Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

WSTRZĄS OŚWIECENIA

Слово Просвіти, №69 за 2000 рік

Na przełomie tysiącleci ludzkość niepokoją różnorodne problemy: ekologii, pokoju, energetyki, dalszego rozwoju naszej cywilizacji i inne. Bardzo miło było zapoznać się z decyzją 30. sesji Konferencji Generalnej UNESCO, którą ogłosiła ona 21 lutego Międzynarodowym Dniem Języka Ojczystego. Świadczy to o tym, że problemy duchowości zaczynają niepokoić ludzkość nie mniej niż problemy materialne. Ciekawym echem tego postanowienia było przeprowadzenie konferencji prasowej w Kijowskim Kolegium Przemysłowo-Ekonomicznym na temat „Potęga języka — to duchowa potęga narodu”. Zainicjowała to wydarzenie członkini Towarzystwa „Proświta”, wykładowczyni języka ukraińskiego i literatury Hałyna Trehubowa przy wsparciu wykładowców i administracji kolegium na czele z dyrektorem, kandydatem nauk pedagogicznych Wiktorem Annenkowem. Na konferencję zostali zaproszeni: doktor nauk filologicznych, profesor Uniwersytetu Kijowskiego im. T. G. Szewczenki oraz Ukraińskiego Wolnego Uniwersytetu w Monachium, akademik Akademii Nauk Szkolnictwa Wyższego, Międzynarodowej Ukraińskiej Akademii Oryginalnych Idei, członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego im. T. Szewczenki, przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa Pedagogicznego im. Hr. Waszczenki, prowadzący autorską audycję radiową „Gdybyśmy uczyli się tak, jak trzeba...” Anatolij Pohribny oraz znana ukraińska poetka Ludmyła Hnatiuk. W konferencji brali aktywny udział studenci kierunków o różnych profilach: ekonomicznego, handlowego, technicznego. Anatolij Pohribny w swoim wystąpieniu poruszył cały szereg bolesnych problemów związanych z losem języka ojczystego w naszym niepodległym państwie. Choć to przykre, wszyscy przyznali rację akademikowi, że nie ma na świecie żadnego kraju, w którym tak by nie pielęgnowano i nie szanowano języka ojczystego, jak u nas. Przecież język ojczysty — to duchowe dziedzictwo, które łączy dusze wszystkich ludzi — doskonale czuł to nasz Wielki Kobziarz, kiedy w swoim utworze zwracał się z przesłaniem „I umarłym, i żywym, i nienarodzonym rodakom moim...”, a język ojczysty przekazał to przesłanie nam. A. Pohribny znalazł słowa, które nie pozostawiły obojętnym żadnego uczestnika konferencji. Studenci zwracali się z ciekawymi pytaniami, które bardzo ich niepokoiły, i od razu otrzymywali wyczerpującą, naukowo uzasadnioną odpowiedź. Wszystkim zapadły w pamięć słowa akademika o tym, że każdy Ukrainiec powinien „oddychać językiem ojczystym jak powietrzem”, że powinniśmy szanować swój język, unikać „językowego płaszczenia się”, „fałszywej etykiety” w kontaktach z innymi ludźmi, od razu bezmyślnie przechodząc na język rosyjski, chociaż wszyscy obywatele Ukrainy go rozumieją. Na lirycznej fali wybrzmiało wystąpienie Ludmyły Hnatiuk. Emocjonalnie, szczerze, a czasem aż nazbyt surowo poruszała ona problemy języka ojczystego, pieśni ojczystej, rozwoju kultury narodowej. Brzmiały poezje liryczne, wojownicze, szczere. Różnie odbierało nasze studenckie grono wystąpienie poetki, ale obojętnych nie było. Po zakończeniu konferencji studenci mieli możliwość zdobycia autografów. Konferencja osiągnęła swój cel. Cytując wypowiedź Ołesia Honczara, każdy z uczestników przeżył „wstrząs oświecenia”. Świadczą o tym opinie studentów — uczestników konferencji: 21 lutego w naszym kolegium odbyła się konferencja prasowa poświęcona Międzynarodowemu Dniowi Języka Ojczystego. Święto zorganizowała nasza wykładowczyni języka ukraińskiego Hałyna Mykołajiwna Trehubowa, która zaprosiła członków Towarzystwa „Proświta” — akademika Anatolija Hryhorowycza Pohribnego oraz poetkę Ludmyłę Petriwnę Hnatiuk. Początkowo głos oddano akademikowi Pohribnemu, który opowiadał o historii naszego języka i wzywał nas, jako obywateli Ukrainy, do przestrzegania obowiązków językowych. Po jego wystąpieniu moje przekonania dotyczące języka ukraińskiego gwałtownie się zmieniły. Zwłaszcza po tym, jak usłyszałam takie zdanie: „Ze mną po ukraińsku rozmawia cały Kijów, bo ja pewnie posługuję się swoim językiem, i kiedy człowiek widzi, że jestem zdecydowanie nastawiony, po prostu nie śmie rozmawiać ze mną po rosyjsku”. Zatem zrozumiałam, że nie ma znaczenia, ilu ludzi wokół ciebie rozmawia po rosyjsku. Nie powinieneś dostosowywać się do nich, a powinieneś rozmawiać tak, jak podpowiada ci serce. Ale co robić, gdy rodzice, dziadek i babcia, koledzy i wykładowcy w tej samej Ukrainie rozmawiają z tobą po rosyjsku? Trzeba spróbować przekonać ich — albo po prostu samemu przejść całkowicie na język ojczysty. Zraziły mnie słowa akademika: „Kiedy rozmawiasz w języku ukraińskim, to wtedy wywyższasz i potwierdzasz swoje »ja«”. Zatem moje wrażenia z konferencji prasowej są po prostu niepowtarzalne. Studentka grupy 232-KD A. Radczenko. Konferencja prasowa dała mi możliwość spojrzenia w inny sposób na język i jego znaczenie w społeczeństwie. Przekonujące dowody A. Pohribnego dotyczące indywidualności każdej osoby, charakteru i sposobu komunikacji, twierdzenie, że język ukraiński jest naprawdę godny, by się nim posługiwać. Chciałbym podziękować osobiście organizatorce tego spotkania. Student grupy 232-KD. Byłam mile zaskoczona tym spotkaniem. Początkowo akademik Anatolij Pohribny opowiedział historię rozwoju naszego języka. Byłam zdziwiona, że człowiek może wiedzieć tak wiele. Zrozumiałam, że piękniejszego, bardziej melodyjnego języka niż ukraiński nie ma na świecie. Jestem pewna, że po spotkaniu każdy z nas wyciągnął dla siebie wnioski i w dalszej

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин