedliwości m. Doniecka Poluchowycz i powiadomił organizatorów akcji, że Doniecki Okręgowy Sąd Administracyjny swoim postanowieniem zabronił przeprowadzać 24 sierpnia imprezy poświęcone Dniu Niepodległości Ukrainy. Jak wam się to podoba? W czym tkwi przyczyna tak niewiarygodnie skandalicznej, powiedziałbym nawet fantasmagorycznej decyzji? Rzecz w tym, że lokalni kierownicy, jak zawsze zawczasu, czyli w dzień powszedni, a nie w dzień samego święta, przeprowadzili niezbędną dla zachowania przyzwoitości oficjalną imprezę. Dla raportu, że tak powiem, dla „odhaczenia”, po to, by uniknąć zarzutów o niedostateczny ukraiński patriotyzm. Ale władza działała znanymi sobie, sprawdzonymi, czysto radzieckimi metodami. Kto nie z nami, ten przeciw nam! Nie chcieli świętować z władzą, oficjalnie, po urzędniczemu, na rozkaz, według instrukcji — to my, władza, samodzielnie świętować Dnia Niepodległości w dniu ustanowionym przez Radę Najwyższą Ukrainy nikomu nie pozwolimy. Kropka. Ta decyzja ma też inną logikę. Wśród tych, którzy złożyli wniosek o przeprowadzenie świątecznych akcji, były organizacje należące do opozycji. Więc władza postanowiła po raz kolejny pokazać lokalnemu inaczej myślącemu kontyngentowi, kto w donieckim domu jest gospodarzem. Teraz przejdźmy do formalnej, ale niezwykle zasadniczej strony tego wydarzenia. Rzecz w tym, że władza (w tym przypadku — miejski komitet wykonawczy) nie ma żadnych podstaw prawnych do zakazywania podobnych imprez. Otrzymawszy pisemne zawiadomienie o zaplanowanych akcjach, władza lokalna powinna zapewnić ich normalny przebieg. Ma ona tylko jeden sposób, by nadać swojej odmowie legalny wygląd. Jest to zwrócenie się do sądu, z czego Doniecki miejski komitet wykonawczy skorzystał. Chcę zwrócić uwagę czytelników, jak bardzo zakaz świętowania Dnia Niepodległości był dla donieckiej władzy ważny i zasadniczy. Zawiadomienie o przeprowadzeniu świątecznych imprez niektóre organizacje obwodowe złożyły rano 23 sierpnia.
lipca. A już do rana następnego, ogólnopaństwowego dnia wolnego od pracy, pojawiło się orzeczenie sądu. Jakże operatywnie! Może tę operatywność należałoby nagrodzić i postarać się o wpisanie jej do Księgi rekordów Guinnessa. Rzeczywiście, przecież urzędnicy miejskiego komitetu wykonawczego musieli znaleźć czas na to, by wniknąć w istotę wniosków, ocenić, kto je podpisał, znaleźć choć jakiekolwiek uzasadnienie swojego zwrócenia się do sądu. Potem należało napisać pozew, zredagować go, wydrukować i powielić, zebrać niezbędne podpisy i pieczątki, wreszcie przekazać do sądu. Doniecki Okręgowy Sąd Administracyjny ma mnóstwo różnorodnych spraw. A zatem, któremuś z sędziów wyższy przełożony prawny nakazał wszystkie sprawy, które są rozpatrywane i czekają na swoją kolej. Niełatwo obecnie żyć Ukraińcom na Ukrainie, zwłaszcza tym, którzy bronią elementarnych praw człowieka, zapisanych w Konstytucji: do języka, do wolnych zgromadzeń, wieców itp. Dla społecznych obrońców praw człowieka normą staje się ciągłe przebywanie w procesach sądowych. Oto jak opisuje proświcianka Maria Olijnyk z Doniecka jeden dzień swojego życia: „Od samego rana trzecie posiedzenie sądu w sprawie apelacji od rozprawy za świętowanie 20. rocznicy Niepodległości Ukrainy; potem — rozpatrzenie sprawy w Donieckim Okręgowym Sądzie Administracyjnym w sprawie zaskarżenia zamknięcia ukraińskojęzycznych szkół w Makiejewce, następnie — Sąd Rejonowy Woroszyłowski w m. Doniecku: kolejne rozpatrzenie sprawy w sprawie zaskarżenia zamknięcia ukraińskojęzycznej szkoły nr 111 w m. Doniecku”. I tak niemal codziennie! Nawiasem mówiąc, właśnie zakończyło się piąte(!) posiedzenie sądu apelacyjnego, gdzie pani Maria zaskarżyła pociągnięcie jej do odpowiedzialności administracyjnej (grzywny w wysokości 340 hrywien) za organizację świątecznego pochodu, nabożeństwa, wiecu oraz świątecznego koncertu z okazji 20. rocznicy Niepodległości, czym naruszyła ustanowiony przez sąd na wniosek Donieckiej Rady Miejskiej zakaz przeprowadzania tych wydarzeń. Sąd apelacyjny orzekł: apelację uwzględnić częściowo. Postanowienie sądu pierwszej instancji uchylić. Od odpowiedzialności administracyjnej zwolnić. Udzielić ustnego upomnienia, ponieważ nie udowodniono, że pozwana organizowała wiec, a udowodniono jedynie jej udział w nim. Ale sprawiedliwość nawet tak „łagodnego” orzeczenia budzi wiele pytań. W każdym razie, bardziej szczegółowo sytuację z donieckimi sądami opisuje dziennikarz Pawło Amitow, który badał sprawę dotyczącą... świętowania 20. rocznicy Niepodległości.
с. 4 · сторінка оригіналу ↗
Dokończenie. Początek na str. 3. W rzeczywistości wszystko, co się działo, było o wiele bardziej złośliwe i karykaturalne. Ale dla Doniecka taka praktyka nie jest czymś nadzwyczajnym. Zatem końcowa faza posiedzenia sądu przebiegła bez udziału najaktywniejszych pozwanych. A teraz wróćmy do sedna sprawy. Jakiż powód posłużył donieckim urzędnikom, aby zabronić patriotom Ukrainy należytego świętowania Dnia Niepodległości? Na czym wreszcie opierała się decyzja Donieckiego Okręgowego Sądu Administracyjnego, który tak operatywnie wyszedł naprzeciw życzeniom władzy wykonawczej? Okazuje się, że uzasadnienie wniosku miejskiego komitetu wykonawczego do sądu i pilna decyzja sądu o zakazie opierały się na jednym jedynym dokumencie — opinii do zgłoszeń-zawiadomień o przygotowaniu uroczystości, sporządzonej przez tymczasowo pełniącego obowiązki naczelnika Donieckiego Miejskiego Zarządu Milicji Jurija Siedniewa. Zdaniem pana Siedniewa, organizacjom społecznym należy odmówić przeprowadzenia uroczystości z następujących powodów: po pierwsze, niektóre zgłoszenia złożono do miejskiego komitetu wykonawczego zaledwie na dobę przed przeprowadzeniem akcji, a zatem milicja nie zdąży odpowiednio się przygotować i zapewnić należytego porządku; po drugie, przemarsz kolumny jezdnią głównej ulicy miasta może przeszkodzić w ruchu transportu; po trzecie (cytuję pierwotne źródło niemal dosłownie), „przeprowadzenie jednocześnie w jednym miejscu działań o różnym kierunku ideologicznym może doprowadzić do masowych zamieszek i naruszenia porządku publicznego na terytorium m. Doniecka w całości”. Ot tak! I to wszystko! Innych zasadniczych przeszkód dla przeprowadzenia uroczystości milicyjny naczelnik nie znalazł. Rozbierzmy to na części i nie wyciągajmy od razu nasuwającego się wniosku: pan Siedniew działał na rozkaz z góry, a starsi rangą w nomenklaturowej tabeli koledzy w porę podpowiedzieli mu, czego od niego oczekują. Pierwsza przyczyna uzasadniająca zakaz w ogóle leży poza granicami pola prawnego, ponieważ obowiązujące ustawodawstwo nie normuje terminów składania zgłoszenia-zawiadomienia. Głównym jest to, aby władza z wyprzedzeniem wiedziała o przygotowywanych akcjach. Przyjąć, że pan Siedniew ma w czymś rację — niech nie formalnie, a w istocie — też się nie da. Ponieważ gdyby w takim wydarzeniu nie brały udziału organizacje opozycyjne, a organizatorem występowałby miejski komitet wykonawczy, milicja dla zapewnienia porządku nie potrzebowałaby nawet doby. Istnieje mnóstwo takich przykładów. Ponadto z pozycji pana Siedniewa w tej kwestii nie zostaje kamień na kamieniu, ponieważ partia „Ludowy Ruch Ukrainy” złożyła zgłoszenie na przeprowadzenie uroczystości ku czci Dnia Niepodległości na dwa tygodnie (!) przed świętem. Ale i działania zaplanowane przez LRU również trafiły pod ogólny zakaz. Druga przyczyna — przemarsz kolumny może przeszkodzić w ruchu transportu — również nie wytrzymuje krytyki. Oprócz tego, że na polecenie władzy każda trasa w Doniecku jest zamykana bardzo operatywnie, przemarsz skromnej, zwartej kolumny (opozycjonistów w naszym regionie nie ma aż tak wielu) jezdnią ulicy Artema od placu Lenina do pomnika Szewczenki zająłby maksymalnie 15—20 minut. Zrozumiałe, że szczególnych przeszkód dla transportu taka akcja stworzyć nie mogła. Tym bardziej, przypominam, 24 sierpnia to dzień wolny od pracy. (Nawiasem mówiąc, chętnych do wzięcia udziału w uroczystościach zebrało się mniej niż czterysta osób). I w rozwiązaniu tej kwestii obie gałęzie władzy bardzo się skompromitowały. Rzecz w tym, że partia „Pozycja Obywatelska” złożyła zgłoszenie-zawiadomienie nie na przemarsz, nie na wiec, a jedynie na ustawienie namiotu informacyjnego na placu przed pomnikiem Szewczenki, który w ogóle jest zamknięty dla każdego rodzaju transportu! Ale i „Pozycja Obywatelska” otrzymała odmowę. Wreszcie najciekawsza przyczyna, którą podaje główny doniecki milicjant dla uzasadnienia powodu zwrócenia się miejskiego komitetu wykonawczego do sądu i późniejszej decyzji sądu. O możliwości masowych zamieszek, kiedy w jednym miejscu jednocześnie przeprowadzają działania organizacje „różnego kierunku ideologicznego”. Takie nawet nie stwierdzenie, a jedynie przypuszczenie stało się całkowicie „przekonującym” dowodem na korzyść zakazu uroczystości zarówno dla miejskiego komitetu wykonawczego, jak i dla sądu. Cudownie! W tej pozycji władzy najbardziej rozczula brak bazy dowodowej, choćby jakichkolwiek „dowodów”, przykładów minionych precedensów. Pozycja donieckiego miejskiego komitetu wykonawczego nie wywołuje zdziwienia. To samo można powiedzieć o pozycji pana Siedniewa. Całkowicie zrozumiałe, jakie polecenie otrzymał od władz miejskich. Ale sąd? Trzeba było zachować choć odrobinę przyzwoitości. W końcu stanowisko zobowiązuje. Może kogoś i zobowiązuje, ale tylko nie doniecki sąd. Pozwani prosili sąd o przedstawienie im statutów partii i innych organizacji społecznych, które potwierdziłyby istnienie tych samych różnic ideologicznych, przez które przedstawicielom tych organizacji niebezpiecznie jest zbierać się w jednym czasie w jednym miejscu. (Oprócz tego większość organizacji, które złożyły zgłoszenie, nie jest polityczna, więc mówienie o istnieniu u nich jakiejkolwiek ideologii w ogóle nie wchodzi w rachubę). Sąd odmówił pozwanym w ich wniosku. Pozwani prosili o podanie im dla przykładu choć jednego jedynego precedensu naruszenia porządku publicznego przez organizacje-zgłaszające. Sąd pozostawił bez odpowiedzi ich prośbę. Pozwani prosili o wezwanie na posiedzenie sądu głównego milicjanta pana Siedniewa, aby ten wyjaśnił istotę swojej sprzecznej pozycji, a przy okazji przedstawił swoje uprawnienia w sprawie określania „różnych kierunków ideologicznych”. Sąd odmówił pozwanym. Jakże dalej potoczyły się wydarzenia? Wróćmy na plac Lenina w Dniu Niepodległości. Otrzymawszy od pana Poluchowycza dokument zakazujący przeprowadzania jakichkolwiek uroczystości, inicjatorzy akcji postanowili pójść na kompromis. Zgodnie z prawem decyzja sądu może zostać zaskarżona w ciągu dziesięciu dni. Jeśli strona, która przegrała w procesie sądowym, w ciągu tych dziesięciu dni nie złoży apelacji, decyzja sądu nabiera mocy prawnej. Zatem można spróbować przeprowadzić zaplanowane działania, ale przy tym nie pchać się na rożen i, że tak powiem, nie drażnić gęsi. Dlatego zdecydowali, że wiec, nabożeństwo oraz uroczysty koncert powinny się odbyć, a oto bez przemarszu jezdnią ulicy Artema można się obejść. Uczestnicy akcji całkiem przyzwoicie przeszli chodnikiem do pomnika Szewczenki (zaledwie dwa niewielkie kwartały), przeprowadzili wiec, nabożeństwo, koncert i spokojnie się rozeszli. Dla obiektywizmu należy powiedzieć: władza we wszystko, co się działo, nie ingerowała, zresztą powodu nie było. Bo co się działo? Ludzie szli chodnikiem? Wielu ludzi? Ale gdzie tu kryminał? Na jezdnię nikt nie wychodził. Porozmawiali „o czymś swoim” przy pomniku Szewczenki, pomodlili się, złożyli pod postumentem kwiaty? Też nie kryminał. Oglądali koncert? I tutaj żadnego naruszenia nie ma. W Doniecku w dni świąteczne takie wydarzenia nie są rzadkością. Ale, zmuszona pogodzić się z biegiem wydarzeń 24 sierpnia, żeby nie wywołać skandalu na cały świat, władza
nie zapomniała o samowoli opozycji i postanowiła ukarać nieposłusznych. Sędzia Sądu Rejonowego w Woroszyłowskim dzielnicy miasta Doniecka, Buchtijarowa, ukarała grzywną panią Olijnyk, którą władze według własnego uznania wyznaczyły odpowiedzialną za wszystko, co się stało. Za co właściwie ukarano grzywną? Jak to za co? Za to, że aktywistka „Proświty” zignorowała decyzję Donieckiego Okręgowego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia o zakazie imprez świątecznych. Zaskoczeni tak niedorzecznym zakazem przeprowadzenia święta państwowego, przedstawiciele „Proświty” i partii „Gromadzianśka pozycija” złożyli pozew do Donieckiego Apelacyjnego Sądu Administracyjnego ze skargą na miejski komitet wykonawczy oraz Doniecki Okręgowy Sąd Administracyjny. Od 27 do 31 października odbywała się taka rozprawa. Pozwanymi w sądzie byli przedstawiciele Donieckiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego, który stał się inicjatorem dziwnej decyzji. Opisywanie samego procesu sądowego nie ma sensu, ponieważ jego decyzję bezstronni ludzie przewidzieli z góry. Był on niemal kopią poprzedniego sądu i nazwa „apelacyjny” niczego nie zmieniła. W imię sprawiedliwości należy zauważyć, że tym razem nikt nie wzywał „Berkutu”, a i obyło się bez nocnych posiedzeń. Oczywiście entuzjaści niepodległej Ukrainy przegrali i tym razem. Zauważę tylko, że posiedzenie przypominało kiepską farsę teatralną. Wszystkie wnioski powodów kolegium sędziowskie (przewodnicząca sędzia Karpuszowa) natychmiast odrzucało. Po wpłynięciu każdego kolejnego wniosku powodów przewodnicząca zgodnie z regulaminem zwracała się do przedstawicieli pozwanego z tym samym pytaniem: czy zgadzają się z wnioskiem. Przedstawicielki pozwanego — dwie damy z miejskiego komitetu wykonawczego — natychmiast i niemal w trybie automatycznym jednoznacznie odpowiadały: nie. Po tym trzy sędziowskie głowy, pochyliwszy się na kilka sekund ku sobie, imitując obrzęd narady, powtarzały śladem młodych urzędniczek: nie! I wszystko to odbywało się według jednego scenariusza, bez jakichkolwiek wariantów. Warto przypomnieć ważną okoliczność: przez cały czas przebywania u władzy tak zwanych pomarańczowych żadna z donieckich instancji sądowych ani razu nie zabroniła komukolwiek przeprowadzania akcji z okazji Dnia Niepodległości. O czym to świadczy? Moim zdaniem, o wysokiej pryncypialności donieckich sędziów. W kadencji pomarańczowego prezydenta nie sprzeciwiali się świętowaniu Dnia Niepodległości nawet w niejubileuszowe lata. Świadczy to o tym, że sąd doniecki jest najhumanitarniejszym sądem na świecie. Prawda, warto zaznaczyć też następujące: w latach 2005–2010 ani miejski komitet wykonawczy, ani milicyjni naczelnicy Donbasu nie zwracali się do sądów z żądaniem zakazania imprez świątecznych. Ale to już problemy lokalnych miejskich komitetów wykonawczych i lokalnych milicyjnych naczelników. Więc nie ma sensu śladem znanego bohatera pytać na próżno: „A sędziowie kto?”. W Donbasie jest tak: komu ufają rządzący, ci są sędziami. Powróćmy do poniżonych i obrażonych. Trzeba oddać sprawiedliwość uczestnikom święta: nie uznali swojej porażki i nie załamali rąk. Poszły odwołania do różnych instancji sądowych z żądaniem uznania za nielegalne i bezprawne decyzji sądu o zakazie świętowania Dnia Niepodległości, a także działań komornika państwowego Poluchowycza, głównego donieckiego milicjanta Siedniewa, żądanie uchylenia decyzji o grzywnie nałożonej na panią Olijnyk. Zatem walka trwa. Teraz powrócę do tego, od czego zacząłem. Po przedstawionych faktach staje się absolutnie oczywiste, za pomocą jakich metod i jak Donbas jednoczy Ukrainę. Biorąc pod uwagę, oprócz wszystkiego innego, politykę kadrową dzisiejszych władców, w tym kontekście nasuwa się zupełnie inne sformułowanie: Donbas okupuje Ukrainę. W opisanym skandalicznym i niemal niewiarygodnym zachowaniu donieckiej władzy, jak w kropli wody, odbiła się prawdziwa mentalność gospodarzy Donbasu, ujawnił się nie oficjalny, a prawdziwy ich stosunek do państwowości Ukrainy, do jej patriotów, do jej przyszłości. Gospodarze Donbasu, a teraz i całej Ukrainy, nierzadko lubią kokietować swoim dążeniem do Europy. Jakoś pomyślałem: a nuż sprawa dotrze do Europejskiego Trybunału? Wyobrażam sobie, jak tam odniosą się do podobnego pozwu. Najprawdopodobniej długo nie będą mogli uwierzyć w to, co się dzieje, i uznają, że z wysokiego sądu po prostu zażartowano. Chociaż jakie tu żarty!? Tu jest tragiczny paradoks. Ukrainą rządzą gwardziści pamiętnego północnodonieckiego zjazdu separatystycznego, ich sojusznicy i naśladowcy. To właśnie oni obecnie rozporządzają losem ukraińskich patriotów. Odwróćmy uwagę, szanowni czytelnicy, na chwilę od wszystkich opisanych wyżej batalii sądowych, od odwołań do Konstytucji i wszelkich ustaw i spójrzmy na wydarzenia, które miały miejsce w Doniecku, z punktu widzenia zwykłej ludzkiej moralności. Przecież zakaz obywatelom Ukrainy świętowania Dnia Niepodległości swojego państwa rzeczywiście należy do rzędu fantasmagorii. Gdzie, w jakim kraju może wydarzyć się coś podobnego? Bardzo chciałbym się dowiedzieć, czy istnieje w ogóle taki precedens? W tym przypadku Sałtykow-Szczedrin odpoczywa. Zatem, czy autor tego chce, czy nie, nasuwa się całkiem konkretny wniosek: u przywódców donieckiego klanu od czasu pamiętnej konfrontacji z 2004 roku ani psychologia, ani charakter, ani nawyki zasadniczo się nie zmieniły. To samo można powiedzieć o licznej armii donbaskich urzędników — w tym także sądowych. P. S. Jak się okazało, w naszym regionie samodzielną sędziowską gałąź władzy wykryć jest bardzo trudno. Nawet pod mikroskopem. Jaki tam podział władzy!? Jak widzimy, władza sądownicza jest przedłużeniem władzy wykonawczej. I faktycznie nie tylko nie ukrywa tego, ale i szczyci się swoją „wysoką przynależnością”. Tak więc pozostaje zakończyć ten materiał banalną frazą: „Dziękuję mieszkańcom Donbasu za sąd takiej ekstraklasy!”. A w związku z tym, że sądy praktycznie działają jako pełnomocni przedstawiciele władzy wykonawczej, całkiem stosowne jest uogólnienie: „Dziękuję mieszkańcom Donbasu za władzę…” I dalej według tekstu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
