Página · p. 1página original ↗
Texto dañado en el reconocimiento — lea la página original
Podnosząc flagę narodową
Слово Просвіти, №34 за 2012 рік
Witamy Was, drodzy czytelnicy! Dzisiaj, 23 sierpnia, Ukraina obchodzi Dzień Flagi Państwowej. „…Dla uczczenia wielowiekowej historii ukraińskiego państwowotwórstwa, symboliki państwowej niepodległej Ukrainy oraz w celu wychowania szacunku obywateli do symboli państwowych Ukrainy…” — czytamy w dekrecie prezydenckim nr 987 z 23.08.2004 roku. Świętujemy po raz ósmy, a tak naprawdę żółto-niebieskie i niebiesko-żółte połączenia kolorów towarzyszą woli Ukraińców jeśli nie „od zarania dziejów”, to, jak świadczą historycy, jeszcze od czasów państwa kijowskiego. Żółte i błękitne barwy jaśniały na kijowskich herbach, wielbiły się na chorągwiach Księstwa Halicko-Wołyńskiego, świeciły na sztandarach Wojska Zaporoskiego, zwiastowały „Wiosnę ludów” w Galicji, przepowiadały na świcie XX wieku niewiarygodne próby dla narodu ukraińskiego. Pod żółto-błękitnymi czy niebiesko-żółtymi flagami zdobywano niepodległe państwo, stały się one symbolem wolności, odrodzenia narodu ukraińskiego: i w czerwcu 1848 roku, kiedy po raz pierwszy nad lwowskim ratuszem ustawiono żółto-błękitny sztandar, i w 1910 roku, kiedy proświtańskie „Sokoły” przygotowały taką samą flagę i przeprowadziły pod nią pierwszy zlot krajowy we Lwowie. Żółto-błękitna flaga została uświęcona imieniem Tarasa Szewczenki. Świętowano jej stuletni jubileusz i na Prawobrzeżnej, i na Lewobrzeżnej Ukrainie, a także w Moskwie, Petersburgu, Orenburgu, Omsku, Wiedniu, Pradze, Warszawie, Krakowie — szczycąc się narodowym atrybutem. Dla Ukraińców inicjatywy narodowe zawsze były wyzwoleńczymi — żółto-błękitna flaga stała się symbolem Ukraińskiej Republiki Ludowej od marca 1918 roku; w listopadzie tego samego roku niebiesko-żółta flaga błogosławiła Zachodnioukraińską Republikę Ludową. Właśnie na początku XX wieku połączenie na sztandarach niebieskiej i żółtej barw utwierdziło się jako jedyne narodowe, chociaż wokół kolejności rozmieszczenia ich na płótnie flagi powstawały (i teraz istnieją) dyskusje: niebiesko-żółty czy żółto-niebieski?.. Wszakże obserwacje historyków i heraldyków mają jedną, niemal mistyczną wspólność: jak tylko nasza ziemia doświadczała okupacji, symbolizacja żółtej i niebieskiej barwy znikała. I po najeździe hordy Batyja, i po zburzeniu Siczy Zaporoskiej, za caratu, i z przyjściem czerwonej radziecczyzny, która pod strachem śmierci zabraniała nie tylko „przygotowywania i rozpowszechniania kolorów nacjonalistycznej symboliki”, ale i cenzurowała epitet „błękitny”, zamieniając go na „niebieski”. A komunistyczny policjant Pawło Postyszew (szukajcie analogii z Azarowem-Kolesniczenką-Kiwałowem i im podobnymi) raportował do Kremla: „My na zawsze pogrzebaliśmy główną ukrainizację i teraz będziemy wszelkimi sposobami wprowadzać na Ukrainie czerwonizację” (http://museumkamyanske.at.ua). Żółto-błękitne flagi za czasów ZSRR prześladowano jako szczególnie niebezpieczne przestępstwa, ale znajdowali się niepojedynczy bohaterowie, którzy przekreślali nimi, choćby na godzinę, „czerwonizację” w różnych miastach i wsiach Ukrainy. Bohaterów nazywano „mazepińcami”, „niedobitkami z Centralnej Rady”, „ounowcami i banderowcami” i bezlitośnie karano długimi latami więzienia. W tym roku zatrzymało się serce jednego z takich bohaterów — poety Stepana Sapeliaka, który wraz z towarzyszami przygotował flagę narodową i dał jej wzlecieć w niebo w zastojowych latach siedemdziesiątych… Za każdym razem wspominam go, kiedy widzę przepełnione pychą oczy Petra Symonenki na tle czerwonego płótna. Czy wie ten inicjator dzisiejszej „czerwonizacji”, że w „kraju”, który on chce „wrócić narodowi”, czerwono-niebieska flaga państwowa pojawiła się w 1949 roku na żądanie ONZ? Do tego była w całości czerwonego koloru — obowiązkowego dla wszystkich republik związkowych, opieczętowana też wspólnym dla wszystkich godłem — sierpem i młotem. Właśnie taki jest obecny na drogich reklamowych tarczach miasteczkowego donieckiego wodza, ręce którego nigdy nie trzymały ani sierpa, ani młota. Czy wiedzą zdesperowane setki elektoratu, które stają pod symbolem Symonenki, że każdy jego billboard, każdy kadr filmowy tych reklamowych ubolewań za narodem ciągnie na kilka emerytur?.. Odganiam od siebie myśl, że rzeczywiście warto „wrócić kraj” — właśnie na tę chwilę, aby rewolucyjny trybunał zebrał się — z całą robotniczo-chłopską bezpośredniością — z tymi komunistycznymi towarzyszami… Pod koniec lat 80. już minionego stulecia oni szybko porzucali swoją czerwoną symbolikę i rzucili się do partyjnej kasy, wykorzystawszy ją jako kapitał początkowy. Coś nie przypominam sobie, aby ktoś z dzisiejszego komunistycznego korpusu deputowanych pojawiał się na wiecach lat 80. w obronie „kraju”… Natomiast w Tarnopolu, Lwowie, Iwano-Frankiwsku, Kijowie ulice rozkwitały narodową symboliką: rady miejskie i obwodowe uchwalały decyzje o ustawieniu niebiesko-żółtych flag. Pod Dniepropetrowską radą miejską głodował ruchowiec Iwan Szułyk, żądając, aby w historyczne siczesławskie niebo wzleciała flaga narodowa… Myślę, że wielodniowe głodowanie Iwana podtrzymał duch samego profesora Jawornyckiego, który poradził Ilii Riepinowi przedstawić niebiesko-żółty sztandar na obrazie, gdzie kozacy zawzięcie piszą list do tureckiego sułtana… I oczywiście wszyscy pamiętamy niezapomniane, natchnione oblicze W. M. Czornowoła, który wraz z Iwanem Zajcem, Mykołą Porowskim, Romanem Łubkiwskim wnosili prawdziwą ukraińską flagę na salę Rady Najwyższej: 28 stycznia 1992 roku RN uchwaliła postanowienie o zatwierdzeniu Flagi Państwowej Ukrainy jako Flagi Narodowej. Zakończenie na str. 2
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF en Wikimedia Commons ↗ · Traducción automática
