Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 11сторінка оригіналу ↗

Powołana, by służyć Królowi Niebieskiemu

Слово Просвіти, №73 за 2000 рік

dzieciom. To bardzo szlachetne przeznaczenie — przedłużać ród ludzki. Kobieta ma niezrównany przywilej — hojną ręką obdarowywać bliźnich tak, jak Bóg obdarowywał swoje dzieci. Nigdy nie męczyła się powtarzaniem prostego i wzruszającego ewangelicznego objawienia: — Człowiek cierpiący, biedny, zaszczuty, nieszczęśliwy — to sam Jezus Chrystus... On dla nas, ludzi, zstąpił z Niebios i upodobnił się do nas we wszystkim, oprócz grzechu. Władca przykazał nam: „Miłujcie się wzajemnie, tak jak Ja was umiłowałem”. W październiku 1979 roku skromnej, a jednak potężnej siłą swojego ducha indyjskiej zakonnicy matce Teresie przyznano Pokojową Nagrodę Nobla. Jeden z jej amerykańskich naśladowców zaznaczał: „Jasna sprawa, jej osobiście ta nagroda nie jest potrzebna, ale być może dzięki tej nagrodzie znacznie więcej ludzi, beznadziejnie zgłodniałych miłosierdzia, uświadomi sobie, czym ona żyje; zrozumieją, że trzeba widzieć Jezusa we wszystkich Jego cierpiących obrazach i podobieństwach, służyć Mu dobrowolnie i z samozaparciem, pomagając tym, którzy są wokół nas”. Papież rzymski Paweł VI podarował swojego luksusowego białego lincolna matce Teresie „za jej światową misję miłości”; papież dobrze wiedział, że szlachetna zakonnica nie wykorzysta samochodu do swoich osobistych potrzeb. Rzeczywiście, matka Teresa nigdy nie skorzystała z samochodu. Zamiast tego urządziła loterię i za uzyskane środki założyła leprozorium — zakład leczniczy dla chorych na trąd. Agnes Gonxhe Bojaxhiu urodziła się 27 sierpnia 1910 roku w mieście Skopje (Macedonia), w zamożnej albańskiej rodzinie. Rodzice jej zawsze byli dla niej wzorem małżeńskiej wierności i wzajemnej miłości. Lata później matka Teresa wspominała: — Moja mama, której nie mogę zapomnieć, była świętym człowiekiem. W naszej rodzinie, niezwykle szczęśliwej i zgodnej, wszyscy żyliśmy jeden dla drugiego. Po tragicznej przedwczesnej śmierci taty, zostawszy wdową w trzydziestym roku życia z trojgiem małych dzieci, mama robiła wszystko, co możliwe, abyśmy wyrastali, pełni przyjaźni i czułości jedno do drugiego i do Baranka Bożego. Ponad wszystko pielęgnowała w nas wiarę i pobożność. I przede wszystkim uczyła nas zawsze unikać wszelkiego kłamstwa i obłudy. Starszy brat Agnes dodawał: — Przede wszystkim mama wymagała od nas uczciwości. Nie wiem, na kogo byśmy wyrośli, gdyby nie ona. Zawdzięczamy jej absolutnie wszystko. Ona tworzyła cuda. Niezwykle silna osobowość o stalowym charakterze, jednocześnie wyróżniała się skromnością, wrażliwością, wielkodusznością, współczuciem i głęboką wiarą. Wychowywała nas bardziej własnym przykładem niż słowami... Matka Teresa wspominała: — ...Byłam jeszcze bardzo młoda, miałam dwanaście lat, kiedy w łonie rodzinnej rodziny poczułam nieodparte pragnienie należenia do naszego Zbawiciela... Górny głos nakazał mi wybrać drogę służby moim bliźnim i poświęcić się całkowicie i w pełni Najwyższemu. Mama powiedziała mi: „Cóż, córko, idź. Oddaj swoją rękę w rękę Wszechwładcy i nigdy nie wypuszczaj jej podczas niebezpiecznej ziemskiej podróży życia. Staraj się poświęcić się bez reszty Chrystusowi”. Jej duchowy mentor ojciec Jambreković pouczał swoją wychowankę: — Będziesz wiedziała na pewno, czy wzywa cię Pan i po co, kiedy poczujesz wewnętrzne szczęście. Ta głęboka radość serca to swoisty kompas, który wskazuje kierunek, którego powinniśmy się trzymać w życiu. Kiedy Zbawiciel dusz naszych wzywa nas, musimy słuchać, bez względu na wszystko. Brat Agnes początkowo przyjął nowinę jako żart. Pisał do siostry: — Zatem chcesz zostać zakonnicą, i to jeszcze wśród pogan! No, dość, bądź poważna! Na świecie są lepsze rzeczy dla tak ślicznej, roześmianej młodej damy, jak ty... Czy zdajesz sobie sprawę, że chcesz żywcem pogrzebać siebie? Agnes odpowiedziała mu: — Bracie, ty szczycisz się tym, że wkrótce staniesz na służbie u króla Albanii z dwoma milionami poddanych. A moim zdaniem, niezmiernie zaszczytniej jest wypełniać wolę Króla Wszechświata. Chociaż wszyscy krewni i przyjaciele przysięgali, że nikt nie będzie płakał podczas pożegnania na dworcu, łez wylało się morze. Drana Bernai, z jej mieszanymi uczuciami radości i żalu, nie mogła wiedzieć w tamtej chwili, że nie było jej już dane zobaczyć swojej córki. W Kalkucie, tym mieście przerażającej nędzy i niespotykanych luksusów, siostra Teresa prawie dwadzieścia lat wykładała geografię i historię w klasztornym kolegium Świętej Dziewicy Marii, gdzie uczyły się dziewczęta z bogatych rodzin.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин